All Chapters of ภรรยาห้าอีแปะ: Chapter 181 - Chapter 190

โถงบรรพบุรุษของจวนเฉินกั๋วกงใหญ่โตยิ่งนัก บนชั้นวางไล่ระดับอันมั่นคง มีป้ายวิญญาณของคนสกุลเฉินที่ล่วงลับนับร้อยป้ายวางเรียงเอาไว้เป็นรุ่นๆ อย่างเป็นระเบียบ บ่งบอกถึงประวัติความเป็นมาอันยาวนานของสายสกุลที่รุ่งเรืองเฟื่องฟูสกุลนี้เฉินจิ้งเสียนประคองเฉินเซียงหรงไปหยุดยืนที่หน้าป้ายวิญญาณมารดา ก่อนจะจุดธูปมาให้พี่สาวด้วยตนเอง“ท่านแม่...บรรพชนเจ้าขา หรงเอ๋อร์กลับมาเยี่ยมสักการะพวกท่านเจ้าค่ะ” นางรับธูปมาคำนับกราบไหว้บรรพชนและมารดา ก่อนบอกกล่าวขอพรเสียงใส “หรงเอ๋อร์มาในวันนี้ก็เพื่อขอพรต่อพวกท่าน ขอให้บรรพชนและท่านแม่คุ้มครองลูกน้อยคนนี้ด้วย” นางกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ขอเพียงเด็กคนนี้เติบโตแข็งแรง สามารถคลอดออกมาอย่างปลอดภัย หรงเอ๋อร์ก็ไม่หวังสิ่งใดอีกแล้ว”“พี่หญิงไม่รู้จักโลภบ้างเลย” เฉินจิ้งเสียนเอ่ยน้ำเสียงยียวน “หลานคนแรกของข้านี้ สมควรขอพรให้เขาเกิดมาบนกองเงินกองทอง ชั่วชีวิตรุ่งเรื่องมั่งมี เฉลียวฉลาดเหมือนมารดา วรยุทธ์เลิศล้ำเหมือนบิดา...อื้ม...ยังต้องรู้จักพลิกแพลงสถานการณ์ยากง่ายหลายๆ อย่างเหมือนดั่งท่านอาสามของเขาอีกด้วย!”เซียงหรงหัวเราะเบาๆ เพราะถ้อยคำข้างท้าย “หากลูกข้าเหมือนเจ้า

ขบวนทัพเรียบง่ายใช้เส้นทางเลี่ยงเมือง ขณะที่ขบวนเจ้าสาวที่ออกจากจวนเฉินกั๋วกงในเวลาเดียวกันนั้นกลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายมงคลตระการตา ผู้คนสองข้างทางต่างพากันเฝ้าชมวาสนาของจวนเฉินกั๋วกงที่เลี้ยงบุตรสาวได้ดียิ่งนักคนหนึ่งได้กลายเป็นจ๋างจื่อฟูเหรินแห่งตำหนักจวิ้นหวัง อีกคนโผบินสู่กิ่งไม้ที่สูงและมั่นคงยิ่งกว่า ด้วยการแต่งเข้าตำหนักองค์ชายสาม องค์ชายเพียงผู้เดียวที่ถือกำเนิดจากหวงโฮ่ว กลายเป็นต้าหวังเฟยอันทรงเกียรติของตำหนักนั้นเฉินชิวเยว่ยามนี้ไม่รู้สึกอิจฉาเฉินเซียงหรงสักนิดเป็นดังคำที่มารดากล่าวไม่มีผิด...อีกฝ่ายจะเป็นคุณหนูที่ถือกำเนิดจากฟูเหรินของจวนแล้วอย่างไร นางเป็นลูกอนุผู้หนึ่งของจวนแล้วอย่างไร ต่อให้เฉินเซียงหรงจะเป็นโฉมงามยอดเมธี แต่สุดท้ายแล้วต่อจากนี้เมื่อเฉินเซียงหรงเห็นนาง ก็ยังต้องน้อมกายคารวะ ต้องเรียกนางว่า ‘พระชายาสาม’ อย่างนอบน้อมมิใช่หรือ?ไหนจะเรื่องที่ตอนนี้หลี่จือหลินซึ่งเคยเป็นคุณชายอันดับหนึ่งที่สตรีทั้งหลายปรารถนาจะแต่งให้ กลับต้องไปออกศึก ฝ่าทะเลคมหอกคมดาบที่ไร้ตา ยังไม่รู้ว่าจะกลับมาครบส่วนหรือไม่...หรือหากเคราะห์ไม่ดีก็อาจจะไม่ได้กลับมาด้วยซ้ำ นางจะยังสนใจคน

