บททั้งหมดของ เมื่อฉันขายตัวให้คุณหมอทั้งสาม (5p): บทที่ 131 - บทที่ 140

ร่างหนาทั้งคู่นั่งอยู่บนโซฟาตัวหรูลมหายใจที่เริ่มผ่อนปรนเพื่อปรับให้ตัวเองไม่ตื่นเต้นหรือตื่นกลัวกับเรื่องที่พวกเขาตั้งใจจะมาทำ ตรงด้านหน้าฝั่งตรงข้ามมีเจ้าของบ้านทั้งสามนั่งอยู่เพื่อรอฟังประโยคจากทั้งสองคน มินตราเริ่มเอะใจเมื่อเห็นหน้าของทั้งคู่เพราะเธอเคยเห็นและเคยเจออยู่หลายครั้งและคงไม่พ้นเรื่องของลูกสาวคนเล็กแน่นอน"พวกนายมีอะไร ก็ว่ามาจะเงียบเพื่อ?" เสียงเข้มของโรมันดังขึ้นเมื่อเริ่มจะหงุดหงิดกับใบหน้าทั้งสองแปลกๆ"นั่นสิมีอะไร พวกเธอพูดมาเถอะน้ารอฟัง" เสียงหวานของหญิงวัยกลางคนเอ่ยบอกสองหนุ่ม"พูดมาพวกเรารอฟังอยู่ พวกนายมีอะไรถึงได้มาถึงที่นี่?" รามเอ่ยด้วยท่าทางที่ทำให้ทั้งสองรู้สึกผ่อนคลายแต่ไม่ได้แปลว่าพวกเขาจะรู้สึกดีขึ้นเลยสักนิดเมื่อเจอกับสายตาของชายหนุ่มมาดนิ่งที่สายตาดูน่ากลัว"ผมชื่อไนท์ส่วนคนนี้ชื่อโซ่ พวกเราทั้งคู่เคยเป็นเพื่อนสนิทของคิงครับ" หลังจากแนะนำตัวเสร็จก็ทำให้ทุกคนจำได้ว่าพวกเขาคือใคร ก่อนที่ทั้งสองจะเล่าความจริงเรื่องน้องสาว และความเข้าใจผิดคิงมาตลอดก่อนจะมาถึงประโยคสุดท้าย"พวกเราเป็นพ่อของเด็กในท้องเดลครับ พวกเราทำร้ายจิตใจทำให้เธอเจ็บปวดร้องไห้คิดแต่จะแก

"หนูรู้มั้ยว่าตัวเองจิตใจดีขนาดไหน แต่เรื่องนี้มันต้องมีคนรับผิดชอบลูกเราเจ็บพวกมันต้องเจ็บกว่า ขนาดป๊าไม่ใช่พ่อแท้ๆยังโกรธขนาดนี้แล้วแทนล่ะจะรู้สึกยังไง แต่ป๊าสัญญาจะคุมทุกอย่างให้อยู่ค่ะ อย่าคิดมากนะคะ" คำปลอบโยนเอ่ยต่อจากประโยคที่ดูจริงจังของราม ร่างเล็กสวมกอดผู้เป็นสามีแน่น"ผมขอตัวนะครับ" เสียงเข้มของโรมันเอ่ย"จะไปไหนล่ะ ไม่มีงานนี่!" รามเอ่ยถามลูกชาย"ไปให้พ้นจากความรักครับ" จบประโยคร่างหนาก็เดินหนีออกไปทันที"ป๊านั่นแหละ! ทำอะไรก็ไม่รู้" เสียงหวานเอ่ยก่อนจะขยับตัวมานั่งยังที่เดิม"เอ้า! ผิดอะไรคะเนี้ย เลิกร้องได้แล้วนะไปข้างบนกันค่ะ" รอยยิ้มใบหน้าหล่อเผยขึ้นก่อนจะประคองกอดร่างเล็กเดินขึ้นไปด้านบนทันที[ฝั่งโซ่&ไนท์]ซี๊ด! โอ๊ย!เสียงร้องโอดโอยดังขึ้นจากร่างหนาทั้งสองที่ผลัดกันช่วยทำแผลและทายาตามใบหน้าและลำตัวรอยฟกช้ำทำให้พวกเขาถอนหายใจถี่ ก่อนจะมองหน้ากันและปล่อยเสียงหัวเราะที่ไม่สามารถเปล่งออกมาได้เพราะน้ำตาดันออกมาแทนที่มันรู้สึกเจ็บปวดเจียนจะขาดใจ ภายในใจของทั้งคู่มันดิ้นทุรนทุรายเมื่อกำลังโหยหาสิ่งที่ขาดหายไป"กูคิดถึงเดล ฮึก! ไอไนท์กูเหมือนจะขาดใจตายให้ได้เลยว่ะ ทำไมใจมัน

