All Chapters of พุทธศักราช 2525 โปรดอ่อนโยนกับฉันหน่อย: Chapter 101 - Chapter 110

“จินตนานั่งรถประจำทางไปหาน้าที่ต่างอำเภอ แล้วรถเกิดคว่ำทับจินตนาจนแขนขาด”ปิ่นแก้วใจหายวาบเมื่อได้ยิน นึกถึงใบหน้าที่ยิ้มแย้มและบุคลิกที่ไม่คิดอะไรมากของจินตนา ปิ่นแก้วก็ยิ่งใจหาย ถึงแม้จะไม่ค่อยสนิทสนมกันนักแต่ก็มีโอกาสได้ทำงานด้วยกันหลายครั้ง จินตนานับว่าเป็นคนที่ทำงานด้วยง่ายคนหนึ่งแล้วคนที่เคยมีครบทั้งสามสิบสอง จู่ ๆ กลายเป็นคนพิการแบบนี้ ที่สำคัญยังอายุน้อยแค่นี้ จินตนาจะทำใจได้อย่างไรปิ่นแก้วเหลียวมองไปรอบห้อง “แล้วนิสารัตน์?”“เฝ้าอยู่ที่โรงพยาบาลตั้งแต่เมื่อคืน คอยอยู่เป็นเพื่อนรอพ่อกับแม่จินตนาที่กำลังนั่งรถมาหา”“แก้วใจไม่ดีเลย สงสารจินตนา แล้วนี่เราจะไปเยี่ยมกันดีไหม”คราวนี้มาลินีเป็นฝ่ายเล่า “ฉันกับอันนาไปเมื่อเย็นวานแต่ไม่ได้เจอ นิสารัตน์ให้กลับมาก่อนเพราะสภาพจิตใจของจินตนายังไม่สู้ดีนัก ให้รอพ่อกับแม่เค้ามาก่อนสักสองสามวัน ให้สงบลงอีกนิดแล้วค่อยไปเยี่ยมกันตอนนั้น”  -----“อย่าตัดอนาคตตัวเองแบบนี้สิจิน”“นั่นสิลูก แค่เสียแขนซ้ายไปเอง แขนขวาก็ยัง

“นี่บ้านเก่า ๆ โทรม ๆ ที่เธอเคยเล่าจริง ๆ เหรอ” นิสารัตน์หันมาถาม“เมื่อก่อนเคยเก่าและโทรมมาก” ปิ่นแก้วยืนยัน “เพิ่งได้ปรับปรุงใหม่เมื่อไม่กี่เดือนก่อนนี้เอง”“ไม่พ้นพี่ดินอีกแล้วแน่เลย” อรรณพหรี่ตามองอย่างรู้ทัน ขณะที่แดนดินยืนยิ้มกว้างอยู่ข้าง ๆ“เฮ้อ..พี่ดินไม่ควรมีคนเดียวในโลก” อรรณพยังคงรำพึงรำพันต่อไปคราวนี้พาเอาทุกคนหัวเราะครืนด้วยความชอบใจเพื่อไม่ให้เสียเวลา หลังจากจัดเก็บข้าวของกันแล้วปิ่นแก้วจึงพาทุกคนไปที่สวนผลไม้ของแดนดินที่ตอนนี้ทุเรียนและมังคุดออกลูกแก่จัดรอเก็บเกี่ยวในอีกสองสามวันข้างหน้านี้แล้ว“พวกเรากินได้จริง ๆ หรือคะพี่ดิน” มาลินีหันมาถามชายหนุ่มอีกทีเพื่อความแน่ใจ“กินได้เลย ไม่ใช่แค่ทุเรียนและมังคุดนะ สตรอว์เบอร์รีและเชอร์รีที่ปลูกในสวนข้าง ๆ ก็เข้าไปเด็ดกินได้เหมือนกัน ห้ามเกรงใจพี่เด็ดขาด คิดเสียว่าเป็นสวนบ้านตัวเอง” แดนดินอนุญาตอย่างใจดี“หน้าร้อนแบบนี้สตรอว์เบอร์รีและเชอร์รียังออกผลได้อีกเหรอคะ” นิสารัตน์อดทึ่งไม่ได้“เมล็ดพันธุ์ของเราค่อนข้างพิเศษน่ะ” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับหันมา

