All Chapters of Romance Under Contract: Chapter 121 - Chapter 130

132 Chapters

Chapter 121

There are days when you wake up and you don’t know why you’re irritated.Hindi galit.Hindi malungkot.Hindi depressed.Inis lang.Yung tipong kahit walang dahilan, parang may mali sa mundo.Ganito ang araw na ’yon.Pagmulat pa lang ng mata ko, pagod na ako. Mabigat ang katawan ko. Masakit ang ulo ko. Masama ang pakiramdam ko. At higit sa lahat — iritable ako.Lahat nakakainis.Tunog ng alarm — nakakainis.Liwanag ng bintana — nakakainis.Lamig ng sahig — nakakainis.Tahimik ng kwarto — nakakainis.I don’t know why.Wala namang masamang nangyari.Wala namang problema.Wala namang issue.Pero masama ang mood ko.Sa opisina, tahimik ako. Diretso lang sa table. Walang ngiti. Walang good morning na may energy. Walang biro. Walang kwento.Si Amy pa nga ang unang naka-notice.“Uy, okay ka lang?” tanong niya.“Oo,” sagot ko agad, pero malamig.Nagkibit-balikat siya.Hindi ako nagsasalita.Nagta-type lang.Nagbabasa.Nag-eemail.Pero bawat tunog ng keyboard ng ibang tao, naiirita ako.Bawat t

Chapter 122

That night came heavy.Hindi dahil may away.Hindi dahil may galit.Hindi dahil may sigawan.Kundi dahil may katahimikan.Yung katahimikan na hindi komportable.Yung katahimikan na may laman.Yung katahimikan na may hindi sinasabi.Nasa kwarto kami ni Evan.Parehong gising.Parehong tahimik.Parehong nakahiga.Magkatabi, pero parang may pagitan na hindi nakikita.Hindi kami magkaharap.Hindi rin magkalayo.Pero ramdam ko yung distansya.Hindi physical.Emotional.Humihinga lang kami.Tahimik.Mabagal.Mabigat.Hanggang sa—Siya ang unang nagsalita.“Ysa…”Mahina.Pagod.May lambing.May lungkot.Huminga ako nang malalim.“Sorry,” sabay naming nasabi.Napatingin ako sa kanya.Napatawa kami nang mahina.Parehong napagod.Parehong nahiya.Parehong nasaktan.“Unahan na,” sabi niya, pilit na ngiti.Umupo siya sa kama, hinarap ako.“Ako muna,” sabi niya. “Sorry kung nag-walk out ako.”Umupo rin ako.“Sorry din,” sagot ko agad. “Sa tono ko. Sa ugali ko. Sa inis ko.”Tahimik.Tumingin siya sa

Chapter 123

Ysabelle's POVHindi pa rin ako humihinga nang normal.Parang hanggang ngayon, nasa banyo pa rin ako.Parang hanggang ngayon, hawak ko pa rin ‘yung maliit na plastic stick.Parang hanggang ngayon, nakatitig pa rin ako sa dalawang linya na kayang baguhin ang buong buhay ko.Dalawang linya.Dalawang guhit.Dalawang katotohanan.Tahimik ang CR.Tahimik ang mundo.Si Amy lang ang kasama ko.Nanlalaki pa rin ang mata niya.Nakapatong ang isang kamay niya sa bibig niya, ‘yung isa sa balikat ko.“Ysa…” mahina niyang sabi. “Buntis ka.”Hindi tanong.Hindi duda.Hindi assumption.Statement.Tumango ako.Mahina.Mabagal.Parang kahit ang pag-oo ay may bigat.“Oo,” sagot ko. “Buntis ako.”At doon—Bigla akong napaupo.Hindi dahil nahilo.Hindi dahil mahina ang katawan ko.Kundi dahil biglang bumigat ang lahat.Yung dibdib ko.Yung balikat ko.Yung isip ko.Yung buong mundo ko.Para akong tinamaan ng katotohanan sa mukha.Hindi dramatic.Hindi cinematic.Hindi iyakan.Hindi sigawan.Kundi overwhe

