All Chapters of แค้นรักแฟนเก่ามาเฟีย : Chapter 21 - Chapter 30

“หึ หน้าด้าน!” กึก… สองคนที่ยืนคุยกันชะงัก ก่อนจะหันไปมองตามที่มองของเจ้าของนํ้าเสียงเย้ยหยันนั่น ก็พบกับฟิโอน่าที่ก้าวเท้าเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอด้วยแววตาฉายชัดถึงความไม่พอใจ ก็นั่นสินะ คงไม่มีใครพอใจที่คู่หมั้นตัวเองพาผู้หญิงอีกคนมาอยู่ด้วยถึงถิ่น แถมยังประกาศลั่นอย่างชัดเจนจนคนบางคนหน้าหัก ทีนี้เข้าใจหัวอกเธอรึยังล่ะ.. “อ้าว ก็นึกว่าใครมาต้อนรับเสียดิบดี คุณฟิโอน่าเองเหรอคะ” เธอยิ้มหวานใส่อย่างไม่สะทกสะท้าน แค่เห็นสีหน้าของหล่อนตอนนี้ ก็ทำให้วันใหม่ของเธอสดใสขึ้นมาเลยทีเดียว “เธอคิดจะทำอะไร” ฟิโอน่ากำมือแน่น พยายามกักเก็บอารมณ์ไม่พอใจ ทว่าทุกอย่างได้แสดงผ่านสีหน้าไปหมดแล้ว “ทำอะไรคะ ก็ยังไม่ได้ทำอะไรเลย” เธอยืนอยู่เฉยๆของเธอเองทั้งนั้น ฟรานเชสโก้ต่างหากที่เป็นคนทำ ฟิโอน่ากำหมัดแน่น ก้าวเข้ามายืนประจันหน้าเธออีกก้าวด้วยแววตาไม่พอใจ “ของเก่าก็คือของเก่า ยังไงคุณฟรานก็จำเธอไม่ได้ อย่าพยายามเลยเพราะยังไงมันก็เปล่าประโยชน์” ฟิโอน่าพูดเสียงรอดไรฟัน ทว่านั่นกลับไม่ได้กระทบเธอเลยสักนิด มุมปากบางเหยียดยิ้มเย้ยหยัน ก่อนจะยกมือขึ้นกอดอกพร้อมยื่นหน้าเข้าไกล้หล่อนอย่างไม่เกร็ง

ฟึ่บ! เธอเหลือบตามองร่างโปร่งของฟรานเชสโก้ที่เดินตามเข้ามานั่งฟุบลงบนโซฟาโดยไม่พูดอะไร ส่วนเธอก็ไม่ได้พูดอะไรเช่นกัน หยิบของของตัวเองยิ๊กๆทำเป็นไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา “เอ่อ.. คุณฟ้าจะไม่ค้างที่นี่จริงๆเหรอครับ นี่มันก็เริ่มมืดแล้ว” พอเธอเดินออกมาถึงประตู มาร์โก้ที่ยืนอยู่ก็เหมือนจะพยายามโน้มน้าวเธอให้อยู่ที่นี่ต่อด้วยท่าทางล่อกแลก เธอปลายหายตาไปมองคนที่นั่งจิบไวน์อยู่บนโซฟาพรางมองเธอเงียบๆแว๊บหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมายิ้มให้มาร์โก้ “ไม่เป็นไรค่ะ ฟ้าจะกลับไปนอนคอนโด” “แต่ว่า…” “เค้าอยากไปก็ปล่อยเค้าไปมาร์โก้” เสียงทุ้มตำ่ของใครบางคนในห้องดังแทรกเข้ามา ทำเอาเธอหลุบกำมือแน่นด้วยความหงุดหงิด เหอะ.. ก็ไม่ได้คาดหวังให้เขารั้งไว้หรอก แต่ก็ไม่จำเป็นต้องมาพูดจากระแนะกระแหนสักหน่อย “ขอตัวนะคะคุณมาร์โก้” เธอทำเป็นหูทวนลมไม่หันไปสนใจเขาสักนิด พร้อมยิ้มกว้างให้คุณมาร์โก้ตามมารยาทแล้วปลีกตัวเดินออกมาทันที มาดูกันสักตั้ง ว่าคุณกับฉันใครมันจะแน่กว่ากัน ฟรานเชสโก้! “อ้าว… จะกลับแล้วเหรอคะคุณฟ้า น่าก็คิดว่าจะอยู่ได้นานกว่านี้” พอเดินลงบันไดมา ก็ถูกหมาดักเลยแฮะ คำที่ว่าอยู่ได้นานกว่านี้

