Lahat ng Kabanata ng ภรรยาห้าอีแปะ: Kabanata 201 - Kabanata 210

หลังจากนั้น เรือนของจ๋างจื่อฟูเหรินก็มีแต่กลิ่นยาอบอวลนอกจากยาตำรับของท่านอาจารย์ที่ปรับเปลี่ยนตลอดเวลาเพื่อรักษาสมดุลของครรภ์แล้ว เซียงหรงยังต้องดื่มยาบำรุงมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า จวิ้นหวังสองสามีภรรยาที่สีหน้าเคร่งเครียดทั้งคู่พากันมาเยี่ยมนางและสั่งให้นำของบำรุงมาให้นางไม่ขาดสาย จนเรือนของนางเกือบจะกลายเป็นโรงยาไปเสียแล้ววันนี้ก็เป็นเช่นทุกวัน ซู่ซินยกถ้วยยามาให้นาง ก่อนช่วยประคองให้ขยับขึ้นพิงหมอนเพื่อสะดวกในการดื่มยาบำรุงครรภ์ ขณะที่เสี่ยวปาเปิดหน้าต่างเพื่อรับแสงสว่างและทิวทัศน์จากสวนบุปผาด้านนอกยามนี้จวี๋ฮวาบานแล้ว เจ้าของเรือนตัวจริงกลับไม่ได้อยู่ชื่นชม...เซียงหรงส่ายหน้าสลัดความคิดฟุ้งซ่านนั้น พยายามนึกภาพนางและบิดาของบุตรช่วยกันจูงลูกน้อยเดินเล่นชมบุปผามีเพียงการนึกถึงภาพชวนฝันเช่นนี้เท่านั้น ที่ทำให้นางยังยิ้มได้“วันนี้ท่านชายน้อยดิ้นบ้างไหมเจ้าคะ” ซู่ซินเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง ขณะจ้องมองครรภ์ของผู้เป็นนายด้วยแววตาอ่อนโยน “มีอาการใดผิดปกติบ้างหรือไม่เจ้าคะ”ซู่ซินถามเช่นนี้ซ้ำๆ ทุกวันเหล่านี้เป็นคำถามที่ท่านอาวุโสกงหนิวบอกให้นางคอยถามนายหญิงเพื่อที่หากมีสิ่งใดเกิดขึ้น จ

ทว่าสามีนางเป็นคนฉลาดทั้งยังไม่ยอมคน คนเช่นเขาจะไม่รู้เท่าทันและโต้กลับบ้างเลยหรือหรือเขาจะพ่ายแพ้ให้กับโรคระบาดเช่นนั้นจริง...?นางไม่อาจทำใจยอมรับและไม่อาจเชื่อได้ลงการพยายามนึกถึงแต่เรื่องดีๆ คือสิ่งที่ทำให้นางยังสามารถใช้ชีวิตต่อไปได้“เด็กตัวเล็กๆ ไม่ว่าจะขยับตัวทำอะไรก็คงจะน่ารักไปหมด...” เซียงหรงเอ่ยทั้งที่นัยน์ตายังคงเหม่อมองไปไกล “พี่ซู่ซินยังมีแรงเลี้ยงเด็กอยู่ใช่หรือไม่”“ต้องมีสิเจ้าคะ ฟูเหริน! ท่านกล่าวหาว่าบ่าวแก่หรือ!” ซู่ซินที่นั่งปักผ้าอยู่ริมหน้าต่างทำท่าแง่งอน “ต่อให้เป็นท่านหญิงท่านชายน้อยสักสิบคน บ่าวก็เลี้ยงได้!”“สิบคน...ตอนนี้เพิ่งจะมีเพียงสองคน จะเอาสิบคนมาจากที่ใด” เซียงหรงผินหน้ากลับมาในที่สุด “หากอยากเลี้ยงสิบคน เจ้าบอกผิดคนแล้วล่ะ เรื่องเช่นนี้ต้องบอกท่านเขยของเจ้าสิ”ซู่ซินได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนแย้มยิ้มอ่อนโยนพลางพยักหน้ารับ “ฟูเหริน...ได้เจ้าค่ะ รอให้จ๋างจื่อกลับมา บ่าวจะลองหน้าด้านถามจ๋าง จื่อด้วยตนเอง ว่าจ๋างจื่อคิดจะมีท่านชายและท่านหญิงน้อยถึงสิบคนหรือไม่”เสียงร่าเริงแจ่มใสของเซียงหรงและสาวใช้ ทำให้จวิ้นหวังเฟยที่จวิ้นหวังประคองมาสะท้