อาจารย์ที่ปรึกษาของมาลินีถึงกับขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจเมื่อได้ยินเรื่องราวทั้งหมด เมื่อมองไปที่ใบหน้าอันซีดเซียวของลูกศิษย์เขาจึงได้แต่ถอนหายใจยาว และนำกระดาษมาเขียนสัญญาให้รัดกุมมากที่สุดเพื่อไม่ให้ลูกศิษย์โดนเอาเปรียบในอนาคตซึ่งข้อความในสัญญาระบุให้มาลินีส่งเงินช่วยเหลือค่าเล่าเรียนให้น้องชายเดือนละหนึ่งพันห้าร้อยบาท โดยกำหนดให้ส่งไปจนกว่าน้องชายจะเรียนจบระดับปริญญาตรี หลังจากน้องชายเรียนจบแล้วให้ถือว่าภาระของมาลินีสิ้นสุดลงสำหรับแม้นกับแผ่วนั้น ห้ามโผล่มากวนใจหรือมาระรานมาลินีอีกนับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ส่วนจะสิ้นสุดเมื่อไหร่นั้นให้มาลินีเป็นคนตัดสินใจเองทั้งหมด หากฝืนมาพบเจอโดยที่มาลินีไม่เต็มใจ มาลินีสามารถแจ้งตำรวจให้จัดการได้ทันที“ผมจะส่งสัญญาฉบับจริงให้ทนายประจำตัวของผมเก็บเอาไว้ หากมีการผิดสัญญากันเมื่อไหร่ก็ให้จัดการทางกฎหมายทันที” อาจารย์ที่ปรึกษาพูดขู่แผ่วและแม้นกลาย ๆ เพราะรู้ว่าสำหรับชาวบ้านทั่วไปแล้ว สิ่งที่พวกเขากลัวมากที่สุดคือการต้องขึ้นโรงพักและขึ้นโรงขึ้นศาลแผ่วและแม้นยกมือไหว้อาจารย์ที่ปรึกษาเป็นระวิงก่อนจะพากันเดินออก

เมื่อโรงค้าส่งเริ่มอยู่ตัว ปิ่นแก้วจึงหันมาลุยทำตลาดครบวงจรต่อเพราะตอนนี้ทางจังหวัดมีโครงการปรับปรุงพื้นที่บริเวณถนนริมชลเพื่อแก้ไขปัญหาน้ำท่วมซ้ำซากออกมาระยะหนึ่งแล้วทันทีที่ทราบข่าว บรรดานักลงทุนและผู้มองการณ์ไกลทั้งหลายต่างหาซื้อที่ดินแถบนั้นเก็บกันเป็นพัลวัน ทำให้ราคาที่ดินพุ่งสูงขึ้นกว่าราคาประเมินถึงสิบเท่า และเธอรู้ว่าราคาจะสูงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในอนาคต โชคดีที่เธอหาซื้อเก็บไว้ก่อนหน้านี้แล้วและรวบรวมมาได้ถึงเจ็ดไร่ และที่สำคัญที่ดินเจ็ดไร่นี้เป็นที่ดินผืนใหญ่ผืนเดียวเสียด้วยปิ่นแก้วนั่งดูแบบแปลนตลาดอย่างอารมณ์ดีในช่วงบ่ายของวันหนึ่ง โดยมีแดนดินนั่งทำหน้าไม่พอใจอยู่ด้านข้าง“อุตส่าห์ดีใจคิดว่าจะได้แต่งงานกันทันทีหลังเรียนจบ”ปิ่นแก้วอมยิ้ม “แก้วก็บอกหลายรอบแล้วไงว่าขอสร้างตลาดให้เสร็จก่อน ไม่เกินสองปีค่ะ แก้วไม่อยากห่วงพะวักพะวน แล้วถ้าเกิดมีลูกช่วงตลาดยังไม่เรียบร้อยมันก็ยิ่งแย่นะคะ”“เฮ้ออ...” แดนดินล้มตัวนอนหนุนตักนุ่มของหญิงสาวและถอนหายใจยาว“สงสัยได้แก่ก่อนลูกเรียนจบมหาวิทยาลัยแน่ ๆ”ปิ่นแก้วหัวเราะพรืดเส

สิ่งที่ละมัยได้ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา นอกจากเงินเก็บที่มาจากการขายเรือนร่างแล้ว เธอยังได้ลูกติดท้องมาด้วยหนึ่งคน ลูกที่เธอก็ไม่มั่นใจว่าใครคือพ่อเพราะต้องอยู่แบบไร้ญาติมานานหลายปี เมื่อรู้ตัวว่าตั้งครรภ์เธอจึงดีใจมากและไม่มีความคิดที่จะเอาเด็กออก แม้เจ้าของซ่องเพียรพยายามบังคับหลายต่อหลายหนและให้คนมาซ้อมอยู่หลายครั้ง แต่เธอก็ยังดื้อแพ่งที่จะเก็บเด็กไว้ให้ได้ โดยรับปากไปว่าจะยังขายตัวสร้างรายได้ให้กับซ่องต่อไปจนกว่าจะไม่ไหวโชคดีที่เธอเป็นคนตัวเล็ก ลูกค้าจึงจับสังเกตไม่ได้ และอีกส่วนหนึ่งคือลูกค้าวิตถารชอบมีอะไรกับคนท้อง เธอจึงไม่มีปัญหาในการรับแขก เจ้าของซ่องจึงไม่ได้ทำอะไรเธออีกแต่เมื่อเข้าเดือนที่แปดเป็นระยะท้องแก่แล้ว เธอเริ่มปฏิเสธที่จะรับแขกเพราะกลัวเด็กในท้องเป็นอันตราย ทำให้เกิดปัญหากับเจ้าของซ่องอีกครั้ง โดยเฉพาะครั้งล่าสุดมีเสี่ยกระเป๋าหนักต้องการนอนกับเธอแม้จะรู้ว่าท้องแก่ก็ตาม แต่เธอไม่ยอม คราวนี้เธอถูกนักเลงคุมซ่องรุมซ้อมจนไม่สามารถจะรักษาชีวิตได้อีกต่อไปละมัยไม่รู้สึกกลัวความตายที่กำลังจะเกิดขึ้น สำหรับเธอแล้วความตายค