Tous les chapitres de : Chapitre 171 - Chapitre 180

หลังจากพิธียกน้ำชา เซียงหรงกับหลี่จือหลินก็เตรียมตัวเข้าเฝ้า ในฐานะเชื้อพระวงศ์ อาภรณ์ที่สวมใส่ล้วนต้องเป็นไปตามธรรมเนียม เซียงหรงเพิ่งจะเคยได้เข้าเฝ้าอย่างเป็นทางการเป็นครั้งแรกก็อดประหม่าไม่ได้ นางใช้เวลาเตรียมตัวอยู่ครู่ใหญ่ แม้จะสวมเสื้อผ้าสีเขียวหยกกลับไม่เพียงไม่ดูสูงวัย ยังงดงามสดใสขับเน้นให้ผิวที่ขาวจัดอยู่แล้วยิ่งขาว ทั้งยังตัดกับสีปากที่แดงจัดโดยธรรมชาติ ก่อนจะขึ้นนั่งรถม้าตำหนักจวิ้นหวังร่วมกับหลี่จือหลินและพ่อสามี แม่สามี มุ่งตรงไปยังวังหลวงเมื่อถึงประตูวัง จวิ้นหวังและหลี่จือหลินก็แยกไปยังตำหนักไท่เหอ อันเป็นสถานที่ออกว่าราชการของฝ่าบาท ณ เขตพระราชฐานชั้นนอก เพื่อเข้าเฝ้าพญามังกร[1]แห่งเทียนจิน ส่วนสตรีจากตำหนักจวิ้นหวังทั้งคู่ ก็แยกไปยังตำหนักโซ่วคัง ซึ่งเป็นที่ประทับของไท่โฮ่วเพื่อเข้าเฝ้าไท่โฮ่วกับหวงโฮ่วที่ประทับรออยู่ที่นั่นตามธรรมเนียมการรับสะใภ้ของราชวงศ์คนใหม่ต่อไปณ ตำหนักไท่เหอจวิ้นหวัง และบุตรชายเพียงหนึ่งเดียว หลี่จือหลิน ในฐานะจวิ้นหวัง จ๋างจื่อ มาเข้าเฝ้าตามธรรมเนียม ไม่ว่าจะเป็นกิริยามารยาท การแต่งกาย สีหน้าท่าที ล้วนหาข้อตำหนิไม่ได้แม้แต่น้อยหลังทำความเ

ยามนี้จวนเฉินกั๋วกงกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ตึงเครียด บ่าวไพร่ต่างพากันเดินแทบจะไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าหรือแทบจะไม่ได้พูดคุยกันเลยนอกจากกระซิบกระซาบกันบางครา ยิ่งบ่าวไพร่ในเรือนคุณหนูใหญ่ ยิ่งเงียบราวกับจักจั่นหน้าหนาว ไร้สรรพสำเนียงใดโดยสิ้นเชิงเฉินชิวเยว่มือฉีกผ้าเช็ดหน้าเป็นผืนที่สามของวัน ขณะข่มกลั้นเสียงกรีดร้องของตนเองให้กลับเข้าไปในลำคอ ทั้งที่อยากจะบุกไปบีบคอเฉินเหม่ยลี่ที่ยามนี้กำลังเตรียมตัวเพื่อเข้าไปในตำหนักขององค์ชายสามให้ตายคามือนังสารเลวนั่น นอกจากจะลงมือทำร้ายเฉินเซียงหรงไม่สำเร็จ ยังร่านร้อนทอดกายให้กับว่าที่เจ้าบ่าวของนางอีก!ต้องปรนนิบัติสามีพร้อมกับสตรีมั่วโลกีย์ไม่เลือกเช่นนี้… ช่าง…ช่างทำให้ผู้คนขนลุกด้วยความขยะแขยงยิ่งนัก!ทั้งที่นางเพิ่งได้รับการทาบทามสู่ขอ สามหนังสือเพิ่งผ่านไปเพียงแค่พิธีการเดียวเท่านั้น แต่อีกฝ่ายกลับขวัญกล้าหน้าหนา อาศัยเรือนร่างคาวโลกีย์ของตนเองชิงเข้าตำหนักองค์ชายไปก่อนนาง แม้จะเป็นการหามเกี้ยวผูกผ้าสีชมพูอออกข้างประตูเช่นอนุผู้หนึ่งก็ตามทีนางจะกล้ำกลืนความแค้นนี้ได้อย่างไร!เฉินชิวเยว่หมดสิ้นความอดทน ผุดลุกขึ้นจากตั่งคนงามก่อนก้าวฉับๆ ไปทาง

