Lahat ng Kabanata ng แค้นรักแฟนเก่ามาเฟีย : Kabanata 31 - Kabanata 40

@ 07:35 น “นี่ไอ้ฟรานมันใช้ให้ฟ้ามาทำหน้าที่แทนแม่ครัวเลยเหรอ” เสียงทุ้มของฟาบิโอกล่าวขึ้นอย่างเอือมระอา พอเดินเข้ามาในคฤหาสน์ สิ่งแรกที่เจอคือ ฟ้าลันดากำลังยืนทำกับข้าวอยู่ในครัว “คุณฟา มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” ร่างเล็กมัวแต่ยุ่งอยู่กับการทำอาหารตรงหน้า จึงไม่ได้สังเกตเลยว่ามีใครเดินเข้ามายืนอยู่ด้านหลัง “ก็คิดว่าเราจะสนิทกันแล้วสะอีก ทำไมยังเรียกพี่ว่าคุณอยู่อีกล่ะ เห็นวันนั้นเรายังเรียกพี่อยู่เลย” “ก็วันนั้นแค่แสดงละครให้ป้าคุณดูไม่ใช่หรือไงคะ” “ใครบอกว่าแสดงล่ะ พี่อยากให้ฟ้าเรียกพี่ว่าพี่จริงๆนะ ยังไงพี่ก็เป็นเพื่อนกับไอ้ครามมันอยู่แล้ว” ถึงเขาจะเป็นเพื่อนกับพี่ชายเธอก็จริง แต่ก็ใช่ว่าเธอจะสนิทกับเขานี่นา “แล้วนี่ อารมณ์ไหนถึงหอบคุณกลับมาที่คฤหาสน์ล่ะคะ ปกติไม่ค่อยจะเห็น” ปกติฟาบิโอแทบจะไม่เข้ามาเหยียบคฤหาสน์หลังนี้เลยด้วยซํ้า เหตุผลก็คงจะอย่างที่รู้ๆกัน เพราะไม่ถูกกับฟรานเชสโก้นั่นแหละ จะมีอยู่แค่สองคนมั้งที่ตัวติดอยู่กับคฤหาสน์ยิ่งกว่าผีเฝ้าบ้าน ฟิโอน่ากับจูเลียน่านั่นแหละ แต่จะนึกๆดู ช่วงนี้ฟิโอน่าก็เหมือนจะหายหัวไปไหนไม่รู้แฮะ ปกติจะมีคนคอยมาหาเรื่องเธอแต่สองวันนี้

@คอนโด “ฟ้าต้องกลับไปกับเฮีย!” “แต่ว่าฟ้า…” มือเล็กสองข้างกุมเข้าหากันแน่น เธอกำลังอยู่ระหว่างการตัดสินใจที่ว่า จะเลือกทำตามหัวใจหรือว่าทำตามพี่ชาย ตอนนี้เฮียครามกำลังใช้สายตาดุๆมองเธอจากโซฟาหนังตัวหรู ภายในเจือปนไปด้วยกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่พอเข้ามาก็รู้เลยว่าเจ้าของห้องเพิ่งจะสูบไป “ฟ้ายังรักมันใช่มั้ย” ไอ้เหี้ยนั่น เขาอยากจะซัดมันให้ตายคาตีนฉิบหาย ไม่เข้าใจทำไมน้องสาวถึงได้ยังอาลัยอาวรณ์กับมันขนาดนั้น “ฟ้า…” เธอหลุบตาลงตํ่า มองมือตัวเองที่กำเข้าหากันแน่น ถามว่าลืมเขาได้รึเปล่า ตอบตามตรงว่าไม่ แต่ถ้าหากถามว่ายังรักมั้ย เธอก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน “ฟ้ารู้มั้ยว่าพอเฮียรู้ว่าฟ้าแอบมาที่นี่โดยไม่ปรึกษาเฮียสักคำ เฮียเป็นห่วงฟ้ามากแค่ไหน ทำไมทำอะไรไม่เคยคิดถึงตัวเองบ้างเลยวะ ถ้าหากเรื่องแบบเมื่อสามปีก่อนมันเกิดขึ้นอีกจะทำยังไง” แววตาของเฮียครามเต็มไปด้วยความห่วงไยเจือปนกับความกลัว เธอรับรู้ได้ว่าพี่ชายเป็นห่วงเธอมากแค่ไหน “ฟ้ารู้ค่ะว่าเฮียเป็นห่วง แต่ฟ้าขอจัดการเรื่องนี้ให้จบได้มั้ยคะ” เธอเอ่ยขอร้องพี่ชายไปเสียงแผ่ว ไม่อยากให้มันค้างคาอยู่ในใจ อยากจะจบเรื่องนี้ให้มันพ้นๆไป ไม่ว

