All Chapters of Reverse กลับมาอีกครั้งก็ยังร้าย: Chapter 101 - Chapter 110

สองชั่วโมงผ่านไป บริเวณใกล้เคียงห้องฉุกเฉินค่อนข้างวุ่นวาย เพราะมีคนเจ็บเรียงรายเข้ามาไม่หยุดหย่อน เนื่องจากโรงพยาบาลแห่งนี้เป็นสถานพยาบาลแห่งเดียวในย่าน ศัลยแพทย์หนุ่มเข้าไปในห้องได้สองชั่วโมงแล้ว แต่ยังไม่มีหมอคนไหนเดินออกมาแจ้งอาการของเขาให้ญาติที่รออยู่ด้านนอกทราบ มินตรากับมะนาวสลับกันลุกเดินไปถาม แต่หมอและพยาบาลด้านนอกไม่สามารถตอบอะไรได้เลย เพราะยังอยู่ในขั้นตอนของการรักษา “พี่คริสเป็นยังไงบ้างคะพี่มะนาว?” ผู้หญิงรูปร่างเล็กหน้าตาสวยหวาน เดินเข้ามาใกล้พร้อมกับรัวคำถามใส่มะนาว มินตราเงยหน้าขึ้นไปมอง เมื่อเห็นว่าเธอคนนั้นเป็นใครและใช้สายตาแบบไหนมองตัวเองอยู่ ก็รีบกดใบหน้าลงซ่อนความรู้สึกผิดไว้ ผู้หญิงคนนี้ยังเป็นคนรักของเขา ส่วนเธอก็แค่คนรักเก่า รู้สึกแย่มากที่มาอยู่ตรงนี้ทั้งที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกันแล้ว “ยังเลย ยังไม่มีใครรู้อาการของเขาเลย ตอนนี้หมอกำลังรักษาอยู่”“งั้นเหรอคะ แล้วมันเกิดอะไรขึ้น อย่าบอกนะว่าเขาเกิดอุบัติเหตุตอนอยู่กับเด็กคนนี้?”มุมปากบางเหยียดเป็นรอยยิ้มหยัน ก่อนจะเดินไปหยุดยืนหน้าห้องฉุกเฉิน มองจ้องด้านในอยู่สักพัก ก็เดินกลับมาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้

“หนูไปอาบน้ำก่อนนะคะ”เมื่อเข้ามาในห้องนอนมินตราก็ขอตัวไปอาบน้ำทันที อยากให้แม่อยู่เป็นเพื่อนก็จริง แต่ก็อยากมีเวลาให้ตัวเองได้คิดบ้าง ว่าจะเอายังไงกับหัวใจไม่รักดีดวงนี้ “ให้แม่เตรียมชุดไว้ให้ไหม” ท่านอยากดูแล เพราะเห็นได้ชัดว่าวันนี้ลูกดูเหนื่อยเป็นพิเศษ “หนูโตแล้วนะคะ” มินตราเองก็อยากอ้อนท่าน แต่มันเลยวัยทำแบบนั้นแล้วนี่สิ “ในสายตาแม่ หนูก็ยังเป็นเด็กอยู่ตลอดนั่นแหละ” “ขอบคุณค่ะ งั้นหนูไปอาบน้ำแล้วนะคะ” มินตราก้าวเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว ค่อยๆปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากตัว พาเรือนร่างเปลือยเปล่าเข้าไปนั่งในอ่าง เปิดก๊อกให้สายน้ำอุ่นไหลลงในอ่าง ทิ้งแผ่นหลังเข้ากับอ่างช้าๆ ค่อยๆปิดเปลือกตาหนักอึ้งลง ภาวนาให้การรักษาของคุณหมอที่เธอรัก ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ปัง! ‘ฮึก! อาจารย์หมอ’ ‘ใครทำ!’ ใบหน้าของอาจารย์ประจำสาขาวิชาแพทยศาสตร์ ที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามาเต็มไปด้วยริ้วของความโกรธ มือใหญ่ที่เคยสัมผัสร่างกายเธอไปทุกสัดส่วน กำแน่นจนเห็นเส้นเลือดขึ้นเป็นริ้ว เขาไม่ก้าวเข้าไปใกล้คนที่นั่งร้องไห้อยู่บนพื้น ยืนรอคำตอบอยู่ที่เดิม ทั้งที่เห็นแล้วว่าบนใบหน้าสวยหวานเต็มไปด

สามวันต่อมา บริษัทรับเหมาก่อสร้าง มินตราเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสาร ทอดสายตามองไปยังร่างสูงใหญ่ที่กำลังเอนกายเอกเขนกอยู่บนโซฟา หนังตาทั้งสองข้างปิดทับกันแน่น เป็นแบบนั้นมาตลอดสามชั่วโมง จนเธอเริ่มห่วงคนที่ยังไม่หายจากอาการบาดเจ็บ กลัวว่าเขาจะหิว ตอนนี้ก็เลยเที่ยงวันมาสักพักแล้ว “คุณหมอ”มินตราลุกเดินเข้าไปใกล้ เอ่ยเรียกผู้ชายที่เธอยอมเปิดโอกาสให้อีกครั้ง เมื่อเห็นว่าคนหลับยังคงนิ่ง เธอจึงโน้มใบหน้าลงไป เรียกอีกครั้งด้วยเสียงที่ดังกว่าเดิม “พี่คริส”หมับ! “อ๊ะ”มินตราถลาลงไปจนใบหน้าแนบแผงอก คนตั้งใจยกมุมปากขึ้นยิ้ม ยิ้มกว้างขึ้นเมื่อใบหน้าที่เงยขึ้นจากอกบูดบึ้ง สองมือเล็กยกขึ้นมาดันตัวเองขึ้นแต่ไม่สำเร็จ “ปล่อยนะคะ!”“ถ้าไม่ล่ะ?” หมอหนุ่มตั้งใจทำสีหน้ายียวน ชอบใจใบหน้าของเธอตอนนี้มาก ใบหน้าที่แสดงอารมณ์อย่างหลากหลายของเธอ มองได้ไม่รู้เบื่อจริงๆ “ฉันจะโกรธแล้วนะ!”มินตรามั่นใจว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่า ไม่แคร์ว่าพูดแบบนั้นแล้วคุณหมอสุดหล่อรายนี้จะถอยห่าง ใช้มันเพื่อทดสอบเขาด้วย ถ้าทนกับเธอมุมนี้ได้ เขาก็ได้ไปต่อ“ขู่เก่งจังเลยนะ”“ก็ปล่อยสิคะ เดี๋ยวมีคนเข้ามาเห็น”“ใค

