All Chapters of The Nurse Who Ruined My Life...And My Heart: Chapter 121 - Chapter 130

Tahimik ang buong bahay nang makabalik ako. Ilang araw na akong walang maayos na tulog, puro headline at crisis meeting ang laman ng bawat oras ko. Wife of Zubiri CEO under fire. Stock manipulation scandal. Board in turmoil.Lahat ng iyon—mga salitang paulit-ulit kong naririnig, hanggang sa parang tinutunaw na ng ingay ang katahimikan sa loob ko.Ngunit ngayong gabi, kakaibang katahimikan. Walang camera, walang flash ng mga reporter. Tanging ang mahinang tik-tak ng antique clock ni Doña Beatriz at ang pagpatak ng ulan sa bintana ang naririnig.Nakasalampak ako sa sofa, may laptop pa rin sa kandungan ko habang sinusuri ang mga email ng PR department. Pero totoo, hindi ko na maintindihan kahit isang linya. Hindi ko na rin alam kung paano pa ako tatayo bukas para harapin ulit ang mundo.“Magpahinga ka na, Stefanie.”Napapitlag ako.Si Adrian, nakasandal sa pintuan ng study room—suot pa rin ang dark suit, pero may

Grabe ang hangin sa terrace ng Zubiri Global Airlines penthouse habang tinitingnan ko ang Manila skyline.Ngayon, parang lahat ng liwanag sa lungsod ay pumupunta sa akin—pero walang init, walang comfort.Stefanie. Lagi siyang nasa ulo ko. Sa isip ko, sa bawat desisyon ko, sa bawat galaw ko.Hindi ko puwedeng ipaliwanag sa sarili ko kung bakit, pero parang may nagsabing, “Keep her close. Protect her. Possess her.”Ngunit hindi lang basta proteksyon ang pinaparamdam niya sa akin—may halong kakulangan, halong poot, halong pagka-obsessed.Ang araw ay nagsimula sa opisina.Nakikita ko siya sa boardroom, nakaupo sa may pinakasentro ng mesa, hawak ang tablet, nagsusuri ng data.Parang karapat-dapat siyang maging emperor ng mundo ko.Pero may mga tao sa paligid niya—executives na masyadong matagal na sa kumpanya, medyo masyadong magaan sa kanya—masyadong familiar sa kanya.Hindi ko mapigilan ang magngitngit.Hindi puwedeng may ibang lalapit sa kanya.Tumayo ako at lumapit sa kanya. "Stefanie,

Habang nakatayo ako sa tabi ng telepono, ramdam ko ang malamig ng glass window sa likod ko, pero parang hindi iyon nakakaapekto sa init ng katawan ko. Ang init ay nagmumula sa kanya—kay Stefanie. Kahit nakaupo siya, nakatingin sa city lights, ramdam ko ang presensya niya sa buong suite, bawat maliit na galaw niya ay parang may sariling tunog sa pandinig ko.Natapos ko ang tawag, pinindot ang end call, at huminga nang malalim. Ramdam ko ang tensyon sa pagitan namin, parang isang kable na puno ng kuryente. Hindi ko matanggal sa isip ko ang kanyang mga mata—puno ng damdamin, puno ng pag-iwas, pero hindi mapigil ang epekto niya sa akin.“Stefanie…” bulong ko, at marahil ngayon lang niya naramdaman na may malapit na ulit sa kanya. “I… I have to go to Manila. She… Doña Beatriz…” Hindi ko natapos, dahil alam kong naramdaman niya na may iniisip ako.Tumayo siya, dahan-dahang lumapit sa akin. Ang bawat hakbang niya ay parang may sariling rhythm, ang bawat hinga ay may halong kirot at curiosity

Maaga pa lamang at tahimik pa ang mayamang villa, ngunit ramdam ko ang kakaibang tensyon sa bawat sulok ng bahay. Hindi iyon galit, hindi rin takot — isang halo ng pangamba at pagkasabik ang bumabalot sa akin habang naglalakad ako sa hallway patungo sa home office. Ang tiyan ko, maliit pa man, ay nagbabalita ng bagong yugto sa aming buhay — bagong responsibilidad, bagong pag-asa, at bagong damdamin na pilit naming tinatago mula sa isa’t isa.Si Adrian ay nakaupo na sa malaki niyang leather chair, nakaharap sa mga dokumento para sa board meeting mamaya, ngunit ramdam ko ang tensyon niya bago pa man siya nagsalita. Alam kong iniisip niya rin ang araw na ito — ang unang prenatal class na pagsasamahin niya at ako, hindi dahil sa gusto niya, kundi dahil kailangan niya.“Ready ka na ba?” tanong ko, dahan-dahang nanginginig ang boses, kahit simpleng pag-uusap lang iyon.Ngumiti siya, pero iyon ang uri ng ngiti na hindi ko agad mapagkakatiwalaan — bahagyang nakataas ang isang kilay, nakatayo

Maaga pa lang, ramdam ko na ang kakaibang tensyon sa opisina. Habang iniikot ko ang kape sa tasa, naririnig ko ang mga bulungan sa mga koridor. Ang bawat hakbang ko ay parang may kasamang spotlight—hindi literal, pero ramdam ko sa mga mata ng mga board members at empleyado na sinusukat nila ang bawat galaw ko. Hindi ako naniniwalang hindi nila napapansin; alam ko na bawat detalye...mula sa postura ko hanggang sa paraan ng paghinga ko....ay pinapansin.“Good morning, Mrs. Zubiri,” bati ng isang board member na dati’y medyo malamig sa akin. Napangiti ako ng mahinahon, isang ngiti na hindi lang polite kundi puno ng confidence. Ramdam ko agad ang pagka-aatin sa kanya. Ang maliit na hakbang na iyon sa kanila ay tila simpleng gesture, pero sa akin, malaking pagbabago na. Hindi lang basta acknowledgement...it was recognition na hindi na ako ang babae sa tabi ng CEO. Ako na mismo ang CEO sa sariling mundo ng aking kakayahan.Habang lumalakad ako papunta sa aking opisina, bawat hakbang ay may