“ว้าย!” เสียงอุทานตกใจดังขึ้นจากร่างเพรียวระหงที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องในช่วงสายของอีกวัน ก็จะไม่ให้เธอตกใจได้ยังไงล่ะ ยัยเพียงดาวเพื่อนเธอมันเล่นมานั่งหัวฟูขอบตาเป็นหมีแพนด้าอยู่บนโซฟา “ไม่ต้องมาตกใจเลยยัยฟ้า” ยัยเพียงดาวบ่นอุบพร้อมเบ้ปากมองเธออย่างเอือมๆ จนเธอต้องยิ้มแห้งๆ “ล..แล้วทำไมมึงมานั่งอยู่ในสภาพนี้วะ” เธอถามเพื่อนเสียงแผ่ว ทั้งๆที่ในใจพอจะเดาคำตอบออกอยู่บ้าง แต่ก็หวังว่ามันคงไม่ใช่แบบที่เธอคิด “ยังกล้าถามเนาะ ก็เพราะใครล่ะ ยัยเพื่อนบ้าจะเอาผัวเก่ามาเอาก็หัดทำกันเบาๆหน่อยก็ได้มั้ยวะ เล่นกันทั้งคืนแถมเสียงดังติดหูกูจนนอนไม่ได้ กูเลยต้องมานั่งหัวฟูอยู่ในสภาพนี้ไง!” เธอถึงกับไปต่อไม่เป็นกับบทสวดของเพื่อนที่เพิ่งโดนมาเป็นชุด ยอมรับเมื่อคืนเขาเล่นเธอทั้งคืนทุกซอกทุกมุมจนไม่ได้นอนจริงๆ แถมยังกระแทกเอาๆจนเธอกลั้นเสียงตัวเองไม่ได้เลยสักนิด “เอาน่า เดี๋ยวก็ไล่เค้ากลับ” “เหอะๆ” ยัยเพียงดาวขำแห้งๆพรางมองผ่านเธอไปด้านหลัง ทำให้เธอหันมองตามก็เห็นร่างโปร่งของฟรานเชสโก้ยืนกอดอกพิงขอบประตูฟังพวกเธอสองคนคุยกันอยู่ ไม่รู้ว่าได้ยินไปมากน้อยแค่ไหนแล้ว แต่แล้วยังไงล่ะ เธอเป็นเจ้าของ

“จับมือฉันไว้ ถ้าไม่อยากโดนพวกนี้ลากไป” ตอนนี้เธออยู่กลางคาสิโนหรูของฟรานเชสโก้ พื้นที่รอบๆอบนวลไปด้วยกลิ่นอายความหรูหราแต่ก็ปะปนเต็มไปด้วยพวกโลภมาก เสียงฮือฮาดังสนั่นจากวงการพนันต่างๆ รวมถึงสายตาน่ารังเกียจจากพวกผู้ชายหัวงูพวกนั้น ที่มองมาทางเธอ แต่ก็เพียงครู่เดียวเท่านั้น เพราะฟรานเชสโก้ยื่นมือมาจับมือเธอไว้แน่น เพียงเขาตวาดสายตาคมเข้มไปมองเสี่ยอ้วนพวกนั้น ก็ไม่มีใครกล้ามองเธออีก “ก็ไม่ได้มาเป็นครั้งแรกสักหน่อย” เธอพึมพำเสียงเบากับตัวเองพรางเบ้ปากหมั่นไส้ จับมือเธอแน่นขนาดนี้อยากแสดงความเป็นเจ้าของก็ว่ามาเถอะ “เธอพูดว่าไงนะ” แล้วคนหูดีก็ดันได้ยินอีก แต่ดีที่เขาไม่ได้ยินชัด บวกกับเสียงดังฮือฮาจากรอบข้าง “เปล่าค่ะ” เขาเลิ่กคิ้วเหมือนไม่อยากเชื่อเธอ แต่ก็หันกลับไปมองทางแล้วเดินต่อเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของเขา นานเท่าไหร่แล้วนะ ที่เธอไม่ได้มาที่นี่ เมื่อก่อนเธอมาที่นี่แทบจะทุกอาทิตย์ เนื่องจากไม่อยากเหงาอยู่เพ้นท์เฮ้าท์คนเดียวจึงอ้อนให้เขาพามาด้วยบ่อยๆ ถึงเขาจะไม่ค่อยอยากจะพาเธอมาในที่แบบนี้ แต่สุดท้ายก็แพ้ลูกอ้อนเธออยู่ดี “นั่งรอฉันอยู่ในนี้ ห้ามออกไปเดินเพ่นพ่านที่ไห

@บนรถ แววตาคมเฉี่ยวมองตามแผ่นหลังบางของน้องสาวผ่านบานกระจกรถสีดำทึบ ร่างเพรียวกำลังเดินขึ้นรถอีกคันไปกับไอ้ผู้ชายที่เขาเกลียดเข้าไส้ ไม่เข้าใจ ทำไมน้องสาวถึงยังคงอาลัยอาวรณ์กับคนประเภทนั้นอีก สภาพที่ยํ่าแย่เกือบตายของฟ้าลันดาเมื่อสามปีก่อนยังคงฝังลึกอยู่ในหัวอกของพี่ชายอย่างเขาไม่มีวันเลือนหาย “ผู้หญิงคนนั้น…” อยู่ๆสายตาก็เปลี่ยนมาจับโฟกัสกับร่างเพรียงระหงอีกคนที่เดินมาทางลานจอดรถที่เขาจอดอยู่ “คุณฟิโอน่าครับ ผู้หญิงคนนั้นที่อยู่ในแผนการเมื่อสามปีก่อน” ลูกน้องคนสนิทที่นั่งอยู่บนเบาะคนขับเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าเจ้านายกำลังสงสัย ก่อนมุมปากหยักของฟ้าครามจะเหยียดยิ้มร้ายกาจกับคำตอบที่ได้ “ฉันต้องการตัวผู้หญิงคนนั้นมาคุกเข่าต่อหน้าฉัน” เสียงทุ้มสั่งเด็ดขาด แววตาเฉียบคมคู่นั้นเต็มไปด้วยรังสีแห่งความอันตราย เขาเคยพูดไว้หากได้เจอหน้าพวกคนที่มันทำน้องสาวเขาเจ็บปวด ไม่ว่าจะเป็นตัวผู้หรือตัวเมีย เขาจะจัดการกับมันทั้งหมด และวันนี้ ผู้หญิงคนนั้นก็ต้องได้รับผลกรรมที่เธอเป็นคนกระทำ เขานี่แหละ จะเป็นคนลงโทษเธอเอง คนอย่างฟ้าคราม ไม่เคยรอให้กรรมทำงานของมันเอง เพราะเขานี่แหละจะเป็นเจ้ากรรมนา