Todos os capítulos de ภรรยาห้าอีแปะ: Capítulo 221 - Capítulo 230

หลายปีผ่านพ้นไปภายใต้ร่มเงาแห่งอาณาจักรต้าเทียนกาลเวลายังคงผันผ่าน เช่นเดียวกับชีวิตของคนที่ดำเนินต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง หลังเริ่มเบื่อหน่ายเรื่องราวเดิมๆ เป็นต้นว่าฝ่าบาทรักใคร่ห่วงใยหวงโฮ่ว หวงโฮ่วมีน้ำใจรักมั่นต่อฝ่าบาทอย่างไร ผู้คนในเมืองหลวงและทั่วทั้งแผ่นดินต้าเทียนต่างหันไปจับจ้องเฉินจิ้งอี้ ผู้ซึ่งครองตำแหน่งเฉินกั๋วกงคนปัจจุบันด้วยความชื่นชมและอิจฉาคละเคล้าไป ไม่ว่าผู้อื่นจะกล่าวอย่างไร เหล่าบัณฑิตก็ล้วนชื่นชมเขาจากใจจริง ด้วยเฉินจิ้งอี้นั้นนับได้ว่าเป็นขุนนางผู้ซื่อสัตย์ที่เปี่ยมคุณธรรมความสามารถ ทั้งยังมีนิสัยส่วนตัวที่ดียิ่งคราแรกยังเคยมีคนพูดส่อเสียด กล่าวว่าเขาได้ดีเพราะบิดาและน้องสาว แต่มาบัดนี้ ด้วยสติปัญญาของเขา ไม่มีผู้รู้ความและจิตใจดีคนใดกังขาในตัวเฉินกั๋วกงคนปัจจุบันผู้นี้แล้ว"ช่างเป็นบุรุษที่โชคดีเสียจริง!" บุรุษหลายคนต่างนำหัวข้อนี้มาพูดคุยกันบนโต๊ะอาหารในโรงเตี๊ยม "ได้สืบทอดตำแหน่งกั๋วกงตั้งแต่อายุยังน้อย ซ้ำยังเป็นถึงพระเชษฐาแท้ๆ ของ เฉินหวงโฮ่ว ผู้เป็นที่โปรดปรานแต่เพียงผู้เดียวของฝ่าบาท! ชีวิตของท่านช่างรุ่งโรจน์สว่างไสว ไร้ผู้ใดเปรียบได้!"นอกจากบุรุษแล้

นางชะงักไปเล็กน้อย เมื่อนึกได้ว่าองค์หญิงหมิงเซียนของราชวงศ์สกุลจีที่แต่งให้บุรุษที่เป็นบรรพบุรุษของราชวงศ์สกุลหลี่ เขียนบันทึกถึงหุบเขาเดียวดายแห่งนี้เอาไว้มากมายเพียงใด“องค์หญิงหมิงเซียนเคยอาศัยอยู่ที่นี่...” นางพึมพำเนื้อความส่วนหนึ่งในบันทึกบ่งบอกชัดเจนว่าในตอนแรกองค์หญิง หมิงเซียนไม่ได้เต็มใจ ‘ติดแหง็กอยู่ในหุบเขาเดียวดายบ้าๆ นี่’ องค์หญิงใช้คำเช่นนี้...มะ ไม่ใช่ว่าที่แท้แล้วบรรพชนท่านนั้นหลอกล่อ หรืออาจถึงขั้นลักพาตัวองค์หญิงหมิงเซียน มากักขังไว้ในหุบเขานี่หรอกหรือ? เซียงหรงเย็นวาบไปทั้งสันหลัง อดคิดไม่ได้เลยว่าหลี่จือหลิน บุรุษที่หลอกล่อเด็กคนหนึ่งด้วยถังหูลู่ แล้วผูกมัดเด็กคนนั้นเอาไว้ด้วยหนี้สินห้าอีแปะ ช่างสมกับเป็นทายาทผิงหวังหลี่หยางท่านนั้นยิ่งนักกลับวังหลวงเมื่อไหร่ เห็นทีนางต้องอบรมบุตรชายให้จงหนักบุตรชายของข้าต้องไม่ใช่แค่เติบใหญ่เป็นคนดี แต่ยังต้องเป็นสุภาพ ชนทุกกระเบียดนิ้ว...ไม่...ไม่ถึงกับต้องเป็นสุภาพชนถึงเพียงนั้นก็ได้ ขอแค่ไม่เป็นบุรุษเจ้าเล่ห์ร้ายกาจจอมยึดติดเช่นบิดากับผิงหวังหลี่หยางท่านนั้นก็พอ!แสงแดดอ่อนๆ ของยามเช้าอาบไล้ยอดไม้ในหุบเขาเดียวดาย พาดเงา

