All Chapters of Reverse กลับมาอีกครั้งก็ยังร้าย: Chapter 61 - Chapter 70

‘ปิ่นมุก เธออยู่ไหน’เสียงตะโกนของคุณชายเล็กวัยสิบห้าปี ซึ่งอ่อนกว่าฉันเพียงปีเดียวดังอยู่ไม่ไกลมาก ฉันรีบเงยหน้าขึ้นจากเข่าของตัวเอง ปาดน้ำตาออกไป ทั้งๆที่เขาเป็นคนไล่จนต้องหนีมาแอบอยู่ตรงนี้ แต่ก็รู้สึกดี ที่เขาออกมาตามหาฉันอย่างทุกที ‘ฉันอยู่นี่คะพี่’ ฉันโผล่หน้าออกไปจากอุโมงค์ของเล่น ความมืดมิดยามค่ำคืนไม่ได้ทำให้รู้สึกหวาดกลัวอีกต่อไป เมื่อเห็นเงาร่างคุ้นตาเดินเข้ามาใกล้ ร่างกายสูงใหญ่กว่าเด็กวัยเดียวกัน ถูกแสงพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวทำให้มองเห็นเขาได้ไม่ชัดเจน หมับ! เมื่อเขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าอุโมงค์ขนาดใหญ่กว่าตัว ก็รวบตัวฉันเข้าไปกอด ร่างของเขาสั่นเทา ร่างกายฉันที่มันสั่นอยู่ก่อนแล้ว ยิ่งสะท้านหนักเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นแว่วเข้าหู ‘ฮึก! ขอโทษ พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจจะไล่เธอ ขอโทษ ขอโทษนะ ฮึก’ เป็นอีกครั้งที่เขาบอกว่าตัวเองไม่ได้ตั้งใจและขอโทษออกมา ซึ่งฉันก็เชื่อสนิทใจเลยว่าเขารู้สึกแบบนั้นจริงๆ เขาไม่ได้เกลียดฉัน เพียงแต่รู้สึกกลัวฉันเท่านั้นเอง กลัวว่าฉันจะแย่งความรักของทุกคนในบ้านเขาไป ยิ่งฉันถูกรัก ถูกเอ็นดูมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งกลัวมากเท่านั้น ฉันเข้าใจ เข้าใจ

ปัง! ความคิดสุดท้ายทำให้เผลอระบายมันผ่านการวาดขาเตะถังขยะ ผมไม่อยากลงเอยกับปิ่นมุก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าช่วงนี้มองเธอต่างไปจากที่เคยมอง เริ่มรู้สึกกับเธอต่างไปจากที่เคยรู้สึก ไม่ควรหวงก็หวง เคยไม่อยากเห็นแม้แต่เงา ตอนนี้อยากเจอก็ต้องเจอให้ได้ อันตราย ช่างเป็นสัญญาณที่อันตรายจริงๆ ผมทิ้งปิ่นมุกไว้อย่างนั้น ขับรถมุ่งหน้ามามหาวิทยาลัยเพียงลำพัง ช่วงนี้ไม่มีอะไรเหมือนเดิมเลย รอบๆตัวผมเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะคนที่ปกติจะมีผู้หญิงรายล้อมอยู่รอบตัวเต็มไปหมด ช่วงสามสัปดาห์มานี้ข้างกายของไอ้ครามไม่มีใครเลย รู้ว่ามันกับใบข้าวต้องมีความสัมพันธ์บางอย่างแน่ๆ แต่แค่ผู้หญิงคนเดียว มีอิทธิพลกับชีวิตมันมากขนาดนั้นเลยเหรอ “ช่วงนี้มึงแปลกๆนะ”ผมทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ว่างข้างๆ เพื่อน ใบหน้าหล่อเหลาคมคายละจากทิวทัศน์ด้านนอกมามอง ริมฝีปากที่เคยมีจิวสีดำประดับเหยียดยิ้มน่าฟาดบางอย่างลงไปเหอะ! ไอ้ความกวนส้นเท้าเนี่ยทิ้งมันไปบ้างก็ได้นะ ไอ้เวร!“ไม่ได้มีแค่กูนะที่แปลก ช่วงนี้มึงเป็นอะไร เกิดอยากเป็นคนดีขึ้นมาเหรอ?”“กู … ทำคุณนายผิดหวังมาเยอะแล้ว”ผมทำให้คนทั้งบ้านผิดหวังมาอย่างยาวนาน ใช้

