Secret Love รักลับสัมพันธ์ร้อน

Secret Love รักลับสัมพันธ์ร้อน

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-11-11
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
49Bab
7.2KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ความสัมพันธ์ของเขาและเธอ ที่ถูกปิดบังมาตลอด3ปี 'ฝ่ายหนึ่งอยากเปิดเผย ฝ่ายหนึ่งอยากปิดบัง' "เรื่องของเรามันยากเกินไปหรือเปล่า" "นายอยากบอกทุกคนเรื่องของเราเหรอ" "แล้วเธอจะให้เราเป็นแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่" อยู่ไปก็รู้สึกเหมือนตัวเองไม่ดีพอ ให้เธอประกาศตัวเองกับใคร "ฉันอยากรู้ว่าฉันไม่ดีพอจะเป็นคนรักของเธอเหรอ ทำไมเธอทำแบบนี้กับฉัน” “ฉันก็บอกนายแล้วไงว่าขอเวลาอีกนิด ทำไมนายไม่เข้าใจฉันบ้าง” จากความรักเปลี่ยนเป็นความน้อยใจ เสียใจ จนในที่สุดก็เปลี่ยนเป็นความแค้นเคือง อะไรคือจุดเปลี่ยนของความสัมพันธ์ครั้งนี้ และใครต้องเป็นฝ่ายเจ็บปวดมากกว่ากัน "ฉันเป็นคนดีเธอไม่ชอบ เธอบีบให้ฉันต้องร้ายเองนะ"

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่1 ความลับ(Nc++)

「やっと……私たちの関係、世間に明かすつもりなの?」

御影舟真(みかげ しゅうま)は眉をひそめ、彼女を横目で見てふっと笑った。「何を明かすんだよ?明日、うちでお見合いなんだ。お前は場を和ませる役。相手に気を遣わせないようにな」

その一言一句が、雷のように朝霧汐音(あさぎり しおん)の耳に落ちた。

心臓が止まりそうになるほどの衝撃。脳が真っ白になった。「お見合い?じゃあ、私は何?」

舟真はすでに服を身につけながら、彼女の方をちらりと見て、怠そうに言った。「お前?お前は俺のいろんな『相棒』だろ。食事の相棒、ゲームの相棒……あと、性欲処理のベッドの相棒」

その言葉に、汐音の身体は冷たくなっていく。顔からは血の気が引き、唇が小刻みに震えた。

そんな彼女の表情を見た舟真は、冗談めいた笑みを浮かべたまま、顔を近づけた。「まさか、汐音、お前、俺たちが恋人同士だとでも思ってたのか?」

その軽い口調が、鋭い刃のように汐音の心を貫いた。

鼻の奥がつんと痛んだが、必死にこらえて微笑みを作った。「そんなわけ、ないじゃん……ちょっと、シャワー浴びてくるね」

汐音はふらふらと立ち上がり、足元のおぼつかないまま浴室へと消えていった。

扉を閉めた瞬間、全身から力が抜けて、その場に崩れ落ちた。

舟真の言葉が、耳の奥にこびりついて、何度も何度も胸を締めつけた。彼に刻まれた無数の痕跡を見つめながら、涙が止まらなくなった。

二人は、二十年以上の付き合いだった。同じミルクを飲み、同じ漫画を読み、同じ夢を語った。

十八の夜、酔った勢いで一度身体を重ねてしまってから──それから先は、何度も、何度も……終わりなんて来なかった。

夜はただひたすらに身体を重ね、昼は何食わぬ顔で恋人のように手を繋ぎ歩き、年越しには当たり前のようにキスをして、毎晩、眠るまで他愛のない話を電話で交わしていた。

汐音は信じていた。私たちはもう付き合ってる、ただ公表していないだけだと。

でも舟真はそうではなかった。

彼の一言で、汐音の世界は崩れ落ちた。喉の奥から嗚咽が漏れそうになり、水を最大に出してやっと声を上げて泣くことができた。

どれだけ泣いたか分からない。ようやく涙が枯れた頃、気持ちを整えて浴室を出ると、舟真はすでに服を着てソファで電話をしていた。

「明日は人数多いから、大きめの個室。相手はあっさり系の味が好きだから京料理で。ケーキはブラックフォレスト、花は白とピンクのバラ。

準備できたら写真送って。あと、黒のスーツ十数着用意しといて。帰ったら選ぶから。宜野は黒しか好まないからな」

その名前を聞いた瞬間、汐音の心が大きく揺れた。

思わず目を向けると、舟真は口元に甘い笑みを浮かべていた。

宜野?彼のお見合い相手はあの綾瀬宜野(あやせ ぎの)?

