Semua Bab Romance Under Contract: Bab 121 - Bab 130

That night came heavy.Hindi dahil may away.Hindi dahil may galit.Hindi dahil may sigawan.Kundi dahil may katahimikan.Yung katahimikan na hindi komportable.Yung katahimikan na may laman.Yung katahimikan na may hindi sinasabi.Nasa kwarto kami ni Evan.Parehong gising.Parehong tahimik.Parehong nakahiga.Magkatabi, pero parang may pagitan na hindi nakikita.Hindi kami magkaharap.Hindi rin magkalayo.Pero ramdam ko yung distansya.Hindi physical.Emotional.Humihinga lang kami.Tahimik.Mabagal.Mabigat.Hanggang sa—Siya ang unang nagsalita.“Ysa…”Mahina.Pagod.May lambing.May lungkot.Huminga ako nang malalim.“Sorry,” sabay naming nasabi.Napatingin ako sa kanya.Napatawa kami nang mahina.Parehong napagod.Parehong nahiya.Parehong nasaktan.“Unahan na,” sabi niya, pilit na ngiti.Umupo siya sa kama, hinarap ako.“Ako muna,” sabi niya. “Sorry kung nag-walk out ako.”Umupo rin ako.“Sorry din,” sagot ko agad. “Sa tono ko. Sa ugali ko. Sa inis ko.”Tahimik.Tumingin siya sa

Ysabelle's POVBumalik ako sa trabaho na parang ibang tao.Hindi halata sa itsura.Hindi halata sa damit.Hindi halata sa ngiti.Hindi halata sa kilos.Pero sa loob—Parang may bago akong bitbit na mundo.Tahimik.Maliit.Pero mabigat.Mahahalaga.At higit sa lahat—Buhay.Pagpasok ko sa opisina, normal ang lahat.May nagmamadaling empleyado.May nag-aaway na printer.May nagkakape.May nagmamadaling manager.May meeting invites sa email.May tawanan sa hallway.May deadlines.May stress.May trabaho.Pero ako—Hindi na ako katulad ng dati.Mas mabagal ang lakad ko.Mas maingat ang galaw ko.Mas kalmado ang paghinga ko.Mas conscious ang bawat hakbang.Hindi na ako basta tatayo bigla.Hindi na ako basta tatakbo.Hindi na ako basta magpupuyat.Hindi na ako basta magpapagod.Hindi dahil mahina ako—Kundi dahil may iniingatan na ako.Umupo ako sa desk ko.Binuksan ang laptop.Emails.Reports.Schedules.Meetings.Pero hindi ako nagmadali.Hindi ako nagpakabog.Hindi ako nagpanic.Iba na

Ysabelle's POVHindi ko akalaing babalik pa ako rito.Sa lugar na puno ng alaala.Sa lugar na puno ng takot.Sa lugar na puno ng galit.Sa lugar na puno ng sugat na akala ko ay tuluyan nang maghihilom.Pero heto kami.Ako.Si Evan.At ang kulungan.Tahimik ang biyahe papunta roon.Hindi yung awkward na tahimik.Hindi yung cold na tahimik.Kundi yung mabigat na tahimik.Yung klaseng katahimikan na may mga iniisip.May mga alaala.May mga multo ng nakaraan.Hindi kami nag-uusap.Hindi dahil wala kaming sasabihin.Kundi dahil pareho naming alam na hindi ito simpleng pagbisita.Pagbaba namin ng sasakyan, ramdam ko agad ang bigat ng lugar.Yung hangin.Yung amoy.Yung paligid.Parang may nakaimbak na lungkot sa bawat pader.Parang may natirang galit sa bawat sulok.Hinawakan ni Evan ang kamay ko.Mahigpit.Tahimik.Reassuring.“Okay ka lang?” tanong niya.Tumango ako.“Oo.”Hindi iyon kasinungalingan.Pero hindi rin buong katotohanan.Dumaan kami sa security.Sa metal detector.Sa mahabang

Ysabelle's POVParang kailan lang, maliit pa lang ang tiyan ko.Parang kailan lang, abala pa rin ako sa opisina, pinipilit maging normal sa kabila ng stress, pagod, at antok.Ngayon—Malaki na.Malaki na talaga.Buntis na ako sa ika-anim na buwan.Sobrang laki ng tiyan ko na kahit anong pilit, ramdam mo na hindi lang ‘to simpleng baby bump — talagang may buhay na humahalo sa bawat galaw ko.Sa opisina, may final handover na ako ng mga projects bago mag-maternal leave.Mas maingat na akong kumikilos, dahan-dahan sa bawat hakbang.Minsan, kailangan ko pang humawak sa tiyan ko para balanse.Tumawag si Amy:“Ysa, kaya mo ‘to. Konting tiis na lang.”Ngumiti ako, kahit ramdam ko ang bigat sa katawan ko.“Alam ko. Salamat, Amy.”Pagkatapos ng mga paperwork at emails, humarap ako sa mga empleyado para sa goodbye briefing.“Salamat sa lahat. Sa panahon na malayo ako, alam kong maayos niyong aalagaan ang lahat.”Tahimik.Napangiti sila.Nagplano silang magbigay ng mini send-off para sa akin per

Ysabelle's POVParang hindi na ako makahinga ng maayos sa bigat ng sakit at excitement sa loob ng delivery room. Ang bawat contraction ay tila nagdadala sa akin sa gilid ng pagod at takot, pero ramdam ko rin ang kakaibang kagalakan. Nandoon si Evan sa tabi ko, hawak ang aking kamay nang mahigpit, ang mga mata niya ay puno ng kaba, pag-aalala, at isang hindi maipaliwanag na tuwa.“Ysa… shh… breathe. You’re doing amazing,” sabi niya, halos naglalakad sa pagitan ng panic at pagiging kalmado. “Just a few more pushes, okay? Kita mo, almost there na…”“E-Evan… it’s… so… hard…” napapahagulgol ako sa sakit. Halos mawalan na ako ng lakas.“Shh… breathe… in… out… deep breaths… I’m right here, baby,” bulong niya sa akin habang pinipilit niyang maging matatag. Sa bawat hawak niya sa kamay ko, ramdam ko ang init at seguridad na kailangan ko para makapag-push ulit.Habang umiikot ang mga nurse sa paligid, nagsimula akong mapansin ang bawat detalye sa paligid. Ang monitor ng heart rate ng baby, ang