ทว่าชั่วขณะนั้นเอง ทุกอย่างก็พลิกผันเฉินเหม่ยลี่สีหน้าเผือดซีดลงทันควัน มือที่ยื่นถ้วยชาออกไปตกลงกลางทาง น้ำชาร้อนๆ พลันหกรดแขนตนเองจนแดงก่ำทันตาสายตาของคนในห้องหันมาจับจ้องที่เฉินชิวเยว่เป็นตาเดียวเฉินชิวเยว่กัดฟันแน่น แม้จะขุ่นเคืองปานใด แต่ยามนี้นางไม่โง่พอที่จะแสดงออกมา นางรีบทรุดลงนั่งข้างน้องสาว ก่อนเขย่าร่างนั้นพลางเรียกด้วยน้ำเสียงตื่นตกใจ“น้องรอง! น้องรอง...เกิดอะไรขึ้น! ใครก็ได้ ไปตามหมอมาเร็วเข้า ไม่รู้ว่าเหตุใด ในวันดีๆ ที่ทั่วทั้งตำหนักเต็มไปด้วยกลิ่นอายมงคล ซ้ำฝ่าบาทและหวงโฮ่วยังเสด็จมาเป็นมิ่งมงคลเช่นนี้ จู่ๆ น้องรองของข้ากลับเป็นลมล้มพับลงไปโดยไร้สาเหตุ!”ชายาจวิ้นหวังมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างสนใจ ขณะที่ชายารัชทายาทเอนตัวเข้าใกล้นางพลางเอ่ยเสียงเบา“ท่านน้า ท่านว่านี่เกิดขึ้นได้อย่างไรกันแน่นะ หวงตี้และหวงโฮ่วประทับอยู่เป็นมงคล แต่นางกลับล้มสลบไปเช่นนี้ หรือว่านางมีเงาอัปมงคลตามติด จึงได้ล้มสลบลงไปเช่นนั้น?”ชายาจวิ้นหวังฟังแล้วได้แต่ยิ้ม ทั้งที่ในใจสบถไปหลายครั้งสตรีโง่งม! มงคลอัปมงคลอะไรกัน มีแต่กลอุบายทั้งนั้น!หมอหลวงที่ตามขบวนเสด็จมารีบรี่มาตรวจอาการโดยพลัน

ทว่า...ถึงขั้นมีบุตรชายบุตรสาวด้วยกันแล้ว บิดาก็ยังไม่มีใจรักใคร่ผูกพันต่อท่านแม่และอนุจาง อนุซู บ้างเลยหรือ? ไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยถาม มารดาก็ขยับริมฝีปากเล่าต่อไป ไม่สนใจนางสักนิด คล้ายกำลังจ่อมจงลงในอดีต เฉินชิวเยว่จึงทำเพียงรับฟังเงียบๆ ไม่กล้าเอ่ยขัด“หลี่เซียงเหลียนก็เหมือนเฉินเซียงหรงก่อนหน้านี้ไม่มีผิด เป็นโฉมงามยอดเมธีผู้บริสุทธิ์งดงาม จิตใจใสสะอาด...ครั้นเมื่อรับอนุภรรยาเข้ามาถึงสามคน ตนเองกลับตั้งครรภ์ นางไม่เพียงไม่ตีอกชกลม ยังเผื่อแผ่บิดาเจ้ามาให้ข้า ซูเหมยเหนียง จางเหม่ยเหมย ราวกับจะทำทาน บิดาเจ้าถูกหลี่เซียงเหลียนผลักไสมากเข้าก็ประชดด้วยการทำตามอย่างนางว่า สุดท้ายซูเหมยเหนียง ข้า กับจางเหม่ยเหมยก็ตั้งครรภ์ในระยะเวลาไล่เลี่ยกัน ข้ามีเจ้า ส่วนจางเหม่ยเหมยก็มีเฉินเหม่ยลี่...นังแพศยาสารเลวที่ยามนี้ยังตามไปรบกวนชีวิตเจ้าถึงในวัง”ฟังถึงตรงนี้ เฉินชิวเยว่ก็แค้นใจยิ่งนัก นางพึมพำเสียงเบา “ฟ้าส่งให้ข้ามาเกิดก็พอแล้ว เหตุใดยังต้องส่งเฉินเหม่ยลี่มาเกิดในเวลาไล่เลี่ยกันเช่นนั้นด้วย!”อนุหานแค่นหัวเราะ แต่ไม่รู้ว่าเยาะเย้ยผู้ใดกันแน่ นางเอ่ยเสียงเหี้ยมเกรียม ทว่าในเนื้อเสียงแฝงความ

ข่าวเรื่องโรคระบาดร้ายแรง ทำให้ผู้คนของทั้งเทียนเฉาและเทียนจิน ต่างก็หวาดกลัวยิ่งนัก เหล่าผู้เป็นใหญ่ของทั้งเทียนเฉาและเทียนจินไม่ใช่คนเขลา ทุกคนล้วนรู้ว่าหากปล่อยให้โรคระบาดลุกลาม เทียนเฉาและเทียนจินอาจถึงขั้นกลายเป็นเมืองร้างทั้งแผ่นดินก็เป็นได้ ทหารที่ถูกส่งไปรบจึงกลายเป็นดั่งกำแพงเหล็ก รับหน้าที่คอยควบคุมไม่ให้โรคร้ายลุกลามถึงเมืองข้างเคียงได้เป็นอันขาด ดังนั้น แม้จะยังไม่มีการสู้รบ หลี่จือหลิน ในฐานะแม่ทัพใหญ่ จึงยังไม่ได้กลับเมืองหลวง ต้องรั้งอยู่สั่งการกองทัพให้คอยควบคุมชาวเมือง และให้ความช่วยเหลือราษฏรในพื้นที่เสี่ยงภัยโรคระบาดอย่างช่วยไม่ได้ เซียงหรงฟังข่าวน่าตกใจนี้แล้วก็นิ่งเงียบไปชั่วครู่ ท้ายที่สุดก็แย้มยิ้มให้พ่อและแม่สามี กล่าวอย่างจริงใจ “หรงเอ๋อร์พะวงเรื่องเด็กน้อยในท้อง เมื่อสักครู่นี้ เพิ่งจะให้คนไปติดต่อท่านอาจารย์ผู้เฒ่าที่เชี่ยวชาญด้านการแพทย์ ทั้งยังให้คนไปเชิญท่านหมอเทวดาสือมาที่เมืองหลวงเจ้าค่ะ ช่างประจวบเหมาะยิ่งนัก ท่านหมอเทวดาสือเคยรับมือโรคระบาดมาก่อน ซ้ำยังมีใจห่วงใยผู้คน หากให้คนที่ไปหมู่บ้านว่อหลงบอกข่าวเล่าเรื่องโรคร