All Chapters of ทะลุมิติมารักษาเพื่อหย่าขาด: Chapter 51 - Chapter 57

หลังจากกลับมาจากชายแดนทิศอุดร หานลั่วอิงก็ยังไม่ได้กลับไปที่จวนของตระกูลถานทันที เพราะถานอวิ๋นซียังต้องอยู่ในวังหลวงเพื่อถวายรายงานให้ฮ่องเต้รับทราบ และดูแลงานด้านอื่น ๆ เขาจึงนัดหมายกับหานลั่วอิงว่า เมื่อกลับมาจากวังหลวงจะมารับนางกลับจวนตระกูลถานด้วยกัน เมื่อมหาเสนาบดีหานจงรู้ว่าบุตรสาวคนโตจะกลับเรือนตระกูลถาน โดยมีถานอวิ๋นซีมารับด้วยตนเอง ก็ปลื้มใจและหมดกังวลเรื่องความสัมพันธ์ของทั้งสองคน เขาจึงใช้เวลาในช่วงนี้ไปดูแลพื้นที่ชายแดนตะวันตก ซึ่งทางราชสำนักกำลังวางแผนเรื่องการป้องกันภัยแล้ง และปล่อยให้หานลั่วอิงอยู่พักผ่อนที่เรือนด้านหลัง โดยไม่เข้าไปรบกวนบุตรสาว เช้านั้นขณะที่ไฉ่หงกำลังช่วยเก็บของใช้ส่วนตัวของเจ้านายกับสาวใช้คนอื่น เพราะวันรุ่งขึ้นนี้ถานอวิ๋นซีจะมารับภรรยากลับเรือนตระกูลถาน หานลั่วอิงซึ่งนั่งอ่านหนังสืออยู่ ก็ได้ยินพวกสาวใช้พูดกันว่าตอนนี้ผู้คนนิยมไปสักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่วัดกั่วซัน ซึ่งตั้งอยู่บนเขาลูกหนึ่งนอกเมือง ร่ำลือกันว่าหากขอพรสิ่งใดก็ล้วนสัมฤทธิ์ผล หานลั่วลิงนึกถึงพระคัมภีร์ซึ่งตนเคยคัดเอาไว้ ก็นึกอยากนำไปถวายที่วัดกั่วซัน

ไฉ่หงที่รอดชีวิตเพราะการช่วยเหลือเพราะทหารของถานอวิ๋นซี รีบวิ่งเข้ามาในป่าและตะโกนเสียงดังลั่น น้ำตาไหลสาวใช้ไหลพรั่งพรูออกมาไม่หยุด “คุณหนู! คุณหนูเจ้าคะ” เมื่อเห็นสภาพของหานลั่วอิงที่เสื้อผ้าฉีกขาด ไฉ่หงก็เอาเสื้อคลุมกันลมของตน คลุมร่างของเจ้านายเอาไว้ เพื่อบดบังสายตาของบุรุษที่อยู่แถวนี้ หานลั่วอิงรู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นไฉ่หงปลอดภัย ตอนนี้นางตั้งสติได้แล้ว จึงขอให้องครักษ์ของถานอวิ๋นซีช่วยสกัดจุด เพื่อไม่ให้พิษแพร่กระจายไปมากกว่านี้ ทหารคนหนึ่งรีบเข้ามาช่วยสกัดจุดให้ทันที หลังจากนั้นหานลั่วอิงก็ใช้เศษผ้าที่ตกอยู่ พันมือของตนเองแล้วดึงมีดเล่มเล็กเท่าปลายนิ้วก้อยออกมาจากแผ่นหลังของถานอวิ๋นซี ร่างของชายหนุ่มกระตุกเล็กน้อย เมื่อปลายมีดถูกดึงออก เลือดสีแดงคล้ำไหลออกมาจากบาดแผลไม่หยุด หานลั่วอิงรีบฉีกชายกระโปรงออก แล้วพันแผลเอาไว้ชั่วคราวเพื่อให้เลือดหยุดไหล ตอนนั้นเองที่ถานอวิ๋นซีจับมือของคนรักเอาไว้แน่น “ลั่ว...ลั่วอิง” “อวิ๋นซี! อดทนไว้ข้าจะรักษาท่านเอง” แม้พิษบริเวณบาดแผลจะถูกสกัดจุด เพื่อไม่ให้มันแพร่กระจายไปเร็

แม้นางจะเคยดูแลถานอวิ๋นซีมาแล้วหลายครั้ง แต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่หานลั่วอิงจะรู้สึกปวดหัวและหมั่นไส้เขาขนาดนี้มาก่อน ตอนนี้บาดแผลของถานอวิ๋นซีสมานกันดีแล้ว เพียงแต่เขายังรู้สึกอ่อนแรงอยู่บ้าง หานลั่วอิงจึงวุ่นอยู่กับการปรุงยาบำรุงกำลังและเข้าครัวด้วยตัวเองเพื่อทำอาหารบำรุงร่างกายให้สามี แต่... เมื่อนางคลาดสายตาไปจากเขาไม่ถึงหนึ่งเค่อ ไฉ่หงก็ต้องวิ่งเข้ามาหาด้วยสีหน้าร้อนรน “คุณหนูเจ้าคะ! ท่านแม่ทัพเจ็บแผลอีกแล้วเจ้าค่ะ” หานลั่วอิงจึงบอกให้ไฉ่หงและสาวใช้อีกคนคอยดูหม้อยาและน้ำแกงที่ตั้งอยู่บนเตา ส่วนตัวเองรีบเดินไปที่เรือนหลัก ในใจเริ่มรู้สึกหงุดหงิด เพราะวันนี้นางถูกเรียกตัวเป็นครั้งที่เจ็ดแล้ว! เมื่อไปถึงก็เห็นถานอวิ๋นซีกำลังนอนคว่ำหน้าอยู่บนหมอน หลังจากเห็นนางเดินเข้ามา เขาก็ยิ้มกว้าง แล้วค่อย ๆ ลดรอยยิ้มลงมา เหลือเพียงการยิ้มประจบเอาใจ ถานอวิ๋นซียื่นมือออกมาให้นางจับเอาไว้ “ลั่วอิง...ข้าเจ็บแผล ช่วยดูหน่อยได้หรือไม่” แม้จะรู้ว่าอาการเจ็บแผลของถานอวิ๋นซีมีมารยาซ่อนอยู่หกส่วนจากสิบส่วน แต่นางก็รู้ว่าแผลที่เ