All Chapters of พุทธศักราช 2525 โปรดอ่อนโยนกับฉันหน่อย: Chapter 121 - Chapter 130

งานเปิดตลาดวันนี้ประสบความสำเร็จตามที่ตั้งเป้าเอาไว้ บรรดาสื่อมวลชนทั้งในตัวจังหวัดและในเขตภูมิภาคต่างมาทำข่าวกันอย่างคึกคัก และผู้ที่มาร่วมงานทุกคนต่างชื่นชมในระบบบริหารจัดการของตลาดที่วางระบบและแยกโซนสินค้าได้เป็นอย่างดี ทำให้ง่ายและสะดวกต่อการหาซื้อสินค้า หลังจากเสร็จสิ้นพิธีเปิดในช่วงเช้า ประชาชนได้เดินเข้ามาจับจ่ายซื้อของกันเป็นจำนวนมากชนิดที่เบียดไหล่ต่อไหล่ แต่พวกเขากลับไม่รู้สึกถึงความแออัดด้านในแม้แต่น้อยเพราะตลาดแห่งนี้ออกแบบให้มีเพดานสูงเป็นพิเศษเพื่อให้อากาศถ่ายเทสะดวก ผู้คนจึงเดินเลือกหาสินค้ากันอย่างแช่มชื่นและไม่มีความหงุดหงิดให้เห็นแม้แต่คนเดียวเมื่อได้รับการสนับสนุนจากลูกค้าเป็นจำนวนมาก บรรดาพ่อค้าแม่ค้าจึงมีสีหน้าชื่นบานกันเป็นทิวแถวเพราะเงินที่สะพัดเข้ามือจำนวนแล้วจำนวนเท่า ไม่เว้นแม้แต่นารีที่ถึงแม้จะยังกังวลเรื่องพ่อแม่ที่ยังอยู่ในห้องขัง แต่เธอก็ยังอดยิ้มกว้างขึ้นมาไม่ได้เมื่อเห็นยอดขายในวันนี้เมื่อพิธีการเปิดตลาดเสร็จสิ้น แดนดินและปิ่นแก้วได้กลับไปจัดการเรื่องคดีซึ่งยังค้างอยู่ที่สถานีตำรวจต่อ ทั้งคู่ไม่ต้องการยอมความใด

“ยินดีต้อนรับการกลับมานะจิน” จินตนายิ้มน้อย ๆ กับเสียงประสานต้อนรับจากนิสารัตน์ ปิ่นแก้ว อรรณพ และมาลินี คงจะมีเฉพาะเพื่อนสี่คนนี้เท่านั้นที่ยินดีที่เธอกลับมาเรียนจริง ๆเพราะประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ทำให้เธอกลายเป็นคนพิการแขนซ้ายขาด หญิงสาวไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเรื่องแบบนี้จะขึ้นกับเธอ เธอรู้สึกโกรธและผิดหวังกับชีวิตที่พลิกผันนี้จนไม่อยากอยู่บนโลกอีกต่อไปโชคดีที่เธอมองเห็นคุณค่าของกำลังใจจากคนรอบข้างเพียงไม่กี่คนที่มอบให้ จินตนาจึงมีแรงฮึดสู้ขึ้นมาอีกครั้งจินตนาดรอปเรียนไปหนึ่งเทอมเพื่อฟื้นฟูร่างกาย และเพื่อปรับตัวปรับใจให้เผชิญหน้ากับความท้าทายใหม่ที่กำลังเกิดขึ้นในชีวิต แม้จะรู้ว่าต้องเผชิญกับเรื่องลำบากอีกมากแต่เธอก็ไม่อยากยอมแพ้ เธอไม่อยากนำความพิการมาเป็นกรอบกำหนดอนาคตตัวเอง หญิงสาวตั้งใจไว้แล้วว่าเธอต้องทำความปรารถนาและความฝันที่วาดไว้ให้สำเร็จจงได้วันแรกที่เข้าเรียน เธอต้องเผชิญกับสายตาของเพื่อนร่วมรุ่นที่มองมา ทั้งแอบป้องปากซุบซิบกันอย่างสนุก อันที่จริงเดินมาถามมาคุยเรื่องที่สงสัยกับเธอตรง ๆ ก็ได้ เธอพร้อมตอบ

ฉาด!ฝ่ามือของพ่อกระทบใบหน้าของสุนีเต็มแรงทันทีที่เธอพูดจบ สุนีซึ่งอายุสิบห้าปีแต่ตัวเล็กผอมต่ำกว่ามาตรฐานเพราะอด ๆ อยาก ๆ มาหลายปีถึงกับตัวปลิวล้มลงกับพื้นตามแรงตบ“กราบขอโทษน้าอ้อยเดี๋ยวนี้” พ่อของเธอตวาดเสียงดังลั่น“ทำไมต้องกราบ ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด”“นังเด็กเนรคุณ ใจกล้าขึ้นทุกวัน พ่อกับน้าพูดอะไร ตำหนิอะไรไม่ได้อีกแล้วใช่ไหม ทำไมแกไม่ตาย ๆ ตามแม่แกไปด้วยอีกคน ฉันจะได้ไม่ต้องเปลืองเงินเปลืองทองมาเลี้ยงดูแกอีก!”สุนีสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับฝันร้ายในช่วงย่ำรุ่ง ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ ไม่ว่าจะกี่ปีก็ไม่สามารถตัดความฝันห่วย ๆ เหล่านี้ออกไปได้เสียทีในเมื่อยากจะฝืนข่มตาหลับลงไปอีก เธอจึงตัดสินใจลุกขึ้นล้างหน้าล้างตา เปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อไปเดินออกกำลังกายที่สวนสาธารณะข้างตลาดเมื่อเดินลงมาชั้นล่าง เธอได้เดินวนตรวจสอบความเรียบร้อยของร้านหวานใจหนึ่งรอบ ซึ่งเป็นกิจวัตรที่ต้องทำทุกครั้งก่อนจะออกไปแม้ตอนนี้จะได้ซื้อที่ดินมาเป็นกรรมสิทธิ์ของตัวเอ

“ถ้างั้นเรามาลองคบกันดู” สามวันให้หลัง เธอจึงเอ่ยกับเขาอย่างตัดสินใจได้ในที่สุดคู่รักคู่ใหม่ประจำตลาดริมชลและร้านขนมได้สร้างความชื่นตาชื่นใจให้กับผู้พบเห็นและคนรู้จักใกล้ชิดของทั้งคู่เป็นอย่างมาก โดยเฉพาะปิ่นแก้วที่ยิ้มตาแทบปิดเมื่อรู้ข่าวครั้งแรก“พี่ดิน ชาติก่อนแก้วคงเป็นกามเทพแน่ ๆ มีสี่คู่เชียวนะที่คบกันอยู่ในสายตาแก้วแบบนี้” เธอย่อมหมายถึงคู่ของแพงกับสุวิทย์ มาลินีกับกองพล จินตนากับไวภพ และคู่ล่าสุด สุนีกับมานิต“งั้นให้หยุดแค่สี่คู่นี้พอนะ อย่าเที่ยววิ่งกระเตงลูกไปจับคู่เป็นคู่ที่ห้าอีกล่ะ” แดนดินปรายตาดุและปรามออกมาอย่างเป็นห่วงคุณแม่อายุครรภ์แค่สามเดือนคนนี้ชีวิตรักระหว่างสุนีและมานิตนับว่าหวานชื่นและให้ความรู้สึกที่มั่นคงต่อกันมาก อาจด้วยเพราะอายุที่มากกว่าของสุนี ทำให้มีความเป็นผู้ใหญ่ มีเหตุผล ไม่งอแงเอาแต่ใจให้ต้องตามงอนง้อตลอดเวลา ส่วนมานิตเองนั้นก็มีนิสัยผู้ใหญ่เกินตัว สุขุมใจเย็นมาตั้งแต่เด็ก เมื่อได้มาคบหากัน นิสัยจึงเข้ากันได้ดีแบบไม่น่าเชื่อ สำหรับสุนีแล้ว เธอไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าชีวิตช่วงนี้เป็นชีวิตที่มีความสุขมากที่

“นี่นายยังยกแปลงไม่เสร็จอีกเหรอ ไหนคุยนักคุยหนาว่าเชี่ยวชาญเพราะที่บ้านทำสวนผลไม้ใหญ่โต”“ถ้ามีคนใช้มือช่วยทำงานแทนปากมันก็เรียบร้อยไปตั้งแต่เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนแล้วสิ”“นายจะให้ผู้หญิงบอบบางแบบฉันไปจับจอบขุดดินได้ยังไง ไม่เป็นสุภาพบุรุษเอาเสียเลย”“บอบบางตายล่ะ เมื่อวานยังเห็นวิ่งไล่เตะไอ้บอมจนมันวิ่งหนีอุตลุด”ชิงชัยมองภาพการเถียงกันง้องแง้งของหนุ่มสาวตัวดำที่อยู่เบื้องหน้าก็อดหลุดขำออกมาไม่ได้ ทุกคราวยามเมื่อเขามาหาแดนไทยที่แปลงนาสาธิตท้ายมหาวิทยาลัย เป็นต้องเห็นเขายืนเถียงกับเพื่อนหญิงร่วมคณะที่ชื่ออภิญญาอยู่เสมอ“ไทย” ชิงชัยตะโกนเรียกเสียงดังแดนไทยหันไปมองก็ยิ้มยิงฟันขาวให้พร้อมกวักมือดำ ๆ เรียกเพื่อนให้เดินเข้ามาใกล้“ชัย มาช่วยฉันยกแปลงนี้ที”ชิงชัยพับแขนเสื้อและคว้าจอบที่วางอยู่ข้าง ๆ มาช่วยขุดอย่างไม่เกี่ยวงอน งานพวกนี้เป็นงานถนัดของเขาอยู่แล้ว“คนเรียนบริหารนี่ผิวขาวดีจริง ๆ ตอนนี้แขนนายขาวกว่าของยายผึ้งอีกนะ” แดนไทยดึงแขนของชิงชัยไปเทียบกับอภิญญาที่นั่งหน้าหงิกเก็บเศษหญ้าอยู่ด้านข้าง