All Chapters of ทะลุมิติมารักษาเพื่อหย่าขาด: Chapter 21 - Chapter 30

หลังจากหานลั่วอิงลงมือฝังเข็มให้บิดาเสร็จ สีหน้าของมหาเสนาบดีหานจงก็ดีขึ้นไม่น้อย นางเขียนใบสั่งยาและให้ไฉ่หงนำไปในบ่าวในจวนไปซื้อยามาให้บิดาของตนในร่างใหม่ แม้มหาเสนาบดีหานจงจะไม่ใช่บิดาที่ให้กำเนิดนางก็จริง แต่หานลั่วอิงยึดถือในเรื่องความกตัญญู ยามนี้นางกำลังอยู่ในร่างของใคร ก็ควรจะตอบแทนบุญคุณของบิดามารดาที่ให้ชีวิตมาแทนคนผู้นั้น “พ่อไม่นึกเลยว่าเจ้าจะรู้วิชาการแพทย์ด้วย ทั้งยังฝีมือดีมาก ลูกพ่อเก่งเหลือเกิน” หานลั่วอิงบอกเล่าเรื่องราวให้บิดาฟัง เนื้อความต่างออกไปจากที่เล่าให้ไฉ่หง และถานอวิ๋นซี เพราะบุรุษตรงหน้านี้รู้จักหานลั่วอิงยิ่งกว่าใคร “ลูกเรียนรู้จากท่านหมอหลี่ที่มารักษาท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ แต่ตอนนี้ก็รู้เพียงรักษาโรคเบื้องต้นเท่านั้น ยังต้องร่ำเรียนอีกมาก” สีหน้าของมหาเสนาบดีหานจงดูปลื้มใจอย่างมาก เพราะไม่คิดว่าบุตรสาวจะเปลี่ยนมาร่ำเรียนทางด้านนี้ ความเป็นบิดาทำให้ชื่นชมบุตรสาวเกินความจริงไปบ้าง หานจงปลื้มปริ่มใจกับความคิดที่ว่าหานลั่วอิงใช้เวลาเพียงสามเดือนเท่านั้น ฝีมือนางยังเก่งกาจถึงเพียงนี้ แล้วหากเรียนสำเร็จ คงกลายเป

“ปล่อยข้านะ! ถานอวิ๋นซี” แม้ขาของถานอวิ๋นซีจะยังใช้การได้ไม่ดีสักเท่าไหร่ แต่สองมือของเขากลับแข็งแรงยิ่ง ยามนี้ถานอวิ๋นซีได้กักขังหานลั่วอิงเอาไว้ด้วยการกอดรัดตัวนางแนบแน่นจนไร้ช่องว่างทำให้หานลั่วอิงขยับตัวไม่ได้ สองมือนางได้แต่ยันแผ่นอกหนาเอาไว้ “รังเกียจสัมผัสจากข้าหรือ! หรือว่าเจ้าต้องการให้ชายอื่นที่ไมใช่ข้าแตะต้องตัวเจ้า” ดวงตาของถานอวิ๋นซีมองหานลั่วอิงที่กำลังขยับกายไปมาบนร่างของเขา ใบหน้านวลแดงก่ำ “วันนี้ท่านพูดพล่ามเรื่องสาระอะไรออกมานักหนา ถานอวิ๋นซี!” หานลั่วอิงขยับตัวจนเหนื่อยแล้ว ลมหายใจนางจึงหอบเล็กน้อย ก่อนจะนอนนิ่งไป คนที่กำลังมองอยู่ใต้ร่างนั้น พลันรู้สึกว่ายามนี้หานลั่วอิงคลายความสุขุมที่เป็นหนึ่งในกำแพงกั้นกลางระหว่างเขากับนางลงไปบ้างแล้ว ความสุขุมที่เคยเป็นดังเกราะกำบังของหานลั่วอิงกำลังทลายลงอย่างช้า ๆ แววตานางนิ่งสงบเหมือนมีคลื่นอารมณ์ไหลผ่านนับไม่ถ้วน นางกำลังประมวลผลสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นนี้ว่าคืออะไร กลับกันเป็นถานอวิ๋นซีที่โมโหแทนที่ แรกเริ่มเขาก็ดีใจที่หานลั่วอิงยอมนิ่งไปในอ้อมกอด แต่พอหานลั่วอิงนิ่งมา

ตกช่วงเย็น สองสามีภรรยาก็พากันออกมานั่งกินข้าวเย็นด้วยกันที่ศาลากลางน้ำ ระหว่างนั้นถานอวิ๋นซีก็แอบมองหน้าฮูหยินของตนเองเป็นระยะ แต่หานลั่วอิงยังคงนั่งกินข้าวอย่างเรียบร้อย ในแววตานิ่งสงบเหมือนสายน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น “ไก่อบสมุนไพรจานนี้ข้าคิดว่ารสชาติดี เจ้าลองชิมดูสิ” ถานอวิ๋นซีคีบเนื้อไก่นุ่มและมีกลิ่นหอมสมุนไพร ใส่ลงในชามข้าวของหานลั่วอิง นางเงยหน้าขึ้นมามองเขา ตอนที่นางมองเนื้อไก่ ถานอวิ๋นซีก็รู้สึกใจเต้นอยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นนางคีบอาหารเข้าปาก เขาก็ยิ้มออกมาได้ “อร่อยหรือไม่” “อร่อยมากเจ้าค่ะ” เมื่อเห็นสายตาของเขาจ้องมองเหมือนรอคอยอะไรบางอย่าง หานลั่วอิงก็รู้สึกขำ นางจึงคีบปลานึ่งซีอิ๊วคืนให้เขาบ้าง “ท่านก็กินให้มากๆ” “อืม ข้าฟังเจ้า” หานลั่วอิงไม่คิดว่าจะได้ยินคำตอบเช่นนั้น ทั้งรู้สึกว่าแววตาคู่นั้นเหมือนจะมีประกายบางอย่าง และมันชวนให้สองแก้มนั้นร้อนผ่าว นางจึงก้มหน้าไม่มองเขาอีก สายลมยามกลางฤดูไม้ผลิพัดผ่านเข้ามา กลิ่นดอกไม้หอมรอบศาลากรุ่นกลิ่นกำจาย ทัศนียภาพเช่นนี้ ไม่ว่าใครมอง ก็ทำให้รู้สึกชื่นตาชื่นใจ ถานอว

ถานอวิ๋นซียืนมองรถม้าที่หานลั่วอิงนั่งเคลื่อนตัวออกจากจวนไป เขารู้ว่าอีกไม่นานนางก็จะกลับเข้ามาในฐานะเดิม ยามนี้สองขาที่เคยไร้ความรู้สึก กลับมาเป็นปกติได้อีกครั้งราวกับปาฏิหาริย์ นั่นเป็นเพราะฝีมือของหานลั่วอิง! ขณะที่รอให้หานลั่วอิงกลับมาที่จวน บุคคลที่เขาไม่ได้นึกถึงมานาน ก็ปรากฏตัวที่หน้าประตูราวกับนกรู้ว่าหานลั่วอิงไม่อยู่ ถานอวิ๋นซีจึงต้องทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี รักษามารยาท ปั้นหน้ายิ้มเพื่อต้อนรับหานหนิงอัน “พี่อวิ๋นซี หนิงอันไม่ได้มาเยี่ยมท่านเสียนาน หวังว่าพี่ชายคงไม่นึกโกรธน้องคนนี้นะเจ้าคะ” ตอนนี้ทั้งสองนั่งสนทนากันอยู่ในห้องรับแขก ก่อนหน้านั้นหานหนิงอันเคยล่วงเข้าไปถึงกระทั่งด้านในห้องนอน ทว่าตอนนี้ถานอวิ๋นซีกลับรู้สึกอึดอัดใจ หากหานหนิงอันจะเข้าไป เพราะความรู้สึกขีดเส้นเอาไว้แล้วว่าห้องนอนคือพื้นที่ส่วนตัวของเขาและหานลั่วอิงเท่านั้น หานหนิงอันเหลือบมองสองขาของอีกฝ่าย นางก็ยังเห็นว่ามันยังไม่สามารถขยับไปไหนได้ พลันรู้สึกดีขึ้นมา เห็นทีว่าแม่ทัพหนุ่มผู้ที่เคยโลดโผนอยู่ในสนามรบ คงกลายเป็นเพียงแค่ชายพิการคนหนึ่งเสียแล้ว นางนับว่าเป็น

วันนี้หานลั่วอิงเดินเข้าประตูมาพร้อมกับไฉ่หงในคราบของท่านหมอหลี่ หมอหญิงชราเดินเข้ามาภายในห้องของถานอวิ๋นซีด้วยความคุ้นเคย เจ้าของห้องซึ่งเคยรักษากับนางมาหลายครั้งแล้ว ก็เปิดเสื้อรอเพื่อให้นางฝังเข็ม สายตาหานลั่วอิงในคราบของท่านหมอหลี่ยังคงสงบนิ่ง โดยปกตินางไม่ใช่คนช่างพูดอยู่แล้ว วันนี้ก็เลยไม่ได้มีท่าทีใดผิดแปลกไปอย่างที่ควรจะเป็น และพอมีเรื่องให้ต้องคิดในใจ และภาพการสนิทสนมของถานอวิ๋นซีและหานหนิงอันวนเวียนอยู่ในหัว นางก็เผลอออกแรงกดเข็มลงไปลึกอีกหน่อย ทำให้ถานอวิ๋นซีสะดุ้งเพราะความเจ็บที่มีไม่น้อยเลย แต่เขาก็ยังไม่ได้นึกสงสัยอะไร จนเมื่อต้องนอนหงายเพื่อฝังเข็มตรงโคนขาฝั่งขวา สายตาคู่คมก็ได้มองเรือนผมขาวไล่ต่ำลงมาจนมาหยุดอยู่ที่แววตาหญิงชรา ดวงตาคู่นั้น... มันสะกิดใจของเขาอย่างน่าประหลาด มันเหมือนกับว่า...เขาเคยเห็นมันที่ไหนมาก่อน และไม่ใช่เพียงครั้งเดียวด้วย! อีกทั้งการเคลื่อนไหวของข้อมือ ลักษณะการเอี้ยวตัว หรือกระทั่งการพูดจา ก็ทำให้ถานอวิ๋นซีบังเกิดเค้าภาพราง ๆ ขึ้นมา แม้เขาจะพบท่านหมอหลี่เพียงแค่เดือนละหนึ่ง