All Chapters of ทะลุมิติมารักษาเพื่อหย่าขาด: Chapter 31 - Chapter 40

หานหนิงอันไม่รอช้า “พี่ใหญ่เจ้าคะ ข้ามารอท่านตั้งนาน แต่พอเห็นท่านกลับมาช้า ข้าเลยบอกกับพี่อวิ๋นซีว่าขอกลับจวนก่อน” ในความรู้สึกของหานลั่วอิง น้องสาวตรงหน้าไม่ได้มีความสำคัญเลยสักนิด นางไม่ได้รู้สึกอันใดด้วย ไม่เหมือนใต้เท้าหานผู้เป็นบิดาที่หานลั่วอิงยังสัมผัสได้ถึงสายใย นางจึงมองหานหนิงอันเหมือนคนที่เดินผ่านไปเท่านั้น “อืม กลับดี ๆ ล่ะ ข้าไม่ไปส่งเจ้านะ” ตอนแรกหานหนิงอันคิดว่าพี่สาวจะเกิดความเกรี้ยวกราด หลังจากได้ยินว่านางมานั่งคุยกับถานอวิ๋นซี แต่ท่าทีเฉยเมยนั้น ทำให้เกิดรู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมา “พี่สาวยังเสียใจที่พี่อวิ๋นซีเดินไม่ได้ ใช่หรือไม่เจ้าคะ ข้าเองก็เสียใจ และวาสนาของพี่ทั้งสองนั้น คงจะมีเท่านี้ ต่อไปชีวิตของพี่สาวต้องอยู่กับคนพิการเช่นนั้น...ข้ารู้สึกเศร้าใจแทนนัก” คิ้วเรียวของหานลั่วอิงขมวดเข้าหากัน “หากพูดคำธรรมดาไม่ได้ ก็จงเงียบปากไว้ดีกว่ากระมัง” คราวแรกหานลั่วอิงไม่อยากสนใจและคิดจะเดินผ่านไป แต่เมื่อนางได้ยินสิ่งที่หานหนิงอันพูด ก็รู้สึกว่าน้องสาวคนนี้ข้ามเส้นมากเกินไปแล้ว “เหตุใดข้าจะพูดไม่ได้”

รุ่งเช้ามาถานอวิ๋นซีได้สติตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อแสงอาทิตย์สาดกระทบเปลือกตา เขาคว้าร่างที่เคยนอนข้างตัวด้วยความเคยชิน แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า จึงรีบลืมตาขึ้นมา และเห็นเศษเสื้อผ้ากระจัดกระจายตอนนั้นเองที่สายตาเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่ง กำลังขยับไหวตามแรงลมที่พัดมาทางหน้าต่าง แต่มันถูกกาน้ำชาวางทับไว้ ไม่เช่นนั้นคงปลิวไปไกลแล้ว ถานอวิ๋นซีรีบสวมเสื้อคลุมตัวยาวแล้วรีบลงมาจากเตียง และคว้ากระดาษใบนั้นขึ้นมาอ่าน ดวงตาของเขาเบิกกว้างทันที เมื่อเห็นลายมือของหานลั่วอิงที่เขียนไว้บนหนังสือหย่า! นางกล้าหย่ากับเขา... หานลั่วอิงหย่ากับเขา! โดยที่เขาไม่อนุญาต! มือหนาปัดกาน้ำชาจนคว่ำลงกับพื้น ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงก่ำเพราะความโกรธ ถานอวิ๋นซีไม่นึกเลยว่าหานลั่วอิงจะอาศัยจังหวะที่เขานอนหลับชิงเขียนหนังสือหย่าทิ้งไว้ให้ แล้วออกจากห้องนี้ไป ออกไปจากชีวิตเขา... ชายหนุ่มรีบแต่งตัวอย่างลวก ๆ แล้วเดินไปที่ห้องของนาง แต่ก็พบแค่เพียงบ่าวรับใช้สามคนกำลังเก็บกวาดห้องเท่านั้น “นางไปไหน” แม้เขาจะไม่ได้ตะโกนด้วยความเกรี

หลังจากลับร่างของมหาเสนาบดีหานจงไปได้ไม่นาน บ่าวรับใช้คนหนึ่งก็เข้ามาในห้องของหานลั่วอิง “คุณหนูใหญ่เจ้าค่ะ คุณชายซูมาขอพบเจ้าค่ะ” ใบหน้าของหานลั่วอิงเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มบางเบา ในความทรงจำเดิมของร่างนี้ซูเหวยจิน เป็นญาติผู้พี่ทางฝั่งมารดา เขาเป็นบุตรชายของท่านน้า เมื่ออดีตทั้งสองมีความทรงจำที่ดีต่อกันมาก และเขาเป็นคนเดียวที่ไม่ตัดสินนางจากการกระทำ นับว่าเป็นญาติผู้พี่ที่จริงใจผู้หนึ่ง “เจ้าไปเตรียมของว่างและชาชั้นดีให้พร้อม ข้าจะออกไปพบเขาที่ศาลากลางสวน” อาจจะเพราะเป็นการเข้ามาสวมร่าง หานลั่วอิงจึงมีสายสัมพันธ์อันดีกับทุกคนที่เจ้าของร่างรักใคร่ บ่ายวันนั้นหานลั่วอิงมีช่วงเวลาที่แสนสงบสุขเป็นอย่างมาก ซูเหวยจินเข้ามาทำกิจการในเมืองหลวงได้สามเดือนแล้ว บ้านเดิมเขาอยู่ดินแดนฝั่งตะวันตก ตอนนี้มาเปิดขายร้านภาพวาดในเมืองหลวง และเขายังเป็นบัณฑิตซิ่วไฉที่กำลังจะเข้าสอบเตี้ยนซื่อในปีหน้า ซึ่งต้องสอบต่อหน้าพระพักตร์ของฮ่องเต้ในวังหลวง จึงต้องเข้ามาตั้งหลักที่เมืองหลวงตั้งแต่เนิ่น ๆ แต่ด้วยเป็นคนขยัน จึงเปิดร้านขายภาพวาดเล็ก ๆ ขึ้นมา และวันนี้ก็ได้นำภาพทิ

