All Chapters of Secret Love รักลับสัมพันธ์ร้อน: Chapter 31 - Chapter 40

ทันทีที่คนของเขาพาอัทธ์มาถึง เขาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง สาดหมัดใส่หน้าอัทธ์ทันทีด้วยความแรง จนอีกฝ่ายกระเด็นหน้าคว่ำลงบนพื้นฝ่ายอัทธ์ที่ไม่ทันตั้งตัว ก็ใช้มือหนาค้ำยันกับพื้นแล้วลุกขึ้นยืน บนแก้มขวามีเลือดซิบออกมา แต่ทว่าเขาก็ไม่ได้สนใจ จ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่กลัวสายตาคมของอัทธ์มองหน้าลูกชายฝาแฝดของท่านประธานด้วยความโกรธ ทั้งที่เขาอายุมากกว่า นอกจากจะไม่ให้ความเคารพเขาไม่พอ ยังทำร้ายเขาอีกต่างหาก อีกอย่างก็ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายให้คนไปจับตัวเขามาทำไม"หมายถึงน้องสาวมึงนะเหรอ""อย่ามากวนตีนกู ถ้าแม่กูไม่อยากเจอมึงนะ สาบานว่ากูจะเอาให้มึงตาย""เอาสิ ตอนนี้กูไม่ได้ทำงานให้พ่อมึงแล้ว""มึงท้ากูเหรอ?""หึ กูไม่ได้ท้า แต่กูคงไม่ยืนเฉยให้มึงต่อยอีกครั้งหรอก เพราะกูไม่ได้ทำผิดอะไร"อัทธ์ยกยิ้มมุมปากขึ้นอย่างท้าทาย".....""เรื่องที่พ่อมึงไล่กูออก กูก็ทำเป็นไม่สนใจแล้วนะ แต่เรื่องที่มึงกำลังพูด ช่วยให้ความกระจ่างกับกูด้วย"ไทเกอร์อยากจะซัดหมัดไปที่หน้าของมันอีกสักหมัด เมื่อเห็นท่าทางกวนตีนของมัน"คนแบบมึงนะเหรอว่ะ ที่กำลังจะเป็นพ่อคน""หมายความว่าไงว่ะ?"อัทธ์ถามย้ำอีกครั้ง เพราะคิดว่าตัวเองอาจได้ยิน

“มันเองก็เจ็บปวดไม่แพ้พี่สาวมึงเลยที่ทำแบบนี้ วันนี้กูก็เพิ่งไปลากตัวมันมาจากที่คอนโด มึงรู้ไหมว่าสภาพมันตอนที่กูเห็นยิ่งกว่าคนตายทั้งเป็นซะอีก”“มึงก็เลยสงสารมัน มากกว่าพี่กู”ธันเดอร์เงียบไม่ตอบ เขาพ่นลมหายใจหนัก ๆ ออกมา ที่ไม่ตอบไปเพราะรู้ว่าพูดไปคงไม่ถูกใจเพื่อนที่กำลังโมโหอยู่ตอนนี้ แต่มันคือเรื่องจริงที่ว่าเขาสงสารฟรินท์ เขารู้ดีว่าเพื่อนมีนิสัยยังไง มันรักเพื่อนและแคร์ความรู้สึกเพื่อนมากแค่ไหนเขารู้ดี และเขาก็เชื่อว่าไทเกอร์เองก็รู้จักนิสัยฟรินท์ดีเหมือนกับที่เขารู้จัก“กูรู้ว่ามึงรู้จักมันดีพอ ๆ กับกู”เขาคิดว่าการที่มันทำแบบนี้ มันไม่ได้มีความสุข แต่กลับเจ็บปวดยิ่งกว่าคนอื่นหลายเท่า เพราะมันรักเรนเดียร์มาก“การทำให้คนที่เรารักมากเจ็บปวด มึงคิดว่าใครจะเจ็บปวดมากกว่ากันว่ะ”ธันเดอร์พูดจบ ไทเกอร์ก็ทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นทันที เอามือทั้งสองข้างวางบนเข่า มองเห็นเพื่อนสนิทที่ตัวเองเป็นคนซัดหมัดจนนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้น ได้ยินเสียงร้องไห้สะอื้นออกมา เป็นภาพที่เจ็บปวดพอ ๆ กับภาพที่เขาเห็นพี่สาวนอนหน้าซีดบนเตียงผู้ป่วยไทก้าที่ยืนเงียบอยู่นาน ก็ขยับตัวเองเดินไปนั่งยองลงข้างร่างสูงของฟรินท์ ท