その名を聞いて、汐音は全てを悟った。

高校の頃、舟真は宜野に恋をしていた。毎日彼女の名前を何十回も口にしていた。

けれど、想いを伝える前に彼女は海外へ留学してしまった。

それ以降、舟真は宜野の話を一度もしていなかった。

汐音はてっきり、彼がもう忘れたのだと思っていた。

でも、そうじゃなかった。彼の中で、宜野はずっと、初恋のまま生き続けていた。

胸を締め付ける痛みに、手に持っていたスマホを落としそうになった。

「ガンッ!」物音に舟真が振り返り、にこにこと笑いながら言った。「もう上がった?じゃあ、チェックアウトよろしく。代は払ってあるし」

そう言って、上着を手に立ち上がり、部屋を出ようとしたが、ふと振り返って汐音を見た。その目は、どこまでも残酷で、どこまでも無邪気だった。

「汐音、俺はずっとお前を兄弟だと思って接してたよ。そんな絶望的な顔、俺の前で見せるなよ。変な誤解しちゃうだろ?

俺はお前のこと、全部分かってる。一目見れば何を考えてるかすぐに分かるし、そんなの、つまんなくない?もし恋人になったら、すぐに飽きるに決まってるじゃん」

彼の足音が遠ざかっても、その声は、ずっと汐音の胸に残っていた。

冷え切ったベッドに腰を下ろし、彼女はぽつりと笑った。笑って、笑って——やがて、涙に変わった。

舟真は、ずっと、こんな風に思ってたんだ。

その夜、彼女は一人で夜更けまで座り込み、ようやく重たい足を動かしてホテルを出た。

外は土砂降りだったが、濡れていることすら気づけないほど心は空っぽだった。帰宅すると、朝霧家の両親はびしょ濡れの娘を見て慌ててタオルを差し出した。「なんでこんな雨の中、タクシー使わなかったの?」