“ฟ้าลันดา?” แววตาหยาดเยิ้มที่เอ่อคลอเต็มไปด้วยนํ้าสีใสเงยขึ้นมองคนมาใหม่ ในขณะที่มือกำขวดไวน์ไว้แน่นเตรียมจะเทใส่แก้วแล้วกระดกอีก “ทำไมดื่มเยอะขนาดนี้?” เขาถามพรางเดินเข้าไปหาเธอ ไม่คิดว่าเปิดประตูห้องมาแล้วจะเจอเธอนั่งดื่มไวน์อยู่ในห้อง จำได้ว่าตอนเย็นเขาพึ่งจะทักบอกเธอไปว่าอนุญาตให้ค้างกับพี่ชายก่อนหนึ่งคืนเพราะเขายุ่งๆ หมับ! พอเดินเข้าไปหา ร่างเล็กที่นั่งอยู่บนโซฟาก็กระชากคอเสื้อเขาลงไปหาแล้วกดปากจูบเขาทันที คนถูกจู่โจมชะงักไปสักพัก ก่อนจะป้อนจูบตอบเธออย่างร้อนแรง เสืออย่างเขาไม่เคยปฏิเสธอะไรแบบนี้อยู่แล้ว ไม่รู้เพราะฤทธิเหล้าหรืออะไรที่ทำให้เธอร้อนแรงได้ขนาดนี้ สัมผัสจากร่างกายของเธอรวมถึงปากนุ่มๆที่กำลังบดจูบเขาอยู่ตอนนี้มันช่างร้อนรุ่มไปหมด ชวนปลุกไฟราคะในตัวเขาให้มอดไหม้ไปด้วยไม่ยาก “อื้มมม…” มือเล็กเปลี่ยนจากกำคอเสื้อเขามาโอบลำคอเขาแทน ตอนนี้เขาอยู่ในท่ายืนคล่อมเธอในขณะที่เข่าข้างหนึ่งวางลงบนโซฟา มือหนายันลงบนพนักโซฟาด้านหลัง นํ้าสีใสค่อยๆไหลรินลงอาบสองพวงแก้มในขณะที่เธอกำลังป้อนจูบให้เขาอย่างดูดดื่ม เสมือนว่ากำลังระบายความเจ็บปวดภายในออกผ่านความร้อนรุ่มของสัมผัสน

