All Chapters of ทะลุมิติมารักษาเพื่อหย่าขาด: Chapter 41 - Chapter 50

ดวงตาของถานอวิ๋นซีเอาแต่จับจ้องอยู่ที่พื้นข้างเตียง ภาพในวันวานผุดขึ้นมาไม่หยุด ทั้งตอนที่เขาและหานลั่วอิงนั่งเล่นหมากรุกและออกไปเดินเล่นด้วยกัน ทั้งเช้าและเย็นนางจะเป็นคนต้มยาด้วยตนเองและยกเข้ามาให้ ทั้งยืนเฝ้ามองจนแน่ใจว่าเขาดื่มยาจนหมด จึงวางใจและเก็บชามยาเดินออกไป เมื่อก่อนเขาไม่เคยรู้เลยว่าการมีนางอยู่นั้น ทำให้จวนหลังนี้ไม่เงียบเหงาอีกต่อไป “ท่านทำได้ ใช่! ค่อยๆ เดินเช่นนั้น ดีมาก” เสียงอ่อนหวานของนางและดวงตาคู่นั้น ยังเด่นชัดในความทรงจำ ตอนที่เขาฝึกเดินโดยใช้ราวไม้ไผ่ช่วยจับทั้งสองข้าง หานลั่วอิงก็จะเดินอยู่ข้าง ๆ เสมอ และคอยซับเหงื่อบนใบหน้าให้อย่างเอาใจใส่ ตอนนี้เขาเกิดอาการป่วยอีกครั้ง แม้จะได้รับการตรวจและกินยาตามที่ท่านหมอหลวงชุยจัดไว้ให้แล้ว แต่อาการก็ทุเลาขึ้นเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ส่วนหนึ่งนั้นเพราะเกิดจากอาการทางใจร่วมด้วย ขณะที่เขากำลังนอนหลับตาอยู่บนเตียง บ่าวรับใช้คนหนึ่งก็เข้ามารายงานว่า “ท่านแม่ทัพขอรับ คุณหนูหานมาเยี่ยมขอรับ” ถานอวิ๋นซีผุดลุกขึ้นมานั่งทันที สีหน้ายินดีเป็นอย่างมาก “เจ้ารีบให้นางเข้ามา!

ถานอวิ๋นซีปาดเหงื่อและยืนปรับลมหายใจให้เข้าที่ คืนนี้เป็นคืนจันทร์เต็มดวง ลมหนาวพัดผ่านมาไม่หยุด ต้นเกสรจันทราที่ขึ้นอยู่ริมหน้าผาไหวเอนน้อย ๆ ตามแรงลม การเข้าไปเด็ดต้นของมันไม่ใช่เรื่องยาก แต่ต้องใช้ความระมัดระวังอย่างมาก เพราะตรงนั้นมีรังของงูพิษตัวใหญ่อาศัยอยู่ด้วย เขาพยายามใช้ทุกวิถีทางเพื่อเข้าไปใกล้บริเวณนั้น แต่เจ้างูร้ายที่มีลำตัวใหญ่ขนาดท่อนแขนคน ก็ยังไม่ยอมให้เข้าไปใกล้ในอาณาเขตของมัน หนึ่งคนหนึ่งหนึ่งอสรพิษจึงยังเฝ้าคุมเชิงกันอยู่ห่างๆ ในที่สุดถานอวิ๋นซีก็ตัดสินใจพุ่งออกไป แล้วกระโดดข้ามอสรพิษตัวใหญ่ตัวใหญ่ แต่สุดท้ายก็ถูกมันพุ่งตัวมาฉกที่ต้นแขน ชายหนุ่มใช้ขาเตะมันสุดแรง จนเจ้าอสรพิษกระเด็นเข้าป่าไป ส่วนตนเองนั้นกลิ้งมาถึงริมหน้าผา แต่โชคดีที่อีกมือยังคว้าก้อนหินไว้ได้ทัน จึงยังไม่ร่วงลงไป ท่อนแขนด้านซ้ายเริ่มปวดเหมือนโดนไฟเผา เพราะพิษร้ายของเจ้างูยักษ์ ตอนนั้นเขาเห็นใบหน้าของหานลั่วอิงผุดขึ้นมา จึงกลั้นใจใช้แรงเฮือกสุดท้ายปีนขึ้นมาจนได้แล้วรีบสกัดจุด เพื่อไม่ให้พิษลามไปสู่หัวใจ มือที่สั่นสะท้านของถานอวิ๋นซีเอื้อมไปคว้านต้นเกสรจันทราเอาไว้ได้

