All Chapters of Romance Under Contract: Chapter 111 - Chapter 120

Ysabelle’s POVHindi ko alam kung ilang minuto akong nakaupo roon, nakaposas, tahimik, habang si Matteo ay nakatayo sa harap ko na parang siya ang may hawak ng lahat ng sagot—at lahat ng kasinungalingan.Ang ilaw sa maliit na opisina ay kumikislap-kislap, parang hinihingal din. Sa labas ng pinto, wala akong marinig. Walang sigawan. Walang yabag. Wala ring putok. Ang katahimikan ay mas lalong nakakabingi ngayon, parang sinasadya para pilitin akong makinig sa kanya.“Hindi ko ‘to ginagawa para saktan ka,” sabi ni Matteo, marahan ang boses, halos parang nagmamakaawa. “Ginagawa ko ‘to dahil ayokong mawala ka.”Napatawa ako. Hindi yung masaya—kundi yung pagod na pagod na, yung klaseng tawa na ginagamit mo kapag wala ka nang ibang panlaban.“Talaga?” tanong ko, pilit na pinapakalma ang panginginig ng boses ko. “Ganito ka magmahal? Kinukulong?”Tumingin siya sa posas na nakapulupot sa pulso ko. May bahagyang pag-aalinlangan sa mga mata niya, pero hindi niya tinanggal.“Kailangan,” sagot niya

Ysabelle’s POVHindi pa humuhupa ang echo ng mga putok sa labas nang bumukas muli ang pinto ng opisina.Malakas.Biglaan.Parang hindi na kailangan ng pag-iingat.Napatigil ang mundo ko sa tunog pa lang.Si Matteo.Nakatayo siya sa bungad, hawak ang baril, ang mukha niya walang emosyon—pero ang mga mata niya… puno ng desisyon. Hindi galit. Hindi lungkot.Kundi resolusyon.Parang tao na tapos nang makipaglaban sa sarili niya.At natalo na ang konsensya.“Tumayo ka,” utos niya.Hindi ako gumalaw.Hindi dahil matapang ako—kundi dahil literal na hindi ko na maramdaman ang mga binti ko.“Tumayo ka, Ysa,” ulit niya, mas mariin.“Hindi mo ‘to kailangan gawin,” nanginginig kong sabi. “Matteo… tama na.”Lumapit siya.Isang hakbang.Dalawa.Nararamdaman ko ang presensya niya bago ko pa makita nang malinaw. Parang bumigat ang hangin sa paligid ko.“Kailangan,” sagot niya. “Kung gusto kong mabuhay.”“Hindi ka nila papatayin,” sagot ko. “Sumuko ka.”Tumawa siya nang maikli. “Sa tingin mo ba may bi

Ysabelle’s POVMalakas, mabilis, malapit. Napapikit ako.Akala ko tapos na.Akala ko patay na ako.Pero, isang sigaw ang narinig ko, ngunit hindi galing sa akin o kay Evan.Kay Saysa.Pagmulat ng aking mga mata, nakita kong dahan-dahan niyang ibinaba ang kanyang kamay na hawak pa rin ito ng baril na bigla itong bumagsak sa sahig.Ngunit napansin ko ring may tumutulong dugo sa kanyang kamay, sa may bandang pulso.Napatingin ako sa likuran, napatanong sa aking sarili kung sino ang gumawa nito.Hindi ako makapaniwala sa nakita ko ngayon — si Matteo, nakatutok pa rin ang umuusok na baril kay Saysa na parang nagsisisi, nanghihina at maputla.Parang hindi rin siya makapaniwala sa ginawa niya.“Matteo…” mahina ang boses ni Saysa.At nagkaroon na ng pagkakataon na sunod-sunod na ang mga galaw ng pulis. Parang lumutang na ang aking utak. Halos wala na akong naririnig na kahit ano, tanging napapansin ko ngayon sa aking paligid ay isang commotion — dinadakip na sila Saysa at Matteo.At ako? Nana

Warning: R18+Ysabelle’s POVThe night came quietly and sweetly just for the both of us. Tila sumang-ayon sa amin ang panahong ito, we were finally healed. Bumalik man sa dating sigla, everything changed in our lives for now. Something that… we need to step forward. Alam kong kanina pa namin itong kinikimkim. It’s been a while since we shared our hearts together, if you all know what I mean. Our kisses turned into hunger while we are walking — paatras akong naglalakad samantalang siya naman ay paabante until I felt a soft comfort coming on our bed. Here we go again…“I know you missed this,” Evan said in between kisses. I can feel his lips slowly curved into a smile as our lips till savoring together in a rhythm. Natawa naman ako nang bahagya sa sinabi niya. Yumayabang na naman, “Duh, ako lang? Parang ikaw hindi?”This moment should have turned out as a sexy one ngunit paano, puro kami mga sira ulo dito. Hindi lang sira ulo sa pag-ibig, pati rin sa kalokohan. Nakakapikon lang min

Ysabelle’s POVAkala ko tapos na ang kahihiyan ko.Akala ko sapat na ‘yung mahuli kami sa kama.Akala ko iyon na ang peak embarrassment ng buong buhay ko.Hindi pala.Paglabas ko ng kwarto, parang naka-slow motion ang bawat hakbang ko. Naka-hoodie na ako, naka-shorts, maayos na buhok (kahit halatang minadali), pero kahit anong ayos ko sa sarili ko — ramdam ko pa rin ang hiya hanggang kaluluwa.Yung klaseng hiya na parang may invisible spotlight sa iyo kahit wala naman.Yung klaseng hiya na kahit walang nakatingin, feeling mo pinagtitinginan ka ng buong mundo.Dumiretso ako sa kitchen.“Okay,” bulong ko sa sarili ko, “normal lang ‘to. Tao ka. Tao rin sila. Adults. Mature. Wala lang ‘to.”Kaso hindi.Paano kasi, nagtitimpla sana ako ng kape ngunit ewan ko kung saang lupalop iyong utak ko dahil natapunan ako ng tubig at nabasa pa nga ako.“Naku—!” napasigaw ako nang mahina.Kukunin ko sana iyong tissue ngunit noong hinila ko ay nahulog naman ito at nasira pa nga ang lagayan nito.Parang