ชั่วโมงต่อมา รถยนต์คันโปรดจอดเลยหน้าบ้านของปิ่นมุกไปเล็กน้อย ผมมองเข้าไปในตัวบ้านราคาหลักสิบล้าน ไฟบริเวณห้องนั่งเล่นยังคงส่องสว่าง มีเงาร่างของคนอยู่ด้านใน ราวกับเฝ้ารอการมาของใครบางคน ซึ่งเดาได้ไม่ยากว่าเป็นใคร พวกท่านคงรอยัยตัวเล็กข้างๆผมนี่แหละ ผมไม่เคยเห็นพวกท่านปล่อยเธอไปเที่ยวไหน ยิ่งเที่ยวกลางคืนยิ่งไม่เคย “ปลดล็อกสักที จะลง”“ขอบคุณก่อนดิ!”“ขอบคุณอะไรก่อน ฉันไม่ได้อยากกลับ บังคับลากคนอื่นมา ยังกล้าถามหาคำขอบคุณ”“นี่ …เห้อ! ยกเลิกงานหมั้นซะเลยดีไหม!”ผมยกเรื่องหมั้นขึ้นมาขู่ โดยที่ไม่รู้ว่ายัยคนข้างๆจะตอบกลับมาทันทีอย่างไม่ใส่ใจ “เอาสิ ฉันก็ไม่ได้อยากหมั้นกับพี่นักหรอก”“เธอ!”“ขอพูดตรงๆนะ ตอนแรกมันก็เป็นเพราะฉันจริงๆนั่นแหละ ฉันอยากได้พี่เป็นผัวจนตัวสั่น เพราะคิดว่าจริงๆแล้วพี่เป็นคนดี ถ้าพยายามมากกว่านี้ พี่อาจจะเปลี่ยนนิสัยเพื่อผู้หญิงอย่างฉัน แต่หลังจากคืนนั้นฉันก็รู้สึกตัว ฉันเปลี่ยนพี่ไม่ได้หรอก ตอนนี้ฉันไม่มีความคิดอยากจะเปลี่ยนพี่อีกแล้ว ถ้าพี่จะยกเลิกงานหมั้นจริงๆก็บอก หรือรอให้เรื่องของเราเงียบลงก่อนค่อยถอนหมั้นก็ได้ พี่อยากได้แบบไหนอยากทำยังไงก็เลือก

“อีกไม่กี่วันก็ได้แล้ว”พี่ภัทรวางอัลบั้มชุดในมือลง จากนั้นก็หยิบอันใหม่ขึ้นมา เป็นอัลบั้มชุดสูทของผู้ชาย ฉันมองตามนิ้วมือเรียวยาว ในขณะที่ปากยังคงชวนคุย สมองคิดเรื่องความจำเป็นในการใช้ชุด“วันจันทร์ฉันต้องไปถ่ายงานให้พี่ข้าว อยากถือโอกาสใส่ชุดพวกนี้ถ่ายแบบ”“ถ่ายแบบ? … เลื่อนออกไปก่อน หรือไม่ก็บอกให้ยัยนั่นหาคนใหม่มาแทน ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปเราจะยุ่งมาก”“อ่า อือ”ฉันเผลอตอบรับไปอย่างไร้ความรับผิดชอบ ทั้งที่ตั้งใจพูดชื่อพี่ใบข้าวออกมาเพื่อดูปฏิกิริยาของเขา แต่พี่ภัทรนิ่งมาก ยังคงไล่สายตาดูดีไซน์ชุดผู้ชายในอัลบั้ม ตอนที่พูดกับก็ไม่ได้ละสายตามามองเลย อยากรู้จังว่าตอนนี้เขายังชอบพี่ข้าวอยู่ไหม เขาจะรู้หรือเปล่าเรื่องที่พี่เขตครามกับพี่ใบข้าวเป็นคนรักกัน “พี่ / อ้าวพี่ภัทร! มาทำอะไรที่นี่เหรอคะ?”ในขณะที่กำลังจะเอ่ยถามเขา ก็มีเสียงทักทายของผู้หญิงแทรกเข้ามา เมื่อหันไปมองตามทิศทางของเสียง ก็พบว่าเป็นรุ่นน้องนักศึกษาจากคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเดียวกันกับเรา เป็นนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่ง เป็นผู้หญิงแสนสวยที่ถูกโหวดให้เป็นดาวมหาวิทยาลัย แทนพี่พราวฟ้าที่ออกไปเพราะข่าวอื้อฉาว “พี่มา

ภาพยนตร์ความยาวเกือบสองชั่วโมงจบลงไปแล้วตั้งแต่สิบห้านาทีก่อน แต่ก็ยังเหลือลูกค้าอยู่สองรายที่ยังไม่ลุกไปไหน ทั้งที่คนอื่นๆออกไปทันทีที่หนังจบลง ดวงตาคมเหลือบมองคนที่ซบหน้าอยู่บนไหล่ หัวใจเกิดจักจี้แปลกๆ เมื่อสมองมีความคิดอยากจะลองทำบางอย่างกับคนหลับ จึก! นิ้วชี้เรียวยาวกดลงไปบนแก้มขาวเนียน ไม่ได้ออกแรงมากมายแต่เนื้อบริเวณนั้นบุ๋มเข้าไปทันที ความนุ่มนิ่มที่ได้สัมผัสทำให้ภัทรอยากทำมันอีก เขาขยับมือจิ้มลงไปที่ตำแหน่งเดิมอีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง ทำขนาดนั้นคนหลับก็ยังไม่รู้สึกตัว ความคิดในหัวเริ่มชั่วร้ายขึ้น เขารู้สึกกลัว แต่ก็เริ่มคุ้นชินกับความคิดนี้แล้ว มันอยู่ในหัวเขามาได้พักใหญ่ๆ นับวันมีแต่จะชั่วร้ายขึ้นเรื่อยๆ แต่เขากลับชอบที่มันเป็นแบบนั้น ไม่ได้ต่อต้านหรือสลัดมันทิ้ง กึ่ด! นิ้วชี้เรียวยาวเปลี่ยนจุดหมายตามคำสั่งในหัว ริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มอวบอิ่มและนุ่มนวล เคยสัมผัสมันแล้วครั้งหนึ่ง ตอนนั้นกึ่มๆ แต่ก็ยังรู้สึกและจดจำรสชาติได้ หอมละมุน เป็นกลิ่นที่แค่นึกถึง ก็กระตุ้นท่อนลำกลางกาย เคยคิดว่าตัวเองไม่ควรรู้สึกแบบนี้กับเธอ แต่ตอนนี้ความคิดนั้นเปลี่ยนไปแล้ว เขามีสิทธิ์ที