@หัวคํ่า “ไอ้มาร์โก้!!” “ครับบบ” มาร์โก้ต้องรีบวิ่งแจ้นขึ้นมาดูเจ้านายที่ตะโกนลั่นโวยวายอยู่ในห้อง จนคนทั้งคฤหาสน์แทบแตกตื่น อะไรอีกล่ะเนี่ย “มาแล้วครับๆ” พอมาถึงก็หอบเหมือนหมาเลยกู นั่นคือคำในใจของลูกน้องอย่างเขาที่ได้แต่คิด แต่ไม่มีสิทธิ์พูด “แม่ง เมียกูหายไปไหน” “ค..ครับ?” เมีย? แล้วเมียคนไหนอีกวะ จะรู้มั้ยล่ะเนี่ย “ฟ้าลันดาหายไปไหน!” นํ้าเสียงแข็งกร้าวตะคอกจนมาร์โก้สะดุ้งโหยงตั้งตัวแทบไม่ทัน พอมาถึงก็โดนสาดคำถามใส่หน้าแบบนี้ ใครมันจะไปตอบทันล่ะวะ “ผ..ผมก็ไม่ทราบครับ ไม่ได้อยู่กับนายเหรอครับ” “ถ้าอยู่กับกู แล้วกูจะถามมึงมั้ยวะ” แม่งโครตหัวเสียเลย กะว่าจะเข้ามาอาบนํ้าแล้วออกไปทำงานต่อ แค่พอเข้ามา สิ่งแรกที่เจอคือแหวนวงนี้กับกระดาษใบหนึ่งที่ถูกวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง ตอนแรกที่หัวเสียเพราะเห็นแหวนบ้าๆนี่ ที่เธอเคยบอกว่าไอ้ฟาบิโอเป็นคนให้ แต่ตอนนี้สิ่งที่หัวเสียกว่าคือสิ่งที่ถูกเขียนกรอกไว้ในกระดาษนี่ต่างหาก (ขอให้ทุกอย่างจบลงแค่นี้นะคะ ชาตินี้ฉันคงไม่ขอเจอหน้าคุณอีก ส่วนแหวนนี่ คุณจะทิ้งมันก็แล้วแต่คุณ) คิดจะทิ้งก็ทิ้งกันไปง่ายๆแบบนี้รึไงวะ แถมยังทิ้งความสับสนให้ก

“ฟ้าเคยรักฟรานมาก แต่เราคงไม่มีทางเป็นไปได้แล้วค่ะ ในเมื่อคุณเลือกแล้ว ก็ได้โปรดอย่าทำให้ฉันต้องเจ็บปวดอีก” นั่นคือคำพูดสุดท้ายที่เธอกล่าวออกมาทั้งนํ้าตา ในขณะที่จ้องมองใบหน้าหล่อผ่านม่านนํ้าสีใสที่พร่ามัว พยายามกักเก็บทุกรายละเอียดบนใบหน้านั้นเอาไว้ เพราะต่อจากนี้เราคงไม่มีทางได้เจอกันอีก “ไปเถอะค่ะเฮีย” เธอหันไปบอกกับพี่ชายที่ยืนอยู่ข้างกายไม่ห่าง ก่อนจะก้าวขึ้นเครื่องไปด้วยหัวใจที่ปวดหน่วงแทบแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เธอเพิ่งมารู้วันนี้ว่าหัวใจมันไม่เคยลืมเขาได้เลย เคยรักมากเจียนตายขนาดไหน ตอนนี้ก็ยังรักอยู่อย่างนั้น เพราะความเจ็บปวดที่ได้รับในวันนี้ มันไม่ได้น้อยไปกว่าเมื่อสามปีก่อนเลยด้วยซํ้า… ‘ฟ้ารักใครครับ‘ ‘ฟ้ารักฟรานค่ะ’ ‘ฟ้ารักฟรานที่สุด‘ “ฮึกก…” อยู่ๆนํ้าสีใสก็ไหลซึมออกมาผ่านม่านตาที่เคยมีแต่ความเย็นชาของเขา ก่อนภาพหลอนที่เขาเคยฝันมาตลอดสามปีจะฉายชัดเข้ามาผ่านโสตประสาทจนทำให้เกิดความปวดหัวขึ้นมาแทบระเบิ่ด ฮึก! ฟึ่บ! “นาย!” มาร์โก้รีบเข้าไปพยุงเจ้านายที่ทรุดลงคุกเข่ากับพื้นพร้อมทั้งมือสองข้างกุมหัวตัวเองเอาไว้แน่น “นายเป็นอะไรรึเปล่าครับ!” ภาพมากมายค่อยๆประติ