“เคลียร์กับเตยหอมได้แล้ว?” หมอคริสเอ่ยถามเพื่อนเสียงห้วนจัด “ยังเคลียร์ไม่จบหรอก แต่กับน้องมินเราเคลียร์กันได้แล้ว นะครับน้องมิน คิดซะว่าเห็นแก่เด็กน้อยตาดำๆ”เขากับอดีตภรรยายังเคลียร์กันไม่ได้ รายนั้นเขามาขอคืนดี โดยให้เหตุผลว่า คิดถึงลูก อยากอยู่กับลูก ทั้งๆที่ตัวเองเป็นคนทิ้งเขากับลูกไป แบบไม่หันหลังกลับมามองด้วยซ้ำ ว่าเขากับลูกจะเจ็บช้ำเพราะการถูกทิ้งมากแค่ไหน เขาต้องการเวลาตัดสินใจ ต้องการเฝ้าดูการกระทำของอดีตภรรยาด้วย ถ้ารักและคิดถึงเพียงแค่ลมปาก ก็คงต้องแยกทางกันอย่างนี้ไปตลอดชีวิตแต่กับมินตรา เขากับเธอเคลียร์กันชัดเจนแล้ว เขากำลังหาวิธีบอกความจริงกับลูกอยู่ ไม่แน่ว่าการที่เธอไปร่วมงานในครั้งนี้ ลูกสาวของเขาอาจจะได้รู้ความจริงก็ได้ ว่าพี่มินที่พ่อของตัวเองหลงชอบ จนเก็บเอาไปพูดเพ้อเจ้อด้วย มีเจ้าของหัวใจอยู่แล้ว แถมผู้ชายคนนั้นยังเป็นคนที่ใกล้ตัวสุดๆ อย่างพ่อหมอคริสอีกด้วย “ร้ายนะมึง เอาเด็กมาเป็นข้ออ้าง”“มึงไม่ร้ายเลยมั้ง ข้ออ้างเพรียบเลย”เจ้าของสนามแขวะเพื่อนกลับ คนที่เจ็บแต่ไม่จริงมองตาขวาง ถ้าหากมินตรารู้ว่ามือของเขาไม่ได้บาดเจ็บร้ายแรงอย่างที่หมอวินิจฉัยในตอนแรก

“คุณหมอรู้สึกไม่ดีตรงไหนหรือเปล่า?”“หืม?” เปลือกตาหนักอึ้งถูกเจ้าของมันดึงขึ้น เผยให้เห็นดวงตามีเสน่ห์และแววเหนื่อยล้าซ่อนอยู่ภายใน ดวงตาสีอ่อนทอดมองไปยังร่างสมส่วน ความอวบอิ่มถูกเนื้อผ้าราคาแพงซ่อนไว้ แต่ถึงอย่างนั้นลูกรักของเขาก็เริ่มมีปฏิกิริยากับร่างกายเธอ เหยียดขยายตัวขึ้นช้าๆ จำต้องรีบปิดเปลือกตาลงเหมือนเดิม เพราะกลัวตัวเองจะทนต่อไปไม่ไหว พุ่งเข้าฟัดคนที่ครั้งหนึ่งเคยกอดเกี่ยวความสุขด้วยกัน “มีไข้หรือเปล่า?”มินตราไม่ได้พูดอยู่ที่เดิม เธอลุกเดินเข้าไปใกล้คนเจ็บ วางมือลงบนหน้าผาก เมื่อตรวจไม่พบอุณหภูมิผิดปกติ ก็เลื่อนมือเข้าไปในกลุ่มผมตำแหน่งเหนือคิ้ว มองบริเวณที่มีผ้าสีขาวปิดทับไว้ ตรงนี้คือแผลที่ถูกเย็บมากถึงสิบเข็ม เมื่อไม่เห็นเลือดซึมออกมา ก็มองหาสาเหตุอาการซึมของคุณหมอหนุ่มต่อ “ก็แค่ใช้ข้อมือหนักไปหน่อย”คนเจ็บลืมตาขึ้นมอง บอกอาการตัวเองเสียงแหบพร่า ยกมือขึ้นรั้งร่างสมส่วนเข้าหาตัว คนไม่ทันได้ระวังตัวดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดแกร่ง ดิ้นรนได้สักพักก็หยุดนิ่ง รับรู้ถึงบางสิ่งที่ดุนดันเสียดแทงหน้าท้องของตัวเอง แม้จะมีเนื้อผ้าขวางกั้นอยู่ ก็สามารถรู้ได้ว่ามันมีขนาดใหญ่แค่ไห