หลังพิธีวิวาห์ที่ตำหนักจวิ้นหวังจัดให้อย่างอบอุ่น ตงหลินก็ไม่รอช้า พาซู่ซินออกเดินทางท่องเที่ยวไปทั่วแผ่นดิน เพื่อชดเชยวันเวลาที่นางคล้ายเคยถูกจำกัดให้อยู่เพียงในเรือนหลังของจวนสกุลเฉินนับตั้งแต่รู้ความ ซู่ซินถูกขายเข้าจวนสกุลเฉิน ต่อมาเมื่อโตขึ้นได้รับความเมตตาจากเฉินฟูเหริน หลี่เซียงเหลียน กลายเป็นสาวใช้ข้างกายที่เฉินฟูเหรินรักถนอมที่สุด นั่นเป็นช่วงเวลาที่นางมีความสุขเป็นอย่างมากใครจะนึกว่าความสุขนั้นจะอยู่เพียงไม่นาน ฟูเหรินที่น่าสงสารต้องกลของอนุ ถูกวางยาสังหาร นับแต่นั้นนางจึงสาบานว่าจะปกป้องดูแล ‘คุณหนูสาม’ บุตรสาวเพียงคนเดียวที่ฟูเหรินเหลือทิ้งไว้ แม้ฟูเหรินจะเคยทำลายสัญญาขายตัวของนางทิ้งไปนานแล้วก็ตามเมื่อสิ้นฟูเหริน นางรับหน้าที่เป็นสาวใช้ข้างกายคุณหนูสามผู้มีชะตาอาภัพ ถูกอนุของบิดาใส่ร้ายจนถูกกักขังไว้ในจวน แต่ละวันต้องทนถูกผู้อื่นข่มเหงเอาเปรียบคุณหนูสามของนางไร้เดียงสาจิตใจงดงามยิ่งนัก แม้จะมีผู้มารังแก คุณหนูสามก็ไม่เคยโต้กลับ ทั้งยังยอมยกข้าวของดีๆ ของตนให้พี่หญิงน้องหญิงที่เกิดจากอนุภรรยา ทนใช้เสื้อผ้าเก่าๆ เรียบๆ โดยไม่ปริปากบ่น...เห็นคุณหนูสามเป็นเช่นนี้ แม้จะมีค

