All Chapters of แค้นรักแฟนเก่ามาเฟีย : Chapter 51 - Chapter 60

#วันต่อมา @โรงพยาบาล “เฮีย…ว่าไงนะคะ…?” เสียงเล็กเอ่ยถามพี่ชายแผ่วเบาอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง เฮียครามเพิ่งจะยอมรับกับเธอว่ามีความสัมพันธ์เกินเลยกันกับฟิโอน่ามาได้สักพักแล้ว “เฮียขอโทษฟ้า เฮียแค่ต้องการเอาคืนกับสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นเคยทำไว้กับฟ้า เฮียไม่ได้คิดจะรักเธอเลย” เฮียครามรีบอธิบายเสียงแผ่ว แต่ฟังเท่าไหร่เธอก็ฟังไม่ขึ้นเลยสักนิด ตอนแรกที่ได้รู้ว่าพี่ชายมีความเกี่ยวพันธุ์กันกับผู้หญิงที่เคยทำให้ความสัมพันธ์ของเธอพังก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าแอบรู้สึกเคืองอยู่นิดๆ แต่พอนึกถึงเรื่องที่ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนช่วยชีวิตเธอไว้เมื่อวานนี้ แถมพี่ชายเธอยังเลือกที่จะแก้แค้นด้วยการกระทำระยำแบบนั้น ทำให้เธอรู้สึกเห็นใจผู้หญิงคนนั้นขึ้นมามากกว่าเคืองเสียอีก “แล้วตอนนี้อาการเธอ…” ดวงตาคู่สวยเหลือบมองผ่านประตูห้อง ICU ตรงหน้าที่หมอยังไม่อนุญาตให้ญาติเข้าไปเยี่ยมได้อย่างนึกเห็นใจคนด้านในขึ้นมา แต่ก็ไม่รู้เพราะอะไรอยู่ๆเธอถึงรู้สึกแบบนี้ เป็นเพราะผู้หญิงคนนั้นช่วยชีวิตเธอไว้จนเกือบเอาชีวิตเองไม่รอดหรือเปล่านะ “หมอบอกว่าเธอยังไม่พ้นขีดอันตราย ต้องคอยดูแลอย่างใกล้ชิด” ฟ้าลันดาพยักหน้าเบาๆเป็น

@เพ้นท์เฮ้าท์ ​ 21:37 น. ​ “ที่รักเดี๋ยวก่อน” ​ “คะ?” ​ ร่างเล็กที่กำลังจะเดินเข้าไปภายในเพ้นท์เฮ้าส์หันกลับมามองร่างสูงที่เดินตามเธอมาติดๆ เมื่ออยู่ๆเขาก็ดึงรั้งแขนเล็กของเธอเอาไว้ราวกับไม่อยากให้เข้าไปด้านใน ​ “ฟรานเล่นอะไรเนี่ย…” ​ เสียงเล็กบ่นแผ่วเบาๆ เมื่ออยู่ๆเขาก็เอาผ้ามาพันรอบตาเธอเพื่อปิดตาเธอให้มืดสนิท หรือว่าเขาซ่อนผู้หญิงอีกคนไว้ด้านในเลยจะให้ผู้หญิงคนนั้นออกไปก่อนออย่างนั้นเหรอ ​ “นี่คุณนอกใจฉันเหรอ” ​ไม่ต้องรอเธอก็ถามออกไปตามความคิดทันที ทำเอาคนฟังถึงกับหลุดขำกับความคิดไร้สาระเป็นเด็กๆของแฟนสาว ​ ป๊อก! ​ “โอ๊ะ! นี่ปิดตากันไม่พอยังมาดีดหน้าผากอีกหรือไง เจ็บนะ” ​ คนตัวเล็กบ่นอุบพร้อมยกมือขึ้นถูหน้าผากตัวเองเบาๆ แล้วทำท่าจะแกะผ้าพันตาออก ​ “ถ้าคุณแกะมันออกตอนนี้ ผมรับรองเลยว่าจะพาคุณทัวร์ทั้งเพ้นท์เฮ้าส์แน่” ​ มือเล็กหยุดชะงักนิ่งทันที เธอรู้ดีว่าทัวร์ในที่นี้หมายถึงทัวร์ยังไง คนความคิดทะลึ่งอย่างฟรานเชสโก้คงคิดเรื่องดีๆกับเขาไม่เป็นหรอก นอกจากเรื่องอย่างว่า ​ “ค่อยๆเดินตามเค้ามานะครับ” ​ มือหนาจับกุมมือเล็กของเธอไว้แน่น พร้อมเดินนำเธอให้เ

