Lahat ng Kabanata ng The Nurse Who Ruined My Life...And My Heart: Kabanata 131 - Kabanata 140

“Ma’am Stefanie, kumain na po ba kayo?”Napatigil ako sa pag-aayos ng mga prenatal vitamins sa mesa. Maingat kong pinantay ang maliliit na bote—folic acid, iron, calcium—parang kapag naging perpekto ang pagkakaayos nila, magiging maayos din ang lahat ng nasa loob ko. Napangiti ako nang bahagya sa tanong ni Aling Rosa, kahit ramdam ko ang bigat sa dibdib ko, ‘yong pakiramdam na kahit huminga ka, parang may nakapatong na bato sa baga mo.“Later na lang po, Aling Rosa,” sagot ko, banayad pero pilit. “Medyo… wala lang akong gana.”Hindi siya nagpilit. Sanay na sila sa ganito—sa akin. Sa mga araw na parang multo lang akong gumagalaw sa mansion na ‘to. Tahimik siyang tumango bago lumabas ng silid, iniwang bukas ang pinto, iniwang bukas din ang katahimikan.At ang katahimikang ‘yon… hindi ito payapa. Hindi ito ‘yong klaseng katahimikan na nagpapahinga ka. Ito ‘yong katahimikan na may sariling ingay—mga salitang hindi binibigkas, mga tanong na hindi sinasagot, mga damdaming pilit ikinukulong

“Adrian, mahal, relax ka lang...nakatingin sila.”Ngumiti si Bianca habang inaayos ang pagkakakapit ng kamay niya sa braso ko, para bang karapatan niya ‘yon. Para bang hindi ko nararamdaman ang paninikip ng dibdib ko sa bawat segundo na kasama ko siya sa red carpet ng charity gala na ‘to.“Hindi ako kinakabahan,” sagot ko, malamig. “Bitawan mo lang.”Mas humigpit ang kapit niya.“Kung ganyan ka, mas lalo kang mapapansin.”At doon ko siya napatingnan. Nakasuot siya ng itim na gown...masyadong mapangahas para sa event na ang tema ay Children’s Hope Foundation. Parang sadya. Parang may gustong patunayan.Pero hindi ko na inisip pa. Mali na nga ang pagpayag kong isama siya rito. Isang gabi lang ‘to. Isang distraction. Isang maling desisyon na pinilit kong gawing tama.Hanggang sa makita ko siya.Stefanie.Nasa kabilang dulo ng ballroom, naka-ivory gown, simple, walang arte—pero parang huminto ang mundo sa paligid niya. Siya ang host ng event. Siya ang sentro. Siya ang dahilan kung bakit

“Sir, may tumawag po mula sa emergency hotline—aksidente raw po si Stefanie.”Parang may sumabog sa loob ng ulo ko.“Ano?” halos pasigaw kong tanong, sabay tayo mula sa kinauupuan ko sa gitna ng board meeting.Natahimik ang buong silid. Lahat ng mata ay nakatuon sa akin, pero wala akong nakitang kahit sino. Ang tanging naririnig ko ay ang sariling paghinga kong nagkakandabuhol-buhol.“Nasa ospital na po siya. Malubha raw.”Hindi ko na hinintay ang iba pang detalye.Iniwan ko ang mesa, iniwan ko ang mga papeles, iniwan ko ang lahat — at sa unang pagkakataon sa buhay ko, iniwan ko rin ang imahe kong kontrolado ang lahat.“Mas bilisan mo pa!”Halos isigaw ko na sa driver habang hinahawi namin ang traffic. Tumutunog ang busina, nagkakagulo ang kalsada, pero sa mata ko, iisa lang ang direksiyon: ang ospital.“Sir, delikado po—”“Mas delikado ang hindi makarating!” putol ko, nanginginig ang mga kamay habang mahigpit na nakakapit sa upuan.Sa bawat segundong lumilipas, parang may dumudurog s

“Ilang araw na akong nagtatanong...sino ang may gawa nito?”Bumagsak ang baso sa sahig.Basag.Parang ako.Tahimik ang buong opisina, pero ang tunog ng salamin na nabasag ay parang sumabog sa ulo ng lahat ng tao sa loob. Nakatingin sa akin ang mga investigator...ngat, takot, at may halong pag-aalinlangan.“Sir…” maingat na sabi ng isa. “May lead na po kami.”“Hindi ko kailangan ng lead,” malamig kong sagot. “Kailangan ko ng pangalan.”Sumulyap siya sa kasama niya bago muling tumingin sa akin.“Hindi po random ang aksidente.”Napahinto ako.Parang biglang naging mas malamig ang hangin.“Explain.”“May tampering po sa brake line ng sasakyan ni Mrs. Zubiri.”Nanginig ang panga ko.Hindi aksidente.Hindi aksidente.Hindi aksidente.Paulit-ulit na tumama ang mga salitang ‘yon sa utak ko na parang martilyo.“Continue.”Huminga siya nang malalim.“May nakita po kaming CCTV footage sa parking area ng mansion… may taong lumapit sa kotse bago umalis si Ma’am.”Naningkit ang mata ko.“Who.”Hind

“Hindi ako babalik.”Malinaw ang boses ko kahit ako mismo hindi sigurado kung totoo ba ang sinasabi ko.Nakaupo ako sa veranda ng coastal villa ni Doña Beatriz. Tahimik ang paligid. Walang camera. Walang reporters. Walang mga matang naghihintay kung kailan ako madudurog.Tanging hangin at alon lang ang kasama ko.“At kung babalik man ako…” dagdag ko, nakatingin sa malawak na dagat, “hindi na ako ‘yung dating ako.”Walang sumagot.Siyempre wala.Pero nasanay na akong magsalita na parang may nakikinig.Parang nandito siya.Parang nasa tabi ko si Adrian, tahimik, nakikinig, hindi sumisingit.Ganito ko siya gustong maalala.Hindi ‘yung lalaking sumira sa akin.Kundi ‘yung lalaking minsan kong minahal.“Hija, kumain ka na.”Napalingon ako kay Doña Beatriz na nakatayo sa may pintuan, may hawak na tray ng pagkain.“Later po,” sagot ko, pilit na ngumiti.Hindi siya umalis agad.Pinagmasdan niya ako. Tahimik. Alam niyang may pinagdadaanan ako na hindi kayang ayusin ng kahit anong salita.“Hind