Ysabelle’s POVHindi ko alam kung ilang minuto akong nakaupo roon, nakaposas, tahimik, habang si Matteo ay nakatayo sa harap ko na parang siya ang may hawak ng lahat ng sagot—at lahat ng kasinungalingan.Ang ilaw sa maliit na opisina ay kumikislap-kislap, parang hinihingal din. Sa labas ng pinto, wala akong marinig. Walang sigawan. Walang yabag. Wala ring putok. Ang katahimikan ay mas lalong nakakabingi ngayon, parang sinasadya para pilitin akong makinig sa kanya.“Hindi ko ‘to ginagawa para saktan ka,” sabi ni Matteo, marahan ang boses, halos parang nagmamakaawa. “Ginagawa ko ‘to dahil ayokong mawala ka.”Napatawa ako. Hindi yung masaya—kundi yung pagod na pagod na, yung klaseng tawa na ginagamit mo kapag wala ka nang ibang panlaban.“Talaga?” tanong ko, pilit na pinapakalma ang panginginig ng boses ko. “Ganito ka magmahal? Kinukulong?”Tumingin siya sa posas na nakapulupot sa pulso ko. May bahagyang pag-aalinlangan sa mga mata niya, pero hindi niya tinanggal.“Kailangan,” sagot niya
最終更新日 : 2026-01-22