ณ ค่ำคืนหนึ่งก่อนวันประสูติไม่กี่เดือน เมื่อลมตะวันตกเย็นยะเยือกพัดผ่านกำแพงสูงของวังหลวงเข้าสู่ตำหนักคุนหนิง...ใต้แสงจันทร์สลัว รถม้าธรรมดาไร้ตราประจำตระกูลแล่นเข้าสู่เขตเมืองหลวงโดยสะดวก เนื่องด้วยเหล่าทหารรักษาเมืองล้วนจดจำคนบนรถม้าได้ดี จึงต่างพร้อมใจน้อมกายหลีกทางให้“หมอเทวดาสือกลับมาแล้ว!”เหล่าทหารรักษาประตูเมืองซึ่งเคยติดตามหวงตี้ไปผจญโรคระบาดในอดีตต่างยินดีเป็นอย่างมากชายชราในชุดผ้าฝ้ายเนื้อหยาบเรียบง่ายมีสายตาลุ่มลึกและเฉียบคมอย่างคนผ่านการเห็นความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน แม้จะไร้ยศตำแหน่ง แต่ชื่อของเขา ‘สือหมิน’ ก็โด่งดังไปทั่วหล้า ผู้คนต่างรู้ว่าคนผู้นี้คือหมอเทวดาที่ช่วยแก้โรคระบาดฝีเมล็ดถั่วให้หวงตี้ซึ่งยามนั้นยังเป็นจวิ้นหวังจ๋างจื่อ รวมถึงทหารและชาวต้าเทียนจำนวนมาก ก่อนหายตัวไปเมื่อราวสองสามปีก่อนบัดนี้ เขากลับมาอีกครั้งเพื่อสตรีผู้หนึ่งณ ตำหนักคุนหนิง เฉินเซียงหรงหวงโฮ่วนั่งพิงหมอนหยกใหญ่โตที่ทำขึ้นเป็นพิเศษ ใต้เสื้อคลุมผ้าแพรปักลายหงส์สีทอง หน้าท้องของพระนางใหญ่โตเป็นอย่างมาก แม้ใบหน้างดงามยังอิ่มเอิบแต่ดวงตากลับแฝงความเคร่งเครียด โดยที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ ใต้ผ้าห่ม

4.3 องค์หญิงรอง หลี่ลี่ซินในยามย่ำรุ่ง เพียงแสงอาทิตย์ลอดผ่านผ้าไหมเนื้อบางปักลายดอกเหมยสีครามอ่อนที่ห้อยอยู่เหนือหน้าต่าง ไม่ทันที่นกสักตัวจะส่งเสียงร้อง องค์หญิงรอง ‘หลี่ลี่ซิน’ ก็ได้ตื่นขึ้นมาแล้วนางอายุเพียงเก้าขวบเท่านั้น แต่ผิวพรรณผุดผ่องละมุนละไม จริตกิริยานิ่มนวลไม่ต่างจากหยาดน้ำค้างบนกลีบดอกหลี รอยยิ้มของนางเปรียบได้ดั่งแสงอ่อนแรกของยามเช้า ยามข้ารับใช้พบเจอล้วนแล้วแต่รู้สึกว่าองค์หญิงรองช่างเติบโตมาได้ดียิ่งนักไม่ใช่ว่าองค์หญิงและองค์ชายองค์อื่นไม่ดี เพียงแต่องค์หญิงรองของพวกเขาเหล่าข้ารับใช้อ่อนโยนใจดีกับทุกคนเป็นที่หนึ่ง ราวกับเป็นพระโพธิสัตว์มาจุติก็ไม่ปานทุกเช้าลี่ซินมักจะเตรียมของใช้ ‘จำเป็น’ ของเหล่าพี่น้องให้เรียบร้อย ไม่เว้นแม้แต่ขององค์ชายหยางเหวินผู้นิยมแอบหนีไปปีนต้นไม้ บ้างก็ยิงนก บ้างก็ตกปลา มากกว่ามานั่งอ่านตำราหรือสนทนากับเหล่าพี่น้องลี่ซินไม่เพียงแต่รู้จักเตรียมพร้อม แต่ยังตาไวยิ่งนักทันทีที่เห็นหน้าน้องชายสาม หยางเหวิน นางก็ทอดถอนใจ ก่อนเอ่ย“เสื้อเจ้าขาดตรงชายอีกแล้ว...ยื่นมาเถอะ ข้าจะปะให้เจ้า”“ขาดอีกแล้วหรือ...” หยางเหวินหัวเราะแหะๆ พลางยื่นแขนเสื้