วันที่สองหลังจากล้มเจ็บ ถานอวิ๋นซีก็ฟื้นขึ้นมา เมื่อได้หลับอย่างเต็มที่เขาก็รู้สึกดีขึ้นมาก ตอนนั้นท่านหมอชุยเดินเข้ามาตรวจอาการพอดี จึงเล่าเรื่องที่หานลั่วอิงส่งยาที่ปรุงจากต้นเกสรจันทรามาให้ เมื่อตรวจร่างกายของถานอวิ๋นซีอีกครั้ง หมอหลวงชราก็บอกว่าพิษงูทั้งหมดถูกขจัดออกหมดแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงนอนพักผ่อนให้มาก เพื่อให้ร่างกายกลับมาเป็นปกติโดยไว หลังจากรู้ว่าหานลั่วอิงเป็นคงส่งยาแก้พิษงูมาให้ ในใจถานอวิ๋นซีก็รู้สึกยินดีอย่างมาก อย่างน้อยในใจของนางก็ยังเป็นห่วงเขาอยู่ ไม่ได้เย็นชาเหมือนอาการที่แสดงออกมา แต่เมื่อเขาจะออกไปที่จวนตระกูลหาน ท่านหมอหลวงชุยก็เอ่ยปากห้ามทันที บอกว่าเขาต้องนอนพักให้ครบห้าวันก่อนเมื่อร่างกายกลับมาแข็งแรงปกติ จึงค่อยออกไปข้างนอกได้ ขณะที่นอนพักฟื้นอยู่บนเตียง ถานอวิ๋นซีก็นอนเร่งวันและเวลาเพื่อจะได้ออกไปหาหานลั่วอิง แต่ชายหนุ่มไม่รู้เลยว่า นับตั้งแต่วันที่เขาสลบไป คืนนั้นรถม้าสองคันก็วิ่งจากออกจวนสกุลหานไปแล้ว หลังจากครบห้าวัน ถานอวิ๋นซีก็ควบม้ามาที่จวนสกุลหานทันที ตอนนี้เขากลับมาแข็งแรงดังเดิม วิชาการแพทย์ของห

ข่าวเรื่องการศึกที่ชายแดนทิศอุดรนั้น หานลั่วอิงก็อาศัยฟังจากชาวบ้านที่มารับยาบำรุงที่บ้าน จึงรู้ว่าที่สมรภูมิรบมีทหารบาดเจ็บเป็นจำนวนมาก หานลั่วอิงตัดสินใจว่าจะไปช่วยผู้บาดเจ็บที่แนวชายแดน เมื่อปรึกษากับไฉ่หงและผู้คุ้มกันทั้งสิบคน ทุกคนก็สมัครใจตามหานลั่วอิงไปด้วย เพราะหลังจากได้คลุกคลีอยู่กับการรักษาคนเจ็บ ทั้งไฉ่หงและเหล่าองครักษ์ก็รู้สึกมีความสุขทุกครั้ง เมื่อช่วยให้ผู้อื่นหายเจ็บป่วยได้ หลังจากทุกคนเห็นตรงกัน หานลั่วอิงจึงไปที่ร้านยาสมุนไพรตรงท่าเรือ ซื้อสมุนไพรเป็นจำนวนมากและอุปกรณ์สำหรับทำแผล อาหารแห้ง ทั้งซื้อรถม้าเพิ่มอีกสองคันเพื่อขนสิ่งของเหล่านั้น หลังจากเตรียมตัวเสร็จก็ร่ำลาทุกคนในหมู่บ้าน แล้วมุ่งหน้าสู่เขตชายแดนทิศอุดรทันที ขณะที่นั่งอยู่ในรถม้าไฉ่หง ก็ถามเจ้านายว่า “คุณหนูเจ้าคะ หากว่าเราพบท่านแม่ทัพถาน คุณหนูจะทำอย่างไรเจ้าคะ” “ข้ามาเพื่อช่วยชีวิตคน พบหน้าเขาแล้วอย่างไร ข้าและเขาแยกทางกันแล้ว ไม่มีสิ่งใดข้องเกี่ยวกันอีก แต่หากต้องพบหน้ากันจริง ข้าเชื่อว่าตัวเองยังทำหน้าที่หมอได้เหมือนเดิม” ไฉ่หงพยักหน้ารับ แต่ก็อดย

เมื่อองค์รัชทายาททรงทราบว่าถานอวิ๋นซี และหานลั่วอิงปรับความเข้าใจกันแล้ว ก็ปีติเป็นอย่างมาก ทั้งตอนนี้ชนเผ่าเต๋อหูก็ถอนกำลังร่นไปจากเขตชายแดน เพราะสูญเสียกำลังพลไปมากเช่นกัน คาดการณ์ว่าศัตรูน่าจะใช้เวลารวบรวมอาวุธและกำลังพลอีกสักพัก ก่อนจะเปิดศึกครั้งสุดท้าย แต่พระองค์ยังไม่อยากประมาท จึงสั่งให้ทหารตรึงกำลังอยู่ที่เขตชายแดน และจัดกองกำลังไว้ห้าพันนาย หากชนเผ่าเต๋อหูบุกเข้ามา จะได้มีแนวหน้าต้านทานข้าศึกไว้ชั่วคราว ก่อนที่กองกำลังหลักจะตามไปสมทบ ตอนนี้ทรงได้เปิดคลังเสบียงให้เหล่าทหารได้กินอาหารจนอิ่มหนำ และใช้เวลาพักผ่อนเก็บกำลังเอาไว้ ก่อนจะเปิดศึกใหญ่ครั้งสุดท้ายในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ถานอวิ๋นซีขอให้หานลั่วอิงเข้ามาอยู่ในกระโจมเดียวกับเขาซึ่งมีพื้นที่เป็นสัดส่วนมากกว่า ทั้งเขาไม่อยากให้นางไปนอนร่วมกับคนอื่น หานลั่วอิงจึงไปสั่งงานกับไฉ่หง และบอกว่าหากมีคนไข้ที่ไม่สามารถรับมือได้ ก็ให้ไปตามได้ทันที อีกทั้งตอนนี้งานที่โรงเรือนรักษาคนเจ็บน้อยลงมาก เพราะยังไม่มีการเปิดศึกครั้งใหม่ หานลั่วอิงจึงไม่ได้กังวลสักเท่าไหร่ “คุณหนูเจ้า