หลังจากพักรักษาตัวอยู่นาน เซียงหรงก็ไม่จำเป็นต้องนอนนิ่งๆ บนเตียงเหมือนสองสามอาทิตย์แรกอีก ท่านอาจารย์ยังกล่าวด้วยว่านางควรเคลื่อนไหวบ้าง เพื่อที่ตัวนางเองจะได้แข็งแรงพอที่จะคลอดบุตรแฝดออกมาได้อย่างปลอดภัยเซียงหรงเริ่มกลับมาคารวะเช้ามารดาของสามีอีกครั้งหนึ่ง จึงได้เห็นว่าท่านหญิงเทียนจูเฝ้าปรนนิบัติพัดวีจวิ้นหวังเฟยอย่างนอบน้อมถ่อมตนเพียงใด ทำราวกับเป็นสะใภ้ตัวน้อยก็ไม่ปาน ใช่ว่าจวิ้นหวังเฟยจะอยากให้ท่านหญิงอยู่ในตำหนักจวิ้นหวัง เดิมจวิ้นหวังสองสามีภรรยาหวังจะส่งคนกลับสกุลตนเอง ทว่าท่านหญิงและสกุลเถียนกลับเอ่ยอ้างเป็นเสียงเดียวกันว่านางตั้งครรภ์ทายาทของจ๋างจื่อแห่งตำหนักจวิ้นหวัง จึงจะต้องอยู่ที่นี่เพื่อให้ทุกอย่างถูกต้องตามธรรมเนียม ทั้งสกุลเถียนยังกล่าวเป็นนัยว่า ตำหนักจวิ้นหวังควรจะรีบให้สถานะกับท่านหญิงเทียนจูโดยเร็ว หากเป็นไปได้ก็ควรเป็นตำแหน่งภรรยาเอกอีกคนหนึ่ง เพราะท่านหญิงเทียนจูมีสถานะเป็นถึงท่านหญิง จะลดตัวเป็นภรรยารองผู้อื่นก็เท่ากับหยามน้ำหน้าสกุลเถียน ไหนจะยังมีองค์หญิงใหญ่และองค์หญิงรองที่รักใคร่เมตตาท่านหญิงเทียนจูเป็นอย่างยิ่งบิดามารดาของสามีนั้นไม่ได้เอ่

เซียงหรงตื่นตระหนกเล็กน้อย ก่อนสงบลงได้อย่างรวดเร็วกระทั่งตัวนางเองยังอดแปลกใจไม่ได้ตอนที่นางดื่มชาเข้าไป ความชาเล็กน้อยติดอยู่ที่ปลายลิ้น นางเหลียวมองไปทางพ่อและแม่สามีที่นั่งอยู่ใกล้กัน เห็นทั้งสองไม่ได้กล่าวสิ่งใดก็ยังคิดว่าตนเองอาจจะระแวงมากเกินไป ทว่าเมื่อยามนี้หลายคนพร้อมใจกันรู้สึกไม่ดี รวมทั้งนางเองที่สุดท้ายก็ลอบคายชาที่อมไว้ออกมายังรู้สึกเหมือนเลือดลมจะตีกลับ ก็รับรู้ได้ทันทีว่าครั้งนี้มีผู้ลอบวางยาพิษ“เจ้า...พวกเจ้า...” หวงตี้ที่เมื่อครู่ก่อนยังคงหัวเราะร่าเริงยามนี้กลับเอนตัวลงกุมพระนาภี[1]แน่น ผู้คนรอบข้างนางเริ่มอาเจียนออกมาเป็นเลือด บางคนถึงกับล้มลงร้องโอดโอย จวิ้นหวังและจวิ้นหวังเฟยเองก็อาการไม่ดีเช่นกันท่ามกลางความโกลาหล การวางยาครั้งนี้กลับเปิดเผยให้เห็นว่าผู้ลงมือเป็นผู้ใดผู้ที่ไม่ได้รับพิษ นอกจากองค์ชายสามแล้ว ยังมีหวงโฮ่วและเหล่าพระญาติตลอดจนขุนนางที่เห็นได้ชัดว่าอยู่ข้างหวงโฮ่วและองค์ชายสามหวงโฮ่วและองค์ชายสามถึงกับกล้าก่อกบฏ! มิน่าเล่า จึงไม่เห็นแม้แต่เงาของพี่สาวทั้งสองคนของนาง ทั้งที่คนหนึ่งเป็นชายารอง อีกคนเป็นถึงชายาเอก...ทำถึงขั้นนี้ คงไม่

เป็นองค์ชายสามองค์ชายสามโน้มตัวลงเก็บขวดยาขึ้นมา เขาลองชั่งน้ำหนักขวดกระเบื้องใบจ้อยในมือ ก่อนจะยกขึ้นดูอย่างประหลาดใจเพียงชั่วครู่ แล้วจึงแค่นหัวเราะเสียงหัวเราะเย็นยะเยือกนั้นดังสะท้อนกลางตำหนักที่บัดนี้มีเพียงเสียงครางผะแผ่วของเหล่าคนที่กำลังจะสิ้นใจเท่านั้น“ฮ่า...ช่างน่าสมเพชจริงๆ จวิ้นหวัง!” องค์ชายสามกล่าวด้วยรอยยิ้มเย็นชา หยาดโลหิตเจิ่งนองหาได้ทำให้จิตใจดำมืดสะทกสะท้าน แต่กลับเหมือนไปกระตุ้นความรู้สึกตื่นเต้นให้พลุ่งพล่านแผ่กระจายไปตามเส้นเลือดมากยิ่งขึ้นจวิ้นหวังเบิกตากว้าง พยายามยันร่างที่เจ็บปวดขึ้นจากพื้น แม้จะลุกไม่ไหว แต่ยังยื่นมือออกไปหาองค์ชายสามหลี่เจี๋ย เอ่ยด้วยเสียงที่ติดจะสั่นน้อยๆ“จะทำอะไรน่ะ...ฝ่าบาทต้องพิษ...ท่านเองก็ยังเป็นพระโอรส เป็นบุตรของพระองค์...โปรดเถอะ...ยานั่น...ป้อนยาให้ฝ่าบาท!”สิ่งที่ตอบกลับมาคือเสียงหัวเราะเย้ยหยันที่ดังมากขึ้นองค์ชายสามเดินเข้ามาใกล้ พลางเปิดขวดยาสูดกลิ่นห่างๆ จากนั้นก็ปิดมันกลับ แล้วโยนขวดยาขึ้นลงเล่นในมือ สีหน้าเย็นชาไร้เยื่อใย“ยาแก้พันโรคหมื่นพิษของตำหนักจวิ้นหวังกระมัง...? จวิ้นหวัง...นี่ท่านถึงกับแอบซ่อนยาแก้พิษไว้ในแขน