汐音は虚ろな瞳で二人を見つめ、かすれた声で言った。

「パパ、ママ。前に言ってたでしょ、会社の都合で海外移住の話。私、もう決めた。移住しよう。二度とここには戻らない」

半年もの間、何を言っても首を縦に振らなかった娘が——あまりの急展開に、朝霧家の両親は思わず顔を見合わせた。驚きながらも、その決意が心から嬉しかった。

「本当に吹っ切れたのか?あの彼氏とはもう別れたんだな?」

汐音は、舟真の言葉を思い出し、胸がきゅっと締め付けられた。乾いた笑みを浮かべ、首を横に振った。

「彼氏なんて、最初からいなかったの。結婚のプレッシャーを避けるために、嘘ついてただけ」

どこまで本気なのか分からないけど、朝霧家の両親はそれでも素直に喜んで、さっそく移住の手続きを進めながら、汐音に荷造りを急かしていた。

汐音は自室に戻ると、舟真にまつわる全てのものを処分した。

十年以上かけて大切にしてきたアルバム、彼から贈られた宝石や服、小物——一つ残らずゴミ箱へ。

「お嬢さま、こんなに高価なもの、全部捨てるんですか?」

家政婦が惜しそうに言うのに対して、汐音は微笑んで頷いた。

「いらないの」

物だけじゃない。この想いも、この男も、もう何もかも——いらないのだ。

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
49 Bab
ตอนที่2 หน้าที่
ฟรินท์เข้ามาทำงานที่บริษัทเกือบสิบโมงเช้า โดนคนเป็นพ่อที่เจ้าระเบียบในเรื่องเวลาต่อว่าเล็กน้อยที่เขาทิ้งเอกสารกองโตไว้ไม่ดูตั้งแต่เมื่อวาน น่าจะตั้งแต่เรนเดียร์โทรหาเขา หลังจากนั้นเขาก็รีบบึ่งรถไปรับเธอจนลืมเรื่องอื่นไปเสียสนิท ทำให้วันนี้ทั้งวันเขาก็วุ่นเซ็นเอกสารและอนุมัติงานแผนกต่าง ๆ จนไม่มีเวลาแม้แต่ออกไปกินข้าวเที่ยง ได้เงยหน้าขึ้นตอนที่เลขาหน้าห้องเดินเข้ามาแจ้งภารกิจในช่วงบ่ายของวัน “บ่ายโมงแล้ว คุณฟรินท์ไม่ทานข้าวเหรอคะ ให้ดิฉันไปซื้ออะไรมาให้ทานดีกว่าค่ะ” อรปรียาเลขาส่วนตัวเข้ามาถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง เพราะเห็นเจ้านายหนุ่มไม่ออกจากห้องทำงานเลยตั้งแต่สิบโมงเช้า “ช่วงบ่ายมีอะไรบ้าง เผื่อว่าผมจะไปกินช่วงนั้น” “บริษัทอัศวรักษ์จะเข้ามาเซ็นสัญญาโครงการก่อสร้างรีสอร์ทที่ระยองค่ะ ท่านประธานมอบหมายให้คุณฟรินท์เป็นคนจัดการแทน” ฟรินท์ยิ้มกริ่มนึกขอบใจคนเป็นพ่อ หลังจากถูกท่านต่อว่าเมื่อเช้าก็รู้สึกคุ้มค่าขึ้นมาทันที เมื่อท่านส่งโครงการนี้มาให้เขาทำ ก็เพราะบริษัทที่ว่าก็คือบริษัทของลุงเสือ และถ้าให้เขาเดาไม่ผิดโครงการนี้ต้องเป็นเรนเดียร์ที่ดูแลแน่นอน เป็นโอกาสดีที่เขาจะได้ใกล้ชิดเธ
Baca selengkapnya
ตอนที่3 คิดมาก
หลังจากไปกินข้าวที่ร้านอาหารหรู ฟรินท์ก็ขับรถไปส่งเรนเดียร์ที่บริษัท ส่วนเขาที่เคลียร์เอกสารเรียบร้อยหมดแล้ว และเห็นว่าเป็นเวลาสี่โมงกว่า เลยขับรถไปที่สนามแข่งรถที่เขาเป็นหุ้นส่วนกับไทเกอร์ เพื่อนสนิทของเขาและเป็นน้องชายฝาแฝดของเรนเดียร์ ที่สนามแข่งเขามีหน้าที่คล้ายกับที่บริษัทของคนเป็นพ่อคือจัดการเรื่องเอกสารสำนักงานต่าง ๆ เนื่องจากเรียนจบมาสายนี้โดยตรง ส่วนไทเกอร์ที่เรียนจบวิศวะยานยนต์ รายนั้นจัดการทุกอย่างหมดยกเว้นดูแลเอกสารที่ไม่ถนัด "วันนี้ทำไมเข้ามาเร็วนักว่ะ" เมื่อเข้ามาในส่วนของออฟฟิศ เสียงทักทายของไทเกอร์ก็ดังขึ้น เห็นเพื่อนยกข้อมือดูนาฬิกา คงจะสงสัยเพราะปกติเขาจะเข้ามาที่นี่ห้าโมงเกือบหกโมงทุกวัน "ไปกินข้าวกับพี่มึงมา" "พี่เรนไปบริษัทมึงเหรอ?" เขาพยักหน้าและเดินไปนั่งประจำที่โต๊ะของตัวเอง"อืม...โครงการสร้างรีสอร์ทที่ระยอง" "อ๋อ...กูได้ยินแม่พูดถึงอยู่ เห็นบอกว่าสร้างเสร็จจะส่งพี่เรนไปอยู่ที่นู่น" กึก!!! มือหนาที่กำลังเปิดแฟ้มเอกสารหยุดชะงักไปทันที เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนว่าจะต้องเป็นเธอที่ไปดูแลที่นั่น "ทำไมไม่จ้างคนอื่นว่ะ พี่มึงอยู่ที่นี่ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ"
Baca selengkapnya
ตอนที่4 สำคัญแค่ไหน
หลังจากไปสูบบุหรี่เสร็จ ฟรินท์ก็เดินเข้าไปในห้องวีไอพี คราวนี้ไม่ได้มีแค่เพื่อนสนิทสองคนที่นั่งอยู่ แต่มีหญิงสาวสองคนนั่งอยู่ในห้องนี้ด้วย น่าจะเป็นเด็กเสิร์ฟที่ธันเดอร์เรียกมาให้บริการชงเหล้าเหมือนทุกครั้ง “ไปบริการเพื่อนพี่หน่อยครับ วันนี้มันเครียดเรื่องงาน”ไทเกอร์สะกิดหญิงสาวชุดเกาะอกสีแดงให้พร้อมพยักเพยิดใบหน้ามาทางเขา ซึ่งเขาก็ถลึงตาใส่เพื่อนทันที เพราะทุกครั้งเขาไม่ชอบให้ผู้หญิงที่เพื่อนเรียกมาถึงเนื้อถึงตัวเขา “เหอะน่า มึงจะถือศีลหรือไงว่ะ กูเห็นไม่ยุ่งกับใครมานานแล้วนะ ทำอย่างกับ….” “ทำอย่างกับอะไร?”ธันเดอร์ถามต่อทันที เมื่อเห็นไทเกอร์เว้นจังหวะการพูด “ทำอย่างกับมึงมีใครในใจอยู่แล้ว” “มึงก็รู้กูไม่ชอบ พวกมึงชอบก็พอดีแล้วนี่หว่าคนละคนไงว่ะ” เขาเฉไฉเปลี่ยนเรื่อง หยิบแก้วเหล้าขึ้นมาดื่ม แต่ทว่าขนาดเขาพูดไปแบบนั้นแล้ว ผู้หญิงคนนั้นก็ยังเดินมานั่งลงใกล้กับเขา เธอยิ้มทักทายเขาพร้อมกับทำท่าทางยั่วยวน “พี่ชื่ออะไรคะ” “จะอยากรู้ไปทำไมครับ” “หนูจะได้เรียกถูกไงคะ” “ฉันไม่ชอบให้ใครเรียกนอกจากคนที่สนิท ไม่รู้จักก็ไม่ต้องเรียกเข้าใจไหม”เสียงทุ้มห้วนบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังไม่พอใจ ทำ
Baca selengkapnya
ตอนที่5 ความหวังดีของแม่
ฟรินท์รีบเหยียบคันเร่ง ขับรถกลับคอนโดในตอนเช้าตรู่ หลังจากตื่นนอนอยู่ในห้องพักที่ผับของธันเดอร์ นานมากแล้วที่ไม่ได้เมาจนจำอะไรไม่ได้ขนาดนี้ จำได้ลาง ๆ ว่าก่อนที่จะหลับไปเขากำลังคุยโทรศัพท์กับเรนเดียร์อยู่ และเมื่อเอาโทรศัพท์มาเช็คดูก็เป็นจริงอย่างที่คิด มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นนวดขมับแรง