Todos os capítulos de SEAL OF LOVE: Capítulo 11 - Capítulo 20

Pagkatapos ng ilang sandali, nakaramdam siya ng matinding kaba. Ang unang gabi nila mag-asawa ay tila puno ng mga hindi nasabi at mga hindi pa nailahad na damdamin. Nang humarap siya sa kisame, tanging ang mga malalaking tanong ang patuloy na umuukit sa kanyang isipan. Paano nga ba siya magpapanggap na okay? Paano nga ba siya magsisimula sa bagong buhay na ipinataw sa kanya? Kung masyadong mahirap, paano pa kaya sa mga susunod na araw? Pagkalabas ni Jarred mula sa banyo, ang bawat galaw nito ay tila isang magaan na ulap na dumaan sa kwarto. Ang amoy ng bagong aftershave na ginamit niya ay nagbigay ng kakaibang kiliti kay Veronica, na sa hindi inaasahang pagkakataon ay napako ang mga mata dito. Walang kaalam-alam si Jarred na ang mga mata ni Veronica ay naglalaman ng mga tanong, mga duda, at isang malupit na akala na tila hindi matanggal mula sa kanyang isipan. May isang maliit na kilig na dumaloy mula sa kanyang puso, ang mga mata ni Veronica ay hindi na kayang magtakip ng mga nararam

"Ano ba ito? Bakit ako nag-wet dreams sa kanya? Nakakahiya." Ang mga salitang iyon ay nag-uumpisa nang mag-echo sa kanyang isipan, na parang hindi maalis. Ang pakiramdam ng kalungkutan at pagkalito ay nag-uumapaw. Hindi niya alam kung ano ang ibig sabihin ng panaginip na iyon, kung may ibig bang sabihin na nararamdaman niyang kakaibang koneksyon kay Veronica o kung ang lahat ng iyon ay isang babala na hindi niya pa kayang ipaliwanag.Tiningnan ni Jarred ang sofa. Wala na si Veronica, at ang magaan na amoy ng shampoo at sabon na ginamit nito naiwang matamis sa hangin ay nagsilbing tanging alaala ng magdamag. Para bang ang mga magagandang sandali ay nagsimulang maglaho kasabay ng kanyang paggising—ang kabiguan ay hindi maiwasan. Hindi pa rin niya maintindihan kung bakit nangyari iyon sa kanyang panaginip. Puno siya ng kalituhan, at kahit na sa isang simpleng pagninilay, hindi pa rin niya kayang ipaliwanag ang mga nararamdaman.Tumayo siya mula sa kama at lumakad papalapit sa salamin sa

Habang ang sasakyan ay patuloy na naglalakbay sa kalsada, biglang nagsalita si Veronica. "Dito na yung kompanya na papasukan ko, ibaba niyo na ako dito." Ang boses niya ay seryoso at tiyak, at kahit na may kaunting tensiyon, mas pinili niyang maging tahimik na lang. Hindi na rin niya iniiwasan ang mga tingin ni Jarred."Huh? So Hearts of Life company ka nagwo-work?" tanong ni Jarred na medyo nagulat. Akala niya ay ibang kumpanya ito, ngunit ang pangalan ng kumpanya ay pamilyar sa kanya. Si Jarred, bilang isang executive, ay may kinalaman sa iba't ibang kumpanya sa buong bansa. Ngunit hindi niya akalain na pareho sila ng pinapasukang kompanya."Oo, diyan ko magwo-work bilang Junior Analyst, diyan ko rin nakita si Lola na nahimatay," sagot ni Veronica, habang itinuturo ang malaking building sa kanilang harapan."Kompanya ko 'yan, Veronica. So, it means, empleyada kita," sabi ni Jarred na may kahalong seryosong tono. Nagka-isip lang siya na magiging komplikado ang lahat ng ito. Hindi pa

At sa lobby, unti-unti nang naramdaman ang pagdating ni Honey Lim. Mula sa salamin na pinto ay bumungad ang isang babaeng elegante naka-white corporate dress, mamahaling bag, at mga alahas na kumikislap sa ilaw. Ang bawat hakbang niya ay may kumpiyansa, at bawat tao’y napapalingon na para bang nahihipnotismo sa kanyang presensya.Napalunok si Veronica, hindi makagalaw sa kanyang upuan. Sa isip niya: Diyos ko… siya ba ang babaeng dati niyang mahal? Paano kung malaman niya ang totoo tungkol sa amin ni Jarred?At doon, nagsimula ang mas mabigat na tensiyon isang sandaling alam ni Veronica na hindi na siya basta empleyado lamang, kundi isang asawa na kailangang itago sa mismong babaeng minsang pinakamahalaga sa buhay ng kanyang mister.Ang unang araw ni Veronica sa Hearts of Life ay nagsimula ng may kasamang tensyon na tila hindi maiiwasan, isang simula ng isang buhay na puno ng mga lihim at mga hindi nasabing katotohanan. Sa bawat hakbang na binabaybay ng kanyang mga paa sa makintab na s

Sa Executive Floor, halos mag-uwian na ang lahat ng empleyado, ngunit naroon pa si Jarred. Nakaupo siya sa harap ng CCTV monitor, matamang nakatingin sa mga feed ng lobby, isang bagay na ginagawa niyang routine. Isang iglap lang, nakita niyang tumungo si Veronica sa kanyang mesa at nagsimulang mag-ayos ng mga gamit. Ngunit sa hindi inaasahang paraan, napansin niyang ang mga empleyado ay hindi mapigilang sumulyap, magtawanan, at magbuntung-hininga, tila may sinasabi na hindi mabanggit sa harap ng kanya-kanyang mata.Lumingon siya sa paligid. Ang mga mata ni Jarred ay parang apoy na nag-aalab, galit na parang hindi kayang ihinto. Gusto niyang bumaba at protektahan si Veronica, igisa ang bawat isa sa mga nag-uusap nang may kalaswaan. Gusto niyang sigawan ang mga tao, siguro'y paalalahanan silang ang ginugol nilang oras para maghiling ay hindi matutumbasan ng sinuman.Ngunit pinigilan niya ang sarili. Hindi puwedeng mangyari iyon. Dito, sa lugar na ito, si Veronica ay isa lamang ordinaryo