All Chapters of ซาตานเด็ดปีกนางฟ้า: Chapter 21 - Chapter 30

หญิงสาวเปิดตู้เย็นหาอะไรมาทำเรื่อยเปื่อย ผลไม้