ๆ อีกข้างก็กำพวงมาลัยแน่น มีเรื่องเครียดรออยู่ข้างหน้าอีกแล้ว วันนี้หากเขาบริษัทสายอีกวัน มีหวังโดนพ่อตัดเงินเดือนแน่ เห็นกลัวแม่เขาหงอแบบนั้น แต่ท่านเป็นคนเจ้าระเบียบและเคร่งครัดเรื่องงานมาก สุดท้ายแล้วก็กลัวพ่อด่าเลยตัดสินใจขับรถตรงมาที่บริษัทเลย เปลี่ยนเสื้อจากในรถที่เขาทิ้งเอาไว้หลายตัว "คุณฟรินท์คะ" มาถึงหน้าห้องทำงาน อรปรียาเลขาหน้าห้องก็เรียกเขาเอาไว้ พร้อมกับทำสีหน้าไม่ค่อยดี "มีอะไร?" "คือท่านประธานกับคุณปิ่นรออยู่ในห้องค่ะ" ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมา ยกข้อมือดูนาฬิกาเป็นเวลาเกือบเก้าโมงแล้ว อย่างน้อยวันนี้เขาก็ไม่ได้สาย มาก่อนเวลาตั้งห้านาที แกร๊ก!!! "ว่าไงจ๊ะเจ้าลูกชาย" เสียงหวานของคนเป็นแม่ดังขึ้นก่อนตัว ส่วนคนเป็นพ่อกำลังนั่งอ่านเอกสารที่กองอยู่บนโต๊ะทำงานของเขาเหมือนทุกวัน "มาแต่เ
Baca selengkapnya
ตอนที่6 คุกกรุ่น
"ทำอะไรเรน?" ฟรินท์เลิกคิ้วถามเมื่อเห็นคนตัวเล็กเดินกรีดกรายเข้ามาหาเขาที่โต๊ะทำงาน ไม่ใช่แค่ยืนเฉย ๆ แต่เธอฉวยโอกาสนั่งลงบนตักเขาเลยต่างหาก "นั่งไง...เห็นหรือเปล่าว่ามันไม่มีเก้าอี้" "ไม่กลัวน้องชายเธอกลับมาเห็นหรือไง" "ถ้ากลัวจะลงทุนขับรถมาถึงนี่ทำไม บอกมาดีกว่าว่านายเป็นอะไร" ชายหนุ่มหลับตาข่มความรู้สึกตัวเอง เขาเองก็ยังไม่แน่ใจนักว่าตัวเองกำลังเป็นอะไรอยู่กันแน่ รู้แค่ว่าสองสามวันมานี้เขาเครียดเรื่องความสัมพันธ์ของเราสองคนมากจนเก็บเอามาคิดทั้งวัน "เมื่อคืนเมาจนกลับคอนโดไม่ไหว วันนี้ฉันโทรไปนายก็ไม่รับ แค่นี้ก็รู้แล้วไหมว่านายกำลังคิดเรื่องอะไรอยู่" "....." "วันนี้ทั้งวันฉันก็เอาแต่คิดมาก อย่าทำแบบนี้เลยฟรินท์" "เธอนะเหรอคิดมากเรื่องฉัน?"ชายหนุ่มเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย ปกติไม่เคยเห็นเรนเดียร์เป็นแบบนี้มาก่อน ถ้าเธอแคร์เขาตั้งแต่ต้น คงไม่ปล่อยให้เรื่องของเรากลายเป็นความลับมานานขนาดนี้"ทำไมฉันไม่รู้สึกเลยเรน ว่าเธอแคร์ความรู้สึกฉัน" "นายหมายความว่าไง?" "เรื่องของเรา...มันยากเกินไปแล้วหรือเปล่า" สิ้นสุดประโยคนั้น ทั้งเขาและเธอก็เงียบ มีเพียงแววตาที่มองสบกันเท่านั้น เรนเดียร์
Baca selengkapnya
ตอนที่7 ความรู้สึก(Nc++)