จะไม่รู้เรื่องเลย หรือไม่เฉลียวใจสักนิดเลยได้หรือ?ไม่มีทาง!นอกจากจะรับรู้ทุกอย่าง ยังอาจเป็นตัวนางเองด้วยซ้ำ ที่ช่วยอำนวยความสะดวกให้พี่หญิงของตนอีกแรงคงคิดว่าต่อให้เฉินเหม่ยลี่เกิดเรื่อง ตนเองก็ยังสามารถลอยตัวเหนือความผิดของพี่สาวไปได้ แต่หากเฉินเหม่ยลี่สามารถป่ายปีนขึ้นกิ่งไม้สูงได้จริง ตัวนางที่เป็นน้องสาวก็จะได้พลอยเป็นหมาเป็นไก่ที่ได้ลอดประตูมังกรตามไปด้วยอีกคนอายุยังน้อยเพียงเท่านี้ แต่จิตใจกลับเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม น่าชังยิ่งนัก!อนุหานตรองดูตามคำพูดของบุตรสาว ก็พยักหน้า “ยังเด็ก ทว่าความคิดลึกล้ำเกินไปจนไม่น่าไว้ใจจริงๆ นั่นล่ะ”หานชิงเยว่นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงบีบมือ สั่งให้บุตรสาวนั่งรอ ก่อนเดินไปเปิดช่องลับที่ซ่อนอยู่ใต้ที่นอน หยิบหีบไม้เล็กๆ ใบหนึ่งออกมา แล้วรีบถือมันเดินกลับมาหาบุตรสาว เอ่ยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม “นี่ก็คือหลักฐานใบสั่งยาของท่านย่าของเจ้า ที่จางเหม่ยเหมยรับหน้าที่ดูแล”นางวางกระดาษสีเหลืองเก่าตามกาลเวลาบนโต๊ะตรงหน้าบุตรสาว จากนั้นก็เป็นขวดกระเบื้องเล็กๆ อีกขวดหนึ่ง“และนี่...ก็คือยาพิษใจสลายที่นางสารเลวจางเหม่ยเหมยใช้กับท่านย่าของเจ้า...แม่จะนำของเห

ตามธรรมเนียมแล้ว หลังออกเรือนได้สามวัน เจ้าสาว จะต้องกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมของตนเอง แม้บิดาจะเป็นห่วงสุขภาพนาง ส่งคนมาบอกว่าไม่จำเป็นต้องรีบกลับไปเยี่ยมบ้าน แต่เซียงหรงก็รู้ดีว่าหากตนเองไม่กลับไปเยี่ยมบ้านตามธรรมเนียม ผู้คนอาจมองไม่ดีได้ จึงไม่ได้งดเว้นในวันธรรมเนียมนี้ในวันที่สามหลังจากออกเรือน เซียงหรงตื่นนอนตั้งแต่รุ่งสาง ตั้งใจว่าจะไปขออนุญาตแม่สามีกลับไปเยี่ยมบ้าน คาดไม่ถึงว่าสามีที่หายไปจากที่นอนตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันจะสางจะกำลังยืนมองบ่าวรับใช้ขนข้าวของมากมายขึ้นรถม้า ช่วยนางตระเตรียมสิ่งของกลับไปฝากบิดาเสียมากมาย ข้าวของเหล่านั้นมีเยอะเสียจนต้องใช้รถม้าคันใหญ่ถึงสามคันมาบรรทุก ดูน่าตกใจจนเซียงหรงอดเกรงใจไม่ได้“เหล่านี้…จะให้ข้าเอากลับบ้านเดิมหมดเลยหรือ…ข้ารู้ว่าท่านร่ำรวย ตำหนักจวิ้นหวังเองก็มั่งมี ทว่า…มากมายเช่นนี้ ข้าว่า…”“นี่ยังน้อยไปด้วยซ้ำ ข้าอยากให้คนจวนเฉินกั๋วกงรู้ว่าข้ารักเอ็นดูภรรยาเพียงใด”เซียงหรงพลันหน้าแดงระเรื่อ “สามีขี้อวด ท่านอยากอวดบารมีจวิ้นหวังจ๋างจื่อมากกว่า”“เจ้าไม่เชื่อข้าหรือ” หลี่จือหลินหน้างอ “เช่นนั้นเพิ่มโสมกับรังนกอีกสักหลายๆ กล่อง เพิ่มแพรพรรณชั้น

วันดีๆ เช่นนี้ อนุหานที่มีความผิดติดตัว อนุซูที่บุตรชายมีความผิดและยังหาตัวไม่พบ รวมถึงอนุจางที่บุตรสาวเพิ่งจะไปก่อเรื่องขายหน้า เดิมก็ไม่อาจเผยอหน้าออกมารับคารวะจากท่านเขยและบุตรสาวที่เกิดจากฟูเหรินของจวนได้อยู่แล้ว ยามนี้ยิ่งไม่อาจเผยอหน้าออกมารบกวนสายตาผู้ใดได้ไปกันใหญ่หลี่จือหลินเห็นว่าท่านพ่อตาของตน แม้ไม่ได้เอาความอนุหานจนถึงที่สุดด้วยเหตุผลยากง่ายหลายๆ อย่าง แต่ก็ยังพอจะรู้ความ ไม่เลอะเลือนถึงขั้นตั้งหานซื่อขึ้นเป็นฟูเหรินของจวนกั๋วกงเหมือนที่เหล่าคนปากเปราะไร้หัวคิดเหล่านั้นพ่นพล่ามกันจริงๆ ก็รู้สึกดีต่อบิดาภรรยาขึ้นเล็กน้อยที่ผ่านมา เดาว่าคงไม่ใช่เลอะเลือน แปดส่วนคงทำลงไปเพราะไม่กล้าทำลายรากฐานที่มั่นคงของจวนสกุลเฉินมากกว่า...หลี่จือหลินตบหลังมือภรรยาแผ่วเบาเพื่อให้กำลังใจและปลอบโยนไปในคราวเดียวกันเขาพอจะคาดเดาความรู้สึกนางได้ก่อนหน้านี้ภรรยาตัวน้อยถึงขั้นยอมตกระกำลำบาก ยอมกระทั่งละทิ้งสิ่งสำคัญ จะอย่างไรก็รั้นจะหลบหนีไปให้ไกล ไม่คิดหวนกลับจวนแห่งนี้วัดจากเรื่องเหล่านี้ก็รู้แล้วว่าภรรยาตัวน้อยของเขา ยามอยู่ในจวนไม่มีความสุขสักนิด และสาเหตุหลักที่แท้จริงที่ทำให้นางไม่อาจ