Semua Bab ทะลุมิติมารักษาเพื่อหย่าขาด: Bab 11 - Bab 20

แต่ในเมื่อรู้ไปแล้ว จะผลักไสก็ไม่ได้ เพราะดูเหมือนจะฝังแน่นในหัวไปแล้ว หลี่อันอันจึงออกปากพูดถึงอีกเรื่องที่ทำให้นางหงุดหงิดไม่ต่างกัน ​“เหตุใดเจ้าจึงผูกติดกับชายคนนั้นมากมายนัก มีบุรุษที่หยาบคายเช่นนี้ได้รับตำแหน่งขุนนางด้วยหรือ แล้วปากเขาเป็นเช่นนั้น เจ้ารักได้อย่างไร”​“ท่านหมอหลี่ ข้ารักเขามาตั้งแต่เด็ก ยากจะตัดใจให้ขาด นอกจากท่านพ่อ ก็มีถานอวิ๋นซีที่ข้ารักหมดหัวใจ”​หลี่อันอันถอนหายใจออกมา นึกในใจว่าความรักของหนุ่มสาวนั้นช่างวุ่นวายเหลือเกิน ตัวนางนั้นก่อนหมดอายุขัยอายุได้ยี่สิบปี ใช้ชีวิตอยู่บนเขาเหยียนจินมาตั้งแต่เด็ก จะลงจากเขาไปช่วยรักษาคนป่วยยากไร้ทุกสามเดือนพร้อมกับอาจารย์ ​หัตถ์เทวะย่อมีหน้าที่รักษา หลี่อันอันจึงพบแต่หน้าคนป่วย ได้เห็นความรักของบิดามารดาที่มีต่อลูก มากกว่าความรักแบบอื่นเสียอีก

หลังจากนั้นทั้งสองก็เดินไปที่จวนตระกูลถานด้วยกัน ไฉ่หงแนะนำกับทุกคนว่าหญิงชราผู้นี้คือท่านหมอหลี่ ซึ่งเป็นฮูหยินท่านแม่ทัพไปเชิญมาด้วยตนเอง แล้วไฉ่หงก็นำหานลั่วอิงไปที่ห้องของถานอวิ๋นซี ทางด้านหานลั่วอิงก็ทำเพียงยิ้มเรียบนิ่งเท่านั้น ไม่ได้แสดงอาการใดออกไปอีก​หัวใจของไฉ่หงเต้นตึกตัก ขณะที่สาวใช้กำลังจะเปิดประตูห้องเข้าไป หานลั่วอิงหันมายิ้มส่งกำลังใจเป็นใบเบิกทางให้ความกล้าแก่สาวใช้ ไฉ่หงจึงมั่นใจขึ้นและส่งเสียงออกไปเสียงดัง​“นายท่านเจ้าคะ ท่านหมอหลี่ที่ฮูหยินเชิญมารักษาอาการของท่าน มาแล้วเจ้าค่ะ”

ใบหน้าถานอวิ๋นซีตึงขึ้นมาทันที ขณะที่มองหานลั่วอิงเรียงตัวหมากบนกระดาน“เช่นนั้นสิ่งที่เจ้าคิดว่ามีประโยชน์คืออะไร ข้าอยากรู้นัก”​“การเอาเวลามาคิดช่วยเหลือชาวบ้านที่กำลังประสบภัยแล้งทางตอนใต้น่ะสิ”​“เจ้าว่าอะไรนะ!” ถานอวิ๋นซีถามซ้ำอีกครั้งสุ้มเสียงแปลกใจอย่างชัดเจน ราวกับว่าคำพูดนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาคาดคิดมาก่อนว่าจะได้ยินจากปากของหานลั่วอิง​“ตอนที่ข้าออกไปข้างนอก ได้ยินมาว่าพื้นที่ทางตอนใต้ของแคว้นนั้นเกิดเหตุภัยแล้ง แม้จะเกิดทุกปี แต่ปีนี้หนักที่สุด”​หา

สีหน้าของผู้ฟังเหมือนจะสำนึกขึ้นได้ จึงหัวเราะแก้เก้อ​“ใช่! ใช่! ต้องเรียกว่าถานฮูหยิน เอาล่ะ หากข้าเจอต้นกระดิ่งสวรรค์ ก็จะนำมันมาเป็นของกำนัลให้กับถานฮูหยินอีกหลาย ๆ ต้น”​หานลั่วอิงยอบกายลงแสดงความขอบคุณอย่างอ่อนน้อม ทำให้สายตาของหวังเซียวจิ้นเหม่อลอยอีกครั้ง ​หลังจากกลุ่มสหายทั้งหมดลากลับไปแล้ว ถานอวิ๋นซีก็ให

​หานหนิงอันรู้สึกผิดหูกับคำเรียกขานของถานอวิ๋นซีที่เรียกพี่สาวว่า‘ลั่วอิง’ จึงหันไปมองซินจี๋ สองนายบ่าวรู้ใจกันดี แสดงละครปกปิดความผิดของตนออกมาอีกครั้ง​ซินจี๋ชี้แจงความเท็จอย่างคล่องแคล่ว “เป็นซินจี๋ที่ไม่รู้ความ วันก่อนบ่าวมีโอกาสผ่านหอชมจันทร์อีกครั้ง ก็ไปถามเรื่องนี้เพื่อความแน่ใจ ปรากฏว่าคุณหนูใหญ่ไม่ได้ไปที่หอชมจันทร์นานมากแล้ว หญิงผู้นั้นเพียงหน้าตาคล้ายคุณหนูใหญ่ ท่านหลงจู๊บอกเช่นนั้นเจ้าค่ะ”​ถานอวิ๋นซีพยักหน้ารับทราบ แม้ในใจจะรู้สึกแปลกอยู่บ้าง แต่เขาก็ไม่อยากคาดคั้นพวกนางสองคนอีกต่อไป นั่งค