เรนเดียร์ตัดสินใจโทรหาฟรินท์ทันทีที่เธอกลับถึงห้อง ยังไงเธอก็ต้องคุยเรื่องนี้กับเขาให้รู้เรื่อง อีกสองวันเราสองคนก็ต้องไปดูโครงการรีสอร์ทที่ระยองด้วยกัน ถ้าปล่อยให้ไปถึงตอนนั้น อาจเป็นเรื่องยุ่งยากมากกว่านี้ “มาคุยกันหน่อยฟรินท์” (คุยเรื่องอะไรเรน) “นายอย่าทำตัวเป็นเด็กได้ไหม หรือชาตินี้นายจะไม่คุยกับฉันแล้ว” ปลายสายเงียบไป ไร้เสียงตอบกลับ แต่ทว่าเธอได้ยินเสียงถอนหายใจจากเขา “ตกลงว่ายังไง ถ้านายยังอยากคุยกับฉันอีก ก็มาหาฉันที่ห้อง แต่ถ้าไม่หลังจากนี้เราก็ไม่ต้องคุยกันอีกเลย” ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่พอใจเธอได้ฝ่ายเดียว เธอเองก็ไม่พอใจเขาเหมือนกัน ที่เขาทำตัวเป็นเด็กแบบนี้ ปกติิในบรรดาผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกัน ไม่ว่าจะเป็นธันเดอร์ หรือน้องชายของเธอไทเกอร์กับไทก้า ฟรินท์จะเป็นคนที่ทำตัวมีเหตุผลมากกว่าคนอื่นเสมอ แล้วทำไมตอนนี้เขาถึงเป็นแบบนี้ไปได้ เธอเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องนอน แล้วออกมานั่งรอเขาที่โซฟาห้องรับแขก หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นระหว่างรอ นิ้วเรียวกดเข้าไปในอัลบั้มลับที่เธอเป็นคนตั้งค่าส่วนตัวเอาไว้ ข้างในเป็นรูปถ่ายระหว่างเธอกับฟรินท์ ในอิริยาบถต่าง ๆ ที่ถ่ายเก็บเอาไว้ ไม่น่าเช
Baca selengkapnya
ตอนที่8 ความพอใจ(Nc20+)
“อื้อ~ จุก” ฟรินท์เริ่มตอกอัดสะโพกเข้าออกร่องรักของเธอทันทีอย่างหนักหน่วง ช่วงแรกเขาขยับเข้าสุดออกสุด เพื่อให้ร่องรักของเธอคลายความอึดอัด ก่อนจะเพิ่มระดับความรุนแรงขึ้นตามความตอดรัดลำกายของร่องรักที่แน่นหนึบทุกจังหวะเข้าออก ร่างสูงขบกรามเข้าหากันแน่น เพราะความกระสัน ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องคลอไปกับเสียงครางของเรนเดียร์ที่ทนทานต่อความเสียวซ่านครั้งนี้ไม่ไหว แท่งเนื้ออุ่นร้อนครูดเข้าออกร่องรักของเธอจนได้ยินเสียงลามก ทำให้เธอยิ่งตัวสั่นเกร็ง เล็บจิกลงบนแผ่นหลังหนาอย่างแรงจนเลือดซิบ “อ๊าสส ตอดดี”เสียงทุ้มคำรามอย่างชอบใจร่องรักของเธอ ไม่ว่าจะทำรักกี่ครั้ง มีอะไรกันมากี่หน ร่องเธอก็ทำให้เขาติดใจในความบีบรัดตัวตนแข็งขืนของเขา จนถอนตัวไม่ขึ้น มันเข้ากันได้ดีกับแก่นกายเขาอย่างลงตัว ก่อนที่เขาจะเอามือไปบีบเค้นเต้าอวบที่ขยับตามแรงกระแทกเพื่อเพิ่มความเสียวซ่านให้เธอไปด้วย ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงไปซุกไซร้ซอกคอหอม ตวัดปลายลิ้นอุ่นร้อนออกมาปาดเลียแทบทุกจุด ยิ่งตรงจุดกระสันหลังใบหู ที่ทำให้ร่างเล็กดิ้นเร่า ๆ ทนไม่ไหวส่งเสียงครางออกมาเป็นระยะ “อ๊าส อ่ะ อ่ะ อื้อ~” เลือด
Baca selengkapnya
ตอนที่9 ความตั้งใจ(Nc++)