“จะเอาเมียผมไปแบบนี้ มันไม่ง่ายไปหน่อยเหรอครับพี่เขย” ​ ไม่พูดเปล่ามันยังถือวิสาสะเดินเข้ามาดึงรั้งแขนเล็กของฟ้าลันดาเอาไว้ด้วยสีหน้าเรียบๆ ​ “ปล่อยน้องกูไอ้บัตซบ!” ​ “ฮ…เฮียครามใจเย็นๆนะคะ” ​ เสียงเล็กรีบเอ่ยขึ้นท่ามกลางศึกใหญ่ระหว่างพี่ชายกับแฟนเก่าที่กำลังยืนปะทะกัน แต่ดูเหมือนสองคนที่ความสูงสูสีกันอย่างกับเปรตนี่จะไม่ได้เห็นเธออยู่ในสายตาเลยด้วยซํ้า ​ “ปล่อยได้ไงล่ะครับ เมียผมก็ต้องกลับกับผมสิ” ​ ฟรานเชสโก้เองก็ไม่ยอมอ่อนข้อ ส่วนเฮียคราม ดูจากสีหน้าแล้วพร้อมชักปืนออกมายิงเข้ากระบาลเขาจริงๆหากเธอไม่ห้ามไว้ก่อน ​ “เฮียกลับไปก่อนได้มั้ยคะ ถือว่าฟ้าขอนะคะ ฟ้าเคลียร์ตรงนี้เสร็จแล้วสัญญาจะตามเฮียไป” ​ เสียงเล็กเอื้อนเอ่ยโน้มน้าวพี่ชายสุดหัวใจ แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยเป็นผลเท่าไหร่ เพราะตอนนี้เฮียครามดูโมโหจนแทบควบคุมไม่ได้ ​ “ไม่! ฟ้าต้องกลับไปกับเฮียเท่านั้น ถ้ามันไม่เคลียร์เดี๋ยวเฮียจะเคลียร์ให้เอง” ​ “ไม่ค่ะเฮีย ฟ้าขอจัดการเรื่องนี้เองนะคะ เชื่อน้องอีกสักครั้งได้มั้ย” ​ แม่งเอ้ย… ​ ฟ้าครามได้แต่กัดกรามข่มอารมณ์ตัวเองขั้นสุด เพราะน้องสาวต

@เที่ยงวันต่อมา ​ วินาทีแรกที่ลืมตา สิ่งเดียวที่สัมผัสได้คือทั้งร่างกายเธอปวดทรมานไปหมด เรี่ยวแรงจะขยับตัวแทบไม่มี เขารังแกเธอทั้งคืนยันเช้าจนเธอสลบไปเขาก็ยังไม่พอใจ เอาแต่กระทำต่อจนเธอตื่นขึ้นมาอีกครั้งเขาก็ยังไม่หยุด ​ แววตาที่แสนหนักอึ้งค่อยๆกวาดมองรอบๆห้องก็พบเพียงความว่างเปล่า ความรู้สึกอ้างว้างข้างในค่อยๆก่อเกิดขึ้น แปรเปลี่ยนเป็นนํ้าสีใสเอ่อคลอเบ้าตาจนแทบล้นลงเปียกหมอน นี่สินะบทลงโทษของคนอย่างเธอ ‘ที่เสร่อเกิดมาบนโลกใบนี้‘ ​ ไม่ว่าจะทำอะไรก็ผิดไปหมด เพียงเธอยืนหายใจเฉยๆก็ผิดแล้ว ไม่เคยมีมนุษย์คนไหนบนโลกที่เห็นใจเธอจริงๆเลยสักคน แต่เธอก็คงสมควรที่จะได้รับมันแล้วล่ะ ก็เธอมันทำเลวทรามเอาไว้จริงๆนี่ ​ แกร๊ก… ​ เสียงประตูถูกเปิดเข้ามาเรียกให้ร่างเล็กบนเตียงหลุดออกจากความคิด มือเล็กที่หนักอึ้งรีบยกขึ้นปาดนํ้าตาบนแก้มตัวเองออก ไม่ให้คนที่เข้ามาได้เห็น เพราะนอกจากเขาจะไม่เห็นใจ จะยิ่งกลายเป็นสมเพชเธออีกต่างหาก ​ “หึ ก็ยังไม่ตายนี่ ยังมีแรงลืมตาได้อยู่” ​ นํ้าเสียงที่แสนเกลียดชังของเขาลอยมาทันที ทำเธอถึงกับกัดฟันแน่น เขาคงเกลียดคงชังเธอเข้าไส้เลยสินะ

ฟิโอน่าได้แต่จิกเล็บยาวลงบนแผ่นหลังมือตัวเองแน่น เธอไม่มีสิทธิ์เถียงหรือออกความเห็นต่าง สิ่งเดียวที่ทำได้คือพยักหน้ารับ จูเลียน่าจ้องมองหลานสาวด้วยแววตาที่โกรธจัด ก่อนจะค่อยๆกดทับอารมณ์รุนแรงของตัวเองลงแล้วเผยยิ้มบางๆ ยื่นมือที่เริ่มเหี่ยวย่นไปลูบหัวทุยของหลานสาวเบาๆ “น่ารู้ใช่มั้ยว่าป้าทำแบบนี้ก็เพื่อครอบครัวของเรา กว่าป้าจะประคองตัวเองแล้วพาลูกหลานมายืนอยู่จุดนี้ได้มันไม่ง่ายน่าก็เห็นใช่มั้ย เพราะงั้นอย่าทำให้ป้าผิดหวังล่ะ” “ค่ะ…” คำเดียวที่เธอได้แต่กัดฟันตอบออกไป แม้จะฝืนใจเท่าไหร่ก็ตาม มือที่ลูบหัวเธออยู่ตอนนี้มันไม่ได้อ่อนโยน กลับกันมันเต็มไปด้วยความกดดันต่างหาก รู้ดีว่าหากเธอต่อต้าน จากมือที่เสแสร้งลูบหัวเธออยู่จะกลายเป็นขยุ้มผมเธอจนหลุดออกจากหนังหัวทันที เพราะมันมักจะเป็นแบบนั้นทุกครั้ง… “ดีมากจ้ะ ไปพักผ่อนแล้วทำหน้าที่คู่หมั้นของตัวเองให้ดีได้แล้ว” “ค่ะป้า” หน้าที่คู่หมั้นที่จูเลียน่ากล่าว ก็หมายถึงว่าให้เธอไปยืนแก้ผ้าอ่อยฟรานเชสโก้ให้เขาเอาไงล่ะ ให้เขาหลงเธอหัวปักหัวปำ แต่คนอย่างฟรานเขสโก้ ลีโอเน่น่ะเหรอ จะตกหลุมพรางผู้หญิงอย่างเธอง่ายๆ เขามันขึ้นชื่อ