เรนเดียร์ร้องไห้จนหลับไป ก่อนที่เสือจะมาถึงโรงพยาบาล"ลูกยังไม่ตื่นเหรอปราง""ตื่นแล้ว แต่ร้องไห้จนหลับไป""ร้องไห้ทำไมอีก หรือรู้แล้วว่าตัวเองท้อง""เรื่องนั้นก็รู้ แต่ปรางมีเรื่องต้องเคลียร์กับเสือก่อน"มะปรางหันมาทำหน้าบูดบึ้งใส่คนเป็นสามี"อะไร?""เป็นถึงประธานบริษัทใหญ่โต ทำไมไม่รู้จักคิดวิเคราะห์แยกแยะให้ดีก่อน เพราะความหวงลูกของเสือทำให้คนอื่นต้องตกงาน และเกือบถูกลูกชายตัวเองซ้อมจนตายอีก""ไอ้อัทธ์นะเหรอ ที่ปรางหมายถึง""ก็ใช่นะสิ เขาไม่ใช่คนที่ลูกสาวเราคบหาด้วยค่ะ""เสือจะไปรู้เหรอ ก็เห็นลูกบอกให้เสือเปลี่ยนเลขา แล้วลูกก็ร้องไห้ออกมา ตอนนั้นเสือก็คิดว่าเป็นมันนั่นแหละทำให้ลูกเราเสียใจ""คิดเองเออเองทั้งนั้น ทำให้คนอื่นเดือดร้อน"มะปรางสะบัดหน้าใส่คนเป็นสามีที่กำลังทำหน้างง ๆ ใส่เมียว่าตัวเองผิดอะไรขนาดนั้น"แล้วถ้าไม่ใช่มันจะเป็นใครล่ะ""เหอะ ถ้ารู้แล้วก็ไม่ต้องไปทำอะไรเขาอีกนะ หัดเป็นคนมีเหตุผลซะบ้าง แก่แล้วนะไม่ใช่วัยรุ่นเหมือนเมื่อก่อน""เอ๊ะ...เสือแก่ ปรางก็แก่เหมือนกันนั่นแหละ เราสองคนอายุเท่ากันนะปราง""แต่ปรางไม่ได้แก่แล้วแก่เลยเหมือนเสือนะ"เสือจำต้องสงบปากสงบคำตัวเองไว้

วันต่อมา ช่วงสายของวัน ธันเดอร์พาฟรินท์มาส่งที่บ้านตามคำสั่งของปิ่นมุก เมื่อมาถึงก็เจอทุกคนในบ้านอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา "มาแล้วเหรอพ่อตัวดี ทำไมเมาแล้วทำตัวแบบนี้ ไม่อยากเป็นแล้วใช่ไหมพ่อคนน่ะ" "ใจเย็นน่าปิ่น"เพลิงรีบส่งเสียงห้ามปิ่นมุก ก่อนจะหันไปมองลูกชายคนโตที่สภาพใบหน้ายับเยิน "แล้วหน้าไปโดนอะไรมา?" "ไอ้เกอร์ต่อยครับ" ธันเดอร์เป็นคนเฉลยให้ทุกคนรู้ ซึ่งทุกคนก็พยักหน้าเข้าใจ เรื่องความสัมพันธ์ของลูกผู้ชายไม่มีใครก้าวก่ายอยู่แล้ว อีกอย่างลูกชายของเขาก็สมควรโดนอยู่ "เมื่อวานแม่ไปหาเรนเดียร์มาแล้วนะ ป้าปรางบอกแม่ว่าวันนี้หมอจะอัลตร้าซาวด์เด็กในท้อง" ฟรินท์เม้มปากแน่น มือของเขาสั่นเทา เมื่อได้ยิน "ไม่อยากรู้เหรอว่าเรนท้องกี่เดือนแล้ว" "อยากรู้ครับ" "อยากรู้แล้วทำไมยังไปเมาอยู่ที่ผับ ไม่ไปหาเรนตั้งแต่เมื่อวาน" "กลัวเธอจะไล่ผมออกมา" "หึ รู้ตัวก็ดี" “ผมทำยังไงได้บ้าง”ฟรินท์พูดออกมาอย่างจนปัญญา ยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองเหมือนคนอับจนหนทางจริง ๆ หลังจากส่างเมาก่อนที่ธันเดอร์จะพาเขากลับมาที่บ้าน เขาคิดเรื่องนี้จนปวดหัว ไม่ใช่ว่าไม่อยากไปง้อเรนเดียร์ แต่เขากลัวเธอจะโ

"โอเค ๆ หยุดดิ้นได้แล้ว ไม่จับก็ไม่จับ" เรนเดียร์ตวัดสายตามองฟรินท์ ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงคอ ทำเอาชายหนุ่มเผลอยิ้มออกมา "ไม่ต้องมายิ้ม" "แค่ยิ้มก็ไม่ได้เหรอครับ" "อี๋! ขนลุกอย่ามาคงมาครับอะไรนะ เก็บไว้ไปพูดกับน้องใบเฟิร์นสิ" "ที่แท้ก็หึงนี่เอง" "หุบปากไปนะไอ้ฟรินท์ อย่ามากวนประสาทฉันนะ"ร่างเล็กตวาดออกไป สีหน้าเลิ่กลั่กสุด เมื่อถูกเขาจับได้ว่าเธอกำลังหึงหวงเขา ก๊อก! ก๊อก! ประตูถูกเปิดออกโดยพยาบาลเดินเข็นรถนั่งเข้ามาภายในห้องพักฟื้น "คุณพ่อก็อยู่ด้วยเหรอคะ"พยาบาลเอ่ยทักเสียงสดใส ซึ่งฟรินท์ก็พยักหน้ายอมรับทันที เรนเดียร์ได้แต่นั่งเบะปากใส่เขา ถ้าไม่ติดว่าอยู่ต่อหน้าคนอื่น เธอคงปฏิเสธเสียงแข็งไปแล้ว "เดี๋ยวจะพาคุณแม่ไปตรวจครรภ์หน่อยนะคะ คุณหมอรออยู่ที่ห้องตรวจค่ะ" "เดี๋ยวผมจัดการเองก็ได้ครับ" เรนเดียร์ทำปากขมุบขมิบว่าอย่ายุ่ง แต่ทว่าเขาทำเป็นไม่สนใจ ยังเข้ามาอุ้มเธอลงจากเตียงขึ้นไปนั่งบนรถเข็นนั่ง พร้อมกับจัดท่าทางให้เธออย่างทะมัดทะแมง "เดินตามพยาบาลมานะคะ" "ยุ่งไม่เข้าเรื่อง"คนตัวเล็กพูดเสียงเบาต่อว่าเขา แต่มีหรือคนตัวสูงจะสนใจ เขากลับยิ้มยั่วเธอออกมา เมื่อม