Chapter 124

Ysabelle's POVBumalik ako sa trabaho na parang ibang tao.Hindi halata sa itsura.Hindi halata sa damit.Hindi halata sa ngiti.Hindi halata sa kilos.Pero sa loob—Parang may bago akong bitbit na mundo.Tahimik.Maliit.Pero mabigat.Mahahalaga.At higit sa lahat—Buhay.Pagpasok ko sa opisina, normal ang lahat.May nagmamadaling empleyado.May nag-aaway na printer.May nagkakape.May nagmamadaling manager.May meeting invites sa email.May tawanan sa hallway.May deadlines.May stress.May trabaho.Pero ako—Hindi na ako katulad ng dati.Mas mabagal ang lakad ko.Mas maingat ang galaw ko.Mas kalmado ang paghinga ko.Mas conscious ang bawat hakbang.Hindi na ako basta tatayo bigla.Hindi na ako basta tatakbo.Hindi na ako basta magpupuyat.Hindi na ako basta magpapagod.Hindi dahil mahina ako—Kundi dahil may iniingatan na ako.Umupo ako sa desk ko.Binuksan ang laptop.Emails.Reports.Schedules.Meetings.Pero hindi ako nagmadali.Hindi ako nagpakabog.Hindi ako nagpanic.Iba na

Chapter 125

Ysabelle's POVDumating siya na parang bagyong hinihintay ng tag-araw.Tahimik ang bahay nang gabing ‘yon.Tahimik ang paligid.Tahimik ang loob ko.Pero nang bumukas ang pinto—Parang may ilaw na biglang nagbukas sa buong mundo ko.“Ysa…”Isang boses lang.Isang pangalan lang.Pero sapat na.Tumayo ako agad.Hindi ako tumakbo.Hindi ako sumigaw.Hindi ako nag-drama.Naglakad lang ako papunta sa kanya.At pagharap namin—Yakap.Mahigpit.Tahimik.Matagal.Yung klaseng yakap na walang salita pero puno ng kahulugan.Yung klaseng yakap na parang sinasabing:“Buhay ka.”“Okay ka.”“Nandito ako.”“Nandito tayo.”Huminga siya sa buhok ko.“Miss na miss kita,” bulong niya.“Alam mo ba ‘yon?”Tumango lang ako.Hindi ko kayang magsalita.Kasi kung magsasalita ako—Iiyak ako.Hinawakan niya ang mukha ko.Pinagmasdan.Parang tinitingnan kung totoo ba ako.Kung buhay ba ako.Kung okay ba ako.“Okay ka lang?” tanong niya.Tumango ako.“Oo.”“Sure?” ulit niya.“Oo,” sagot ko. “Pagod lang.”Ngumiti

Chapter 126

Ysabelle's POVHindi ko akalaing babalik pa ako rito.Sa lugar na puno ng alaala.Sa lugar na puno ng takot.Sa lugar na puno ng galit.Sa lugar na puno ng sugat na akala ko ay tuluyan nang maghihilom.Pero heto kami.Ako.Si Evan.At ang kulungan.Tahimik ang biyahe papunta roon.Hindi yung awkward na tahimik.Hindi yung cold na tahimik.Kundi yung mabigat na tahimik.Yung klaseng katahimikan na may mga iniisip.May mga alaala.May mga multo ng nakaraan.Hindi kami nag-uusap.Hindi dahil wala kaming sasabihin.Kundi dahil pareho naming alam na hindi ito simpleng pagbisita.Pagbaba namin ng sasakyan, ramdam ko agad ang bigat ng lugar.Yung hangin.Yung amoy.Yung paligid.Parang may nakaimbak na lungkot sa bawat pader.Parang may natirang galit sa bawat sulok.Hinawakan ni Evan ang kamay ko.Mahigpit.Tahimik.Reassuring.“Okay ka lang?” tanong niya.Tumango ako.“Oo.”Hindi iyon kasinungalingan.Pero hindi rin buong katotohanan.Dumaan kami sa security.Sa metal detector.Sa mahabang

Chapter 127

Ysabelle's POVMaaga pa lang, gising na ako.Hindi dahil may meeting.Hindi dahil may trabaho.Hindi dahil may deadline.Kundi dahil—Ito na.Araw na hindi na pwedeng umatras.Araw na hindi na pwedeng ipagpaliban.Araw na hindi na pwedeng itago.Tahimik ang kwarto.Si Evan mahimbing ang tulog sa tabi ko.Payapa ang mukha niya.Walang kaalam-alam.Walang ideya.Walang clue.Tinitigan ko siya sandali.Huminga ako nang malalim.Today, bulong ko sa sarili ko,malalaman mo na.Sa opisina ginanap ang event.Hindi bongga.Hindi engrande.Hindi extravagant.Pero elegante.Maayos.Simple.Malinis.May ilaw.May bulaklak.May maliit na stage.May backdrop na may nakasulat:“NEW BEGINNINGS”May fairy lights.May mga mesa.May pagkain.May drinks.May setup.May music.Parang celebration.Parang gathering.Parang corporate party.Parang wala lang.Pero para sa akin—Ito ang pinakamalaking araw ng buhay ko.Dumating si Evan galing sa meeting niya.Suot ang coat.May folder sa kamay.May seryosong

Chapter 128

Ysabelle's POVParang kailan lang, maliit pa lang ang tiyan ko.Parang kailan lang, abala pa rin ako sa opisina, pinipilit maging normal sa kabila ng stress, pagod, at antok.Ngayon—Malaki na.Malaki na talaga.Buntis na ako sa ika-anim na buwan.Sobrang laki ng tiyan ko na kahit anong pilit, ramdam mo na hindi lang ‘to simpleng baby bump — talagang may buhay na humahalo sa bawat galaw ko.Sa opisina, may final handover na ako ng mga projects bago mag-maternal leave.Mas maingat na akong kumikilos, dahan-dahan sa bawat hakbang.Minsan, kailangan ko pang humawak sa tiyan ko para balanse.Tumawag si Amy:“Ysa, kaya mo ‘to. Konting tiis na lang.”Ngumiti ako, kahit ramdam ko ang bigat sa katawan ko.“Alam ko. Salamat, Amy.”Pagkatapos ng mga paperwork at emails, humarap ako sa mga empleyado para sa goodbye briefing.“Salamat sa lahat. Sa panahon na malayo ako, alam kong maayos niyong aalagaan ang lahat.”Tahimik.Napangiti sila.Nagplano silang magbigay ng mini send-off para sa akin per

Chapter 129

Ysabelle's POVHindi ko na maalala kung paano ako nakarating sa sala ng condo, pero ramdam ko ang bawat hakbang ko ay mabigat, parang dala ko ang buong mundo sa aking tiyan. Ang sakit at kaba ay sabay-sabay na pumipintig sa katawan ko.Habang tumatagal, alam kong kailangan ko nang humingi ng tulong. Tumayo ako sa sala at sinubukan tumawag kay Evan, pero wala siya. Ang tanging nagpaalala sa akin ng kalmado ay si Amy sa telepono:“Ysa, breathe. Evan is on his way. Bodyguards are escorting you, don’t panic.”Habang hawak-hawak ko ang tiyan ko, ramdam ko ang mga unang contractions. Maliit pa lang, pero mabilis na nagiging masakit.“Ahhh… Evan!” sigaw ko nang maramdaman ko ang mas matinding paghilab sa puson.Pagkatapos ng ilang minuto, bumukas ang pinto ng condo at nandoon na si Evan. Nagmamadali siya pero may halong kaba sa mga mata.“Ysa! Are you okay?”Tumakbo siya sa tabi ko at agad akong inalalay.“Ahh… sakit, Evan… sakit,” bulong ko habang nanginginig.“Shh… shh… breathe lang, Ysa.

Chapter 130 (FINAL)

Ysabelle's POVParang hindi na ako makahinga ng maayos sa bigat ng sakit at excitement sa loob ng delivery room. Ang bawat contraction ay tila nagdadala sa akin sa gilid ng pagod at takot, pero ramdam ko rin ang kakaibang kagalakan. Nandoon si Evan sa tabi ko, hawak ang aking kamay nang mahigpit, ang mga mata niya ay puno ng kaba, pag-aalala, at isang hindi maipaliwanag na tuwa.“Ysa… shh… breathe. You’re doing amazing,” sabi niya, halos naglalakad sa pagitan ng panic at pagiging kalmado. “Just a few more pushes, okay? Kita mo, almost there na…”“E-Evan… it’s… so… hard…” napapahagulgol ako sa sakit. Halos mawalan na ako ng lakas.“Shh… breathe… in… out… deep breaths… I’m right here, baby,” bulong niya sa akin habang pinipilit niyang maging matatag. Sa bawat hawak niya sa kamay ko, ramdam ko ang init at seguridad na kailangan ko para makapag-push ulit.Habang umiikot ang mga nurse sa paligid, nagsimula akong mapansin ang bawat detalye sa paligid. Ang monitor ng heart rate ng baby, ang

...

9 10 11 12 13 14

SCAN CODE TO READ ON APP