เสียงครางหวานดังคลอออกมาเป็นระยะ บ่งบอกว่าเธอกำลังเสียวซ่านจนหยุดไม่ได้ ชายหนุ่มสูดปากแรง ๆ เมื่อก้มมองจุดกลางกายที่เชื่อมต่อกัน มีหยาดน้ำสีใสกระเด็นออกมาในจังหวะตอกอัดหนักหน่วงของเขา “มะ ไม่ไหวแล้วฟรินท์ อ๊าสส”เรนเดียร์หลับตาพริ้ม รองรับแรงกระแทกที่ดิบเถื่อนของเขา เธอเสียวจนภายในร่างกายปั่นป่วนจนยากจะควบคุม รับรู้ได้ถึงร่องรักที่ดูดกลืนลำรักของเขาที่กำลังครูดเข้าออกอย่างถี่รัว “เสร็จเลยเรน อ๊าสส”เสียงทุ้มออกคำสั่ง ก่อนจะเร่งเอวสอบเร็วขึ้นเพื่อส่งคนตัวเล็กให้ถึงฝั่งฝันก่อนเขา เมื่อร่างบางกระตุกเกร็งปลดปล่อยน้ำหวานออกมาจนเอ่อล้น เขาก็เริ่มกระแทกตัวตนแรง ๆ อีกครั้ง คราวนี้ไม่มีช่องว่างให้คนตัวเล็กได้หายใจ เขาถาโถมความเป็นชายใส่เธออย่างบ้าคลั่ง จนหญิงสาวที่เพิ่งปลดปล่อยเสียวสะท้านขึ้นมาอีกหน ร่องรักหดเกร็งบีบรัดตัวตนเขาแรงขึ้น ใช้เวลาขยับต่อจากนั้นไม่นาน ทุกอย่างก็สิ้นสุดลงตรงที่เอ็นร้อนปลดปล่อยลาวาอุ่นร้อนเข้าไปในร่องรักของเธอ พร้อมกับสะโพกหนาที่กระตุกสั่นเกร็งและเสียงคำรามที่ดังขึ้น “อึก อ๊าสส” หลังจากพายุสวาทจบลง เรนเดียร์ก็ลุกขึ้นมาจะทำอาหารเย็น เธอไม่ได้เป็นแม่บ้านแม่เรือนอะไ
Baca selengkapnya
ตอนที่10 คลื่นลมสงบ
"ทำไมทำหน้าแบบนั้น" คนตัวสูงเดินกลับเข้ามาที่สระว่ายน้ำ ก็เห็นคนตัวเล็กนอนหน้าตูมอยู่ที่เก้าอี้ริมสระ เลยแกล้งถามออกไปทั้งที่รู้ว่าเธอเป็นแบบนั้นเพราะอะไร “ไม่ต้องมาทำเป็นไม่รู้” “จะกินหรือเปล่าข้าวอ่ะ จะได้มีแรง”นัยน์ตาคมกรุ่มกริ่ม ส่งสัญญาณให้เธอเข้าใจความหมายที่เขาต้องการจะสื่อ “กินสิ จะได้มีแรง…ว่ายน้ำ” “หึ ว่ายน้ำก็ว่ายน้ำ” ชายหนุ่มจัดอาหารให้เธอเรียบร้อย ตลอดเวลาที่นั่งทานอาหารกัน ฟรินท์ก็เอาแต่จ้องหน้าเธอตลอดเวลา เขาทำให้เธอรู้สึกเขินอายขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก บวกกับบรรยากาศที่เธอและเขาไม่เคยได้อยู่ด้วยกันแบบนี้มาก่อน ทำให้มื้ออาหารดำเนินไปท่ามกลางความเขินอายของเรนเดียร์ อยู่ ๆ เธอก็เป็นบ้าอะไรไม่รู้ถึงได้เขินอายสายตาของเขานัก ทั้งที่ปกติเขาก็มองเธอแบบนี้อยู่ตลอด“นายก็กินข้าวไปสิ จะมองทำไมนักหนา” “เธอเขินฉัน”ฟรินท์ยังแกล้งยอกเย้าหญิงสาว ไม่เคยเห็นเธอหน้าแดงขนาดนี้มาก่อน หรือเพราะว่าเธอต้องนั่งกินข้าวในสภาพใส่ชุดว่ายน้ำอวดเรือนร่างแบบนี้“รู้หรือเปล่าว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่” “จะคิดอะไรก็เรื่องของนายสิ ไม่ต้องมาบอกให้ฉันรู้นะ”แค่นี้เธอก็เขินเขาจะบ้าอยู่แล้ว แต่ยังจะพูดจาทำให
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status