All Chapters of พุทธศักราช 2525 โปรดอ่อนโยนกับฉันหน่อย: Chapter 111 - Chapter 120

ยุพินกวาดตามองไปรอบ ๆ บริเวณหน้าประตูคุกอย่างตื่นเต้น วันนี้เป็นวันออกจากคุกของเธอหลังจากชดใช้โทษครบสามปี เธอหวังจะเห็นหน้าลูก ๆ อย่างพร้อมหน้า สุดท้ายแล้วก็ผิดหวัง ไม่มีลูกคนไหนโผล่หน้ามาให้เห็นในตอนนี้ ถ้าจะพูดให้ชัดคือตลอดระยะเวลาสามปีที่อยู่ในคุกเธอไม่เคยเจอหน้ามานะและนารีเลยสักครั้ง และตอนนี้คนที่ยืนรออยู่ก็มีเพียงมานพแค่คนเดียวเท่านั้นแม้ใจจะโกรธเคืองมากแค่ไหนก็ตามที่มานพโยนความผิดทุกอย่างมาให้เธอ แต่ตอนนี้เธอก็อดที่จะดีใจไม่ได้ที่เห็นใบหน้าคนคุ้นเคยแบบนี้“นะอยู่ไหน” เธอถามสามีอย่างมีความหวังว่าลูกชายจะอยู่แถวนี้ด้วย“ยังจะถามหาไอ้ลูกทรพีมันอีกทำไม สามปีนี่มันเคยโผล่หน้ามาให้เธอเห็นสักครั้งไหม ขนาดฉันเองเวลามาเอาเงินเบี้ยเลี้ยงรายเดือนก็ยังไม่เคยเห็นหน้ามันเลยสักครั้ง” มานพเอ่ยปากอย่างแค้นใจ“แล้วนารีล่ะ” สามีได้เล่าเรื่องนารีให้ฟังบ้างแล้วช่วงมาหาที่คุก นับตั้งแต่ยุพินติดคุก นารีก็ไม่เคยกลับมาบ้านอีกเลย มีแค่ส่งเงินให้พ่อใช้บางเดือนเท่านั้น ทราบความจากปากยุพาเมื่อมาเยี่ยมคราวก่อนว่านารีไปอาศัยอยู่ที่บ้านคนรักซึ่งเป็นครอบค

“นี่แกไปอุ้มลูกใครเขามา” หลังจากหายตกตะลึงที่เจอนารียืนอยู่หน้าประตูบ้าน ยุพินจึงถามประโยคแรกออกมา“ลูกฉันสิแม่ หน้าเหมือนฉันเสียขนาดนี้”“แล้วผัวแกล่ะอยู่ไหน”“เลิกกันแล้ว ฉันเลยพาลูกกลับมาอยู่บ้าน”“ไม่ได้! ฉันกับพ่อแกเลี้ยงแกกับลูกไม่ไหวหรอกนะ ลำพังเงินเดือนละสี่พันบาทที่ไถจากเจ้านะก็แค่พอใช้กันสองคนเท่านั้น” ยุพินโวยวายออกมาทันที เธอไม่สนใจถามสารทุกข์สุกดิบของลูกที่ไม่ได้เห็นหน้ากันมาหลายปีแม้แต่น้อยนารีกวาดตามองไปรอบ ๆ บ้านที่เคยเป็นร้านขายของชำซึ่งตอนนี้เลิกกิจการไปแล้ว ไม่มีภาพของบ้านที่เธอภูมิใจว่าหลังใหญ่และร่ำรวยที่สุดในหมู่บ้านหลงเหลืออยู่เลย บ้านที่ตอนนี้ดูเก่าและทรุดโทรมกว่าของเพื่อนบ้าน ดูเหมือนว่าสมาชิกในหมู่บ้านนี้ต่างพากันฐานะดีจนสร้างบ้านใหม่ที่ใหญ่และสวยกว่าเดิมกันหมดยกเว้นบ้านของเธอ“ทำไมเลิกเปิดร้านเสียล่ะพ่อ”“ใครมันจะยอมมาซื้อของที่นี่อีก ไอ้พวกนั้นมันขี้ขลาด กลัวไอ้ดินจนขี้หดตดหายหมด”นารีขมวดคิ้ว “นี่เขาถึงกับห้ามไม่ให้ชาวบ้านมาสุงสิงกับเราเลยเหรอ” ไม่น่าเชื่อว่าแดนดินจะเป็นคนแบบนี้ไปไ

ยุพินที่กำลังเดินกลับบ้านต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงสวบสาบที่ชายป่า เมื่อพยายามเพ่งและกวาดสายตาไปรอบบริเวณก็ไม่สามารถเห็นอะไรได้เพราะตอนนี้ก็เกือบสองทุ่มเข้าไปแล้ว เธอจึงยอบตัวนั่งนิ่ง ๆ แอบอยู่ในพงหญ้าเพื่อรอดูสถานการณ์ไปก่อนเธออาศัยเวลาช่วงโพล้เพล้ออกเดินสำรวจรอบหมู่บ้านทุกวันเพื่อหาโอกาสและช่องโหว่คอยเล่นงานแดนดินและครอบครัว ยุพินไม่มีวันลืมเด็ดขาดว่าที่ต้องเดินก้มหน้าก้มตาด้วยความอับอายหรือโดนชาวบ้านชี้หน้าประณามเวลาไปไหนมาไหนนั้นสาเหตุทั้งหมดก็มาจากแดนดินและปิ่นแก้ว ต่อให้ตายไปแล้วตกนรกอีกกี่สิบขุมเธอก็ยินดี ขอเพียงให้ได้แก้แค้นสองคนนั้นให้หนำใจก็พอเมื่อนั่งสักพักจนไม่ได้ยินเสียงอะไรแล้ว ยุพินจึงเดินตรงไปบริเวณชายป่าที่เกิดเสียงเมื่อครู่ เมื่อเดินเข้าไปใกล้ สายตาเธอก็ไปสะดุดที่กระสอบฟางสองกระสอบซึ่งวางแอบอยู่ใต้ต้นไม้แม้จะกลัวแต่ความอยากรู้อยากเห็นนั้นมีมากกว่า เธอจึงรวบรวมความกล้าเดินไปที่กระสอบทั้งสองใบนั้นแล้วค่อย ๆ คลี่ปากกระสอบออกมายุพินเบิกตาโพลงเมื่อเห็นว่ามีอะไรอยู่ข้างใน เธอใช้มืออันสั่นเทาหยิบห่อพลาสติกเล็ก ๆ ห่อหน

“เอาจริงเหรอพี่ดิน” ปิ่นแก้วหันมาถาม“แต่งจริงแล้วก็ตั้งใจจะเอาจริงด้วย” คำตอบของแดนดินดูเหมือนจะเข้าเค้าแปลก ๆเพียะ!แล้วก็ไม่เหลือ รอยแดงปื้นขนาดใหญ่ปรากฏให้เห็นตรงต้นแขนเขาอย่างทันตา“ตอบให้ตรงประเด็นค่ะ” ปิ่นแก้วสะบัดค้อน“ถามแบบนี้ก็ต้องตอบแบบนี้ ถูกต้องแล้วนี่” แดนดินทำเป็นนิ่วหน้าแต่ปากนี่ยิ้มกริ่มอย่างชอบใจ“แก้วถามว่าจะขยายบ้านของแก้วเพิ่มจริง ๆ เหรอ” หญิงสาวเข่นเขี้ยวถามใหม่“จริงสิ นี่พี่ซื้อที่ดินข้างบ้านแก้วแล้วด้วย ขยายต่อตรงชานเรือนออกไป สร้างเป็นห้องนอนกับห้องนั่งเล่นเพิ่ม ตอนนี้ก็ขยายพอแค่เราสองคนอยู่กันอย่างสบายไปก่อน อนาคตถ้ามีลูก ๆ มาเพิ่ม เราก็ค่อยขยายบ้านออกไปด้านข้างเรื่อย ๆ ให้คล้ายเรือนหมู่แบบโบราณ ไม่ต้องห่วงว่าจะมีที่ไม่พอสร้าง ลุงสิทธิ์ที่อยู่หลังบ้านกำลังคิดจะขายบ้านไปอยู่ที่อื่นเหมือนกัน พี่ไปพูดคุยขอซื้อคร่าว ๆ ไว้แล้ว”ปิ่นแก้วเหล่ตามอง “พูดเสียยาวนี่ลืมไปอย่างหรือเปล่า”“ดูเหมือนแก้วจะยังไม่ได้ตอบตกลงแต่งงานเลยนะ”“อย่าเฉโกเด็ดขาด

มานพและยุพินพากันตัวสั่นพั่บ ๆ ระหว่างยืนอยู่ที่บ้านร้างหลังหนึ่งตรงชานเมืองในช่วงเวลาโพล้เพล้“ถอนตัวทันไหมยุพิน ฉันไม่อยากเสี่ยงอันตรายแบบนี้” มานพหันไปถามภรรยาอย่างขลาดกลัว“อันตรายที่ไหนกันพี่ แค่เอายาจากไอ้ทัดไปวางที่ตลาดนังปิ่นแก้วเท่านั้น เราไม่ได้เอายาไปขายจนเสี่ยงคุกเสี่ยงตะรางนี่”“ถ้าตำรวจมาเห็นเรามียาอยู่ในมือเขาก็ไม่สนใจแล้วว่าเราจะขายหรือไม่ขาย ติดคุกหัวโตเชียวนะเอ็ง”“เอ๊ะ! พี่นี่ จะมาเรียกหาตำรวจให้อัปรีย์ปากอะไรตอนนี้”ทันใดนั้นทั้งสองคนต่างสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเดินสวบสาบอยู่ด้านนอก คู่สามีภรรยาจึงพากันวิ่งไปแอบอยู่หลังกองไม้กองใหญ่ที่ตั้งอยู่ตรงริมกำแพงบ้าน“ยุพิน มานพ มารึยัง”เสียงคุ้นหูถามขึ้นที่หน้าประตู“อ..อ้อ ทัดเองเรอะ” ยุพินร้องทักและลุกออกจากที่ซ่อนทัด แจ่มจันทร์ และลูกน้องอีกสองคนต่างสวมชุดเสื้อผ้าสีดำเดินเข้ามาในตัวบ้านพร้อมกับแบกกระสอบฟางขนาดกลางจำนวนสองกระสอบมาด้วย“พวกเอ็งมีรถมาขนด้วยใช่ไหม” ทัดถามเพื่อให้แน่ใจอีกรอบ“พวกข้าเอามอเตอร์ไซค์พ่วงข้าง