จวนสกุลหานได้รับเทียบเชิญให้เข้าร่วมงานเลี้ยงฉลองคล้ายวันประสูติของพระชายาเอกในองค์รัชทายาท มหาเสนาบดีหานจงและบุตรสาวทั้งสองต้องไปร่วมงานนี้ด้วย แต่มารดาของหานหนิงอันในฐานะนายหญิงของจวนนั้นเกิดไม่สบาย จึงต้องอยู่รักษาตัวที่จวน หานหนิงอันเลือกใช้เครื่องประดับและอาภรณ์หรูหราที่สุด เพราะงานเลี้ยงวันนี้รวบรวมคนในตระกูลสูงเอาไว้ทั่วเมืองหลวง ส่วนหานลั่วอิงนั้นตรงกันข้าม นางพยายามเลือกชุดที่เหมาะสมและดูสุภาพเรียบร้อย เครื่องประดับเป็นไข่มุก สีของชุดที่สวมใส่เป็นสีชมพูอ่อน ขับผิวขาวให้ดูผุดผ่องสะดุดตา ใบหน้าประทินโฉมเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เมื่อทั้งสามก้าวไปในงาน คนที่ถูกมองมากที่สุดคือหานลั่วอิง เพราะเรื่องการหย่าร้างของนางนั้นดังกระฉ่อนไปทั่วเมืองหลวง อีกทั้งพฤติกรรมในอดีตนั้นก็โด่งดังไม่น้อย จึงมีหลายคนที่แอบคิดว่าแม่ทัพถานนั้นตัดใจหย่าช้าไปด้วยซ้ำ หลังจากมอบของขวัญให้พระชายาเอกและกล่าวคำอวยพรเรียบร้อยแล้ว คนสกุลหานทั้งสามก็เดินตามนางกำนัลไปยังที่นั่ง ซึ่งทางตำหนักขององค์รัชทายาทจัดไว้ มหาเสนาบดีหานจงแยกไปนั่งกับพวกขุนนางด้วยกัน ส่วนบุตรสาวทั้งสองคนต้องไป

เมื่อออกจากเรือนพักของหานลั่วอิงมาได้ ถานอวิ๋นซีก็ได้แต่เก็บความโกรธและความน้อยใจกลับมาที่จวนของตนเอง หลังจากอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็หันไปเห็นหนังสือหย่าซึ่งวางอยู่บนโต๊ะหนังสือ ลายมือชื่ออันอ่อนช้อยของหานลั่วอิงประทับอยู่บนนั้น กระดาษแผ่นนั้นถูกขยำจนยับย่นคามือ และปาทิ้งลงพื้นโดยแรง “หานลั่วอิง เจ้ากล้าไล่ข้าออกมา!” ชายหนุ่มเดินไปนั่งที่เตียงนอน ในหัวคิดถึงภาพเมื่อวันวานที่ไม่มีทางเกิดขึ้นอีก ยามที่หานลั่วอิงตามติดเขาตลอดเวลา แววตาของนางเต็มไปด้วยความหลงใหลอย่างล้นเหลือ ไม่ว่าใครก็มองออก หลายปีที่ผ่านมานางไม่เคยมอบหัวใจให้ใคร รักมั่นเพียงแค่เขาคนเดียวเท่านั้น แต่ในตอนนี้...กลับกลายเป็นเขาที่ต้องตามติดนางแทน ทว่าเขากลับเต็มใจที่จะทำเช่นนั้น เพราะเขารู้ตัวแล้วว่าเขาตนเองตกหลุมรักภรรยาที่เขาเคยเกลียดชังเข้าเสียแล้ว! ถานอวิ๋นซีนึกถึงความสัมพันธ์ลึกซึ้งครั้งสุดท้ายบนเตียงนี้ เสียงของนางเหมือนกับกำลังพูดอยู่ข้างหูของเขาอีกครั้ง “ถานอวิ๋นซี ท่านรู้สึกชอบข้าบ้างหรือไม่” “เจ้ามันแค่นางบำเรอบนเตียง ข้าจะรู้สึกอะไรได้