"แพมเองค่ะ วันนี้แพมจะออกมาพูดความจริงทั้งหมดกับเรื่องเมื่อสองปีก่อนเรื่องของน้องนิราค่ะ"ความจริงปรากฏขึ้นเรื่อยๆ และทุกคนที่รู้เรื่องในตอนนั้นก็เริ่มเข้าใจในความเป็นจริงทั้งหมด และเริ่มมีคอมเม้นท์แย่ๆ ถึงเธอมากมาย นั่นทำให้โรมันรู้สึกว่าเขาทำสำเร็จครอบครัวของเขาพ้นข้อกล่าวหาและได้รับความเป็นธรรมสักที เขาไม่ได้ต้องการทำร้ายเธอเพียงแค่ต้องการให้เธอพูดความจริงทั้งหมดก็เท่านั้น แต่เขาอยากให้เธอได้ลิ้มรสชาติของคนที่ถูกตราหน้าว่าเป็นฆาตกรอยากให้เธอได้รู้สึกแบบที่ครอบครัวเขารู้สึกถึงแม้ว่าเรื่องจะเงียบแต่บางคนก็ยังไม่ได้ลืมเรื่องราวในอดีต เขาปล่อยให้เธอเป็นอิสระและได้เอ่ยประโยคหนึ่งก่อนไป"หวังว่าเธอจะหยุดเรื่องทุกอย่างถ้าเธอกล้าที่จะมาขอโทษครอบครัวฉันทุกอย่างจะจบลงทันที"จบประโยคร่างสูงได้หมุนตัวเดินออกไปจากห้องทันทีพร้อมกับลูกน้องของเขาทิ้งให้เธออยู่ภายในห้องนั้นคนเดียว ร่างเล็กค่อยๆ ทรุดลงกับพื้นไหล่ของเธอสั่นไหวน้ำสีใสค่อยๆ ไหลออกมาอีกครั้ง เธอเกลียดตัวเอง เกลียดการกระทำของเขาเธอคิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไรต่อไป ในขณะเดียวกันข้อความถูกส่งมายังมือถือของเธอรัวๆ แทบไม่หยุดพัก:มึงทำจริงๆ หรอว่

"ขอบคุณครับ เรียนเป็นยังไงบ้างคะสนุกมั้ย เครียดรึเปล่าถ้าเครียดก็ไม่ต้องไปเรียนก็ได้นะคะเดี๋ยวพี่จ้างอาจารย์มาสอนให้เอามั้ย ท้องอ่อนจริงๆพี่ไม่อยากให้ออกไปข้างนอกมากด้วยซ้ำ"จบประโยคคำถามมือหนาก็ยื่นไปหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มทำเอาคนตัวเล็กอดที่จะขำไม่ได้"เอ็นดูพี่จังเลยค่ะ พูดมากจนคอแห้ง"เธอเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มหวานตาหยี่ปนกับเสียงหัวเราะทำเอาคนตัวใหญ่ตรงหน้าถึงกับหลุดยิ้มออกมา เขาชอบเวลาเธอยิ้มเพราะมันทำให้รอบตัวเธอสดใสมากเสียจนใจของเขามันเต้นระรัว"พี่ชอบเวลาตัวเล็กยิ้มมากเลยรู้มั้ยคะ ครั้งแรกที่พี่เคยเจอและตกหลุมรักหนูอะเพราะรอยยิ้มนี้เลยรู้มั้ย พี่เชื่อนะว่าสักวันพี่จะได้เจอ ได้คุย ได้อยู่ใกล้พี่อาจจะดูเจ้าชู้ในสายตาคนอื่นแต่รู้มั้ยที่พี่ไม่จริงจังกับใครเพราะรอเด็กหน้าหวานคนนี้มาตลอดเลย หนูทำให้พี่เป็นเหมือนคนบ้าชอบยิ้มคนเดียวเวลานึกถึงใบหน้ากลมๆ รอยยิ้มหวานๆ พี่ชอบหนูจริงๆนะเดล ขอโอกาสให้พี่ได้มั้ย ให้พี่ได้ดูแลหนู ได้ทำหน้าที่และใช้คำว่าแฟนกับหนู ตัวเล็กคะพี่จริงจังกับหนูมากนะรู้มั้ย" ประโยคยาวทำเอาคนตัวเล็กที่นั่งฟังตาปริบๆถึงกับแอบเขินจนไม่กล้าที่จะแสดงออก ใจที่เต้นแรงเหมือนกำลังจะท

"มึงไม่ต้องห่วงรัน กูสัญญาด้วยเกียรติของลูกผู้ชายกูจริงจังกับน้องมึงมาก มึงก็รู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมากูไม่เคยจริงจังหรือใส่ใจใครขนาดนี้ แล้วอีกอย่างน้องมึงคือผู้หญิงที่กูตามหา ที่กูมาเป็นเพื่อนกับมึงได้ก็เพราะน้องมึง กูชอบน้องมึงมากนะรัน กูรักษาสัญญาของตัวกูเองได้โดยการรอที่จะได้รักและดูแลน้องมึงนะ" น้ำเสียงที่ดูจริงจังออกมาจากเพื่อนหนุ่มของเขา ภายในแววตาที่ดูจะจริงใจเผยออกมาให้เขาได้เห็น"มึงแน่ใจนะว่าจะดูแลน้องกูดีๆ เพราะตอนนี้น้องกูท้องซึ่งเด็กในท้องไม่ใช่ลูกของมึง มึงจะแน่ใจใช่มั้ยว่าจะไม่ทำให้น้องกูเจ็บหรือร้องไห้" รันเวย์เอ่ยถามด้วยสีหน้าที่ต้องการคำตอบ เขารู้จักเพื่อนคนนี้ดีที่สุดแต่ก็อดห่วงน้องสาวของตัวเองไม่ได้"กูสัญญาด้วยเกียรติของลูกผู้ชายคนหนึ่ง ว่าจะดูแลรักษาผู้หญิงคนนี้ให้ดีที่สุดตราบชีวิตจะหาไม่" แววตา ท่าทาง น้ำเสียงทำให้รอยยิ้มเล็กๆเผยออกมา"มึงกล่าวยังกับคำมั่นสัญญาในงานแต่ง เออยังไงก็เหอะมึงต้องดูแลน้องกูให้ดีจำไว้นะ!" เขาเอ่ยก่อนจะยื่นมือไปด้านหน้าของเพื่อนสนิท มือหนาทั้งคู่จับกันแน่นเปรียบเสมือนคำมั่นสัญญา{ประเทศไทย}1 ปีต่อมาบริษัทอภิรมณ์กรุ๊ปห้องทำงานที่ถูกตก