บททั้งหมดของ Reverse กลับมาอีกครั้งก็ยังร้าย: บทที่ 91 - บทที่ 100

มินตราวุ่นวายทั้งวันเพราะโครงการก่อสร้างขนาดใหญ่จากเจ้าของสนามแข่งลูกชายนักการเมืองท้องถิ่น เมื่อมองนาฬิกาที่ล่วงเลยไปกว่าสามทุ่มเสร็จ เจ้าของใบหน้าสวยหวานก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา คว้ากระเป๋าแบรนด์หรูขึ้นคล้องไหล่ เดินไปปิดไฟจากนั้นก็ออกไปจากห้อง บรรยากาศด้านนอกเงียบสงัดเพราะพนักงานคนอื่นๆกลับกันหมดแล้ว ถ้าไม่คุ้นเคยกับสถานที่มาตั้งแต่เด็กๆ มินตราคงเผ่นป่าราบตั้งแต่ฟ้ายังไม่มืด แต่เพราะเธอคุ้นเคยกับสถานที่เป็นอย่างดี เธอจึงไม่รู้สึกกลัวแม้ต้องอยู่คนเดียวดึกดื่น “เลิกงานดึกแบบนี้ทุกวันเลยเหรอ”เสียงนุ่มทุ้มดังแทรกความมืดสลัวออกมา มินตรามองหาเจ้าของน้ำเสียงคุ้นหู บนโซฟาที่วางไว้สำหรับรับแขก มีร่างของคุณหมอทายาทเจ้าของโรงพยาบาลนอนเอกเขนกอยู่ ท่อนขาเพรียวยาวพาดอยู่อีกฟากของโซฟา เขาทำราวกับว่าที่นี่เป็นพื้นที่ของตัวเอง “ไม่คิดเลยว่าคุณหมอจะเป็นคนไร้มารยาทได้ขนาดนี้”มินตราก้าวเดินอีกครั้ง พยายามไม่สนใจการมีอยู่ของคุณหมอหนุ่มหล่ออดีตคนรัก คนประสาทกลับอย่างเขา สนใจไปก็เสียเวลา วันนี้เธอเหนื่อยสุดๆ อยากกลับไปนอนซุกตัวในผ้าห่มนุ่มๆ “ทานข้าวเย็นหรือยัง?”หมอหนุ่มถามพลางยกเท้าวางลงพื้

ตกเย็น มินตราเก็บของเตรียมกลับบ้าน โชคดีที่วันนี้คุณหมอคนนั้นไม่ได้ตามเข้ามาวุ่ยวาย เธอจึงจัดการงานของตัวเองได้เร็วและมีโอกาสได้เลิกงานเร็วในรอบหลายวัน แต่ถึงจะโชคดีแบบนั้น พอออกมาจากห้องทำงานของผู้จัดการ เธอก็พบว่าตัวปัญหาไม่ได้ไปไหนเลย คุณหมอชื่อดังนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดิม วันนี้บรรยากาศรอบตัวเขาแปลกไป เธอไม่อยากใส่ใจแต่ก็อดจะหยุดมองไม่ได้ และบริเวณที่เขานั่งอยู่เธอต้องเดินผ่านไปขึ้นลิฟต์ “ไปทานข้าวกับผมสักมื้อสิครับคุณผู้จัดการ”หมอหนุ่มก้าวเดินเข้าไปใกล้คนที่ไม่ยอมก้าวถอยหนี มินตรายอมใจอ่อนเพราะสายตายอมแพ้ของเขา ไม่รู้ว่าหลังจากที่เธอเดินหนีไปเขาพูดอะไรกับพี่มะนาวบ้าง แต่เป็นแบบนี้แหละดี ระหว่างเขากับเธอมันไม่มีหวังหรอก “ได้สิค่ะ เชิญค่ะคุณหมอ”มินตราก้าวนำออกไป เธอเงียบตลอดทาง ปล่อยให้ร่างกายทำทุกอย่างตามความเคยชิด หยุดยืนเมื่อมาถึงหน้าลิฟต์ ยื่นมือไปกดแล้วยืนรอ เมื่อลิฟต์มาถึงก็ก้าวเข้าไป ไม่นานคนเป็นแขกก็ก้าวตามเข้ามา ปึก! “อ๊ะ! จะทำอะไรคะ?”เผลอวางใจไปแค่แป๊บเดียว คนที่เธอคิดว่าถอดใจไปแล้วก็ตลบหลัง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามากักขัง ใช้สองแขนกำยำปิดกั้นทางหนี ท่อนขาก็เริ่ม

“อย่างนั้นเหรอจ๊ะ ไม่เป็นไรนะลูก เดี๋ยวแม่ลองไปปรึกษาพ่อดู”“แม่จะกล้าบอกพ่อเหรอคะว่าแม่ถามให้พี่มายด์ ถ้าไม่รีบเดี๋ยวมินหาให้ค่ะ มินก็พอจะมีคนรู้จักอยู่บ้าง”มินตราจับมือของแม่ขึ้นมาจูบเบาๆบนหลังมือ แม่เธอไม่กล้าโกหก แล้วพ่อของเธอก็ไม่ได้ชอบพี่มายด์จนอยากให้ความช่วยเหลือ เธอมีคนรู้จักอยู่หลายคน แต่การขอความช่วยเหลือเรื่องเงิน ก็ต้องเลือกคนอยู่เหมือนกัน “ไม่ใช่พวกเงินกู้ใช่ไหมลูก”“มินไม่คิดสั้นหรอกค่ะ แม่จำใบข้าวได้ไหมคะ มินจะขอความช่วยเหลือจากเพื่อนคนนั้นแหละค่ะ”“ขอบใจมินมากนะลูก แม่ขอโทษนะที่ทำแบบนี้”“มินเข้าใจแม่ค่ะ”มินตราสวมกอดท่านเบาๆจากนั้นก็ผละออก ยิ้มให้ท่านจากนั้นก็รั้งร่างท่านให้ยืน หอมแก้มทั้งสองข้างจากนั้นก็รั้งตัวท่านออกไปจากห้อง “ดึกแล้วแม่ไปพักเถอะค่ะ ไม่ต้องคิดมากนะคะ เดี๋ยวมินเดินไปส่งที่ห้อง”“ไม่ต้องหรอกลูก หนูเองก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ขอบคุณนะลูก แม่รักมินนะ”“ค่ะ มินก็รักแม่”มินตรายืนรอจนกระทั่งประตูห้องนอนถูกแม่ปิดลง เดินไปทิ้งตัวลงบนเตียง เอนหลังลงไปจนแนบสนิทกับผ้าปูสีแดงสด มองเพดานอยู่สักพักก็เอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เลื่อนมือหาเบอร์โทรเพื่อน

00 : 45 น. มินตรานั่งเงียบอยู่บนรถของตัวเองเพียงแต่นั่งอยู่อีกฝั่ง ที่นั่งหลังพวงมาลัยคือศัลยแพทย์ชื่อเสียงดังก้องประเทศ หนุ่มหล่อลูกชายเจ้าของโรงพยาบาลดัง ชายผู้ที่เคยเป็นอดีตคนรักของเธอ เพราะเธอดื่มจนเกินลิมิตเขาจึงอาสาขับรถมาให้ สาเหตุที่เธอดื่มจนเมามายเกือบไร้สติก็เป็นเพราะเขานั่นแหละ ‘พี่กับผิงเราจบกันแล้ว ที่ยังยกเลิกงานแต่งไม่ได้เพราะครอบครัวผิงไม่ยอม รอพี่หน่อยได้ไหม ให้พี่ได้เคลียร์ตัวเอง พี่ชอบเธอนะ ถึงจะช้าเกินไป แต่พี่ชอบเธอจริงๆ’ คนพูดของหมอหนุ่มหลังจากที่ถอนจูบออกไป ทำให้เธอวุ่นวายใจเป็นอย่างมาก ดื่มหนักจนเกือบครองสติไม่ได้ทั้งที่ไม่ใช่คนคออ่อน เดือดร้อนให้เขามาส่งทั้งที่ควรถอยออกให้เขาได้เคลียร์กับคนของเขา “ไหวหรือเปล่า? มึนหัวไหม?”“ถ้าบอกว่าไม่ไหว คุณหมอจะช่วยฉันยังไงเหรอคะ?”มินตราตอบโต้คุณหมอโดยทิ้งระยะห่างไว้ เขายังเคลียร์กับผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ เธอไม่ควรเอาตัวเข้าไปแทรก ถึงแม้จะเผลอตัวจูบกันไปแล้วถึงสองครั้ง ครั้งแรกเป็นเพราะเธอไม่ระวัง ครั้งที่สองเกิดจากความตั้งใจ แต่จะให้มีครั้งที่สามไม่ได้ ไม่ควรมีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีกถ้าสถานะเขายังมาเคลียร์ “ข้าง

20 นาทีต่อมา มินตราไม่ได้ทำหน้าที่เป็นตุ๊กตาหน้ารถให้เจ้าของสนามอย่างที่บอกไว้จริงๆ ตอนที่เหล่านักแข่งทยอยเดินไปขึ้นรถซึ่งทางสนามเตรียมไว้ให้ เมื่อเขาคนนั้นไม่เห็นเธอเดินตามหลังพี่ปลื้มไป ก็หันมาทำหน้าสงสัยใส่ จนกระทั่งมั่นใจว่าเธอไม่ได้ขึ้นไปนั่งในรถ เขาถึงได้ขึ้นไปนั่งในรถคันที่ใช้แข่ง และก่อนจะขึ้นไปนั่ง มินตราเห็นชัดเจนเลยว่ามุมปากหยักสวยของเขายกขึ้น เธอไม่ได้ทำเพื่อให้เขาดีใจสักหน่อย แค่อยากเห็นความพยายามของเขาก็เท่านั้น ว่ามีมันมากน้อยแค่ไหน ทั้งที่ก็เห็นแล้วว่าตัวเองมีโอกาสน้อยกว่าผู้ชายคนอื่น “รถคันนั้นมันแปลกๆไหมอะ?”เสียงพูดคุยของคนข้างๆ ทำให้มินตราเพ่งมองไปยังจอขนาดใหญ่ ที่ตอนนี้มันกำลังฉายภาพรถแข่งทั้งหมดวิ่งไล่กวดกันในสนาม รถแข่งเหล่านั้นวิ่งออกไปจากจุดสตาร์ทได้สักพักแล้ว อยู่ไกลจากระดับสายตามาก แต่ภาพของรถเหล่านั้นถูกโดรนจับภาพไว้ทั้งหมด เพื่อฉายมันให้แก่เหล่าผู้ชมดู และมีรถหนึ่งคันผิดปกติจริงๆ รถแข่งสีน้ำเงินเข้ม คนที่ขับมันคือหมอคริส “มันแปลกมากเลยนะ”“นั่นสิ รถหมอคริสไม่ใช่เหรอ?”สามสาวที่นั่งชมการแข่งอยู่ข้างๆ เริ่มคุยกันเสียงดังขึ้น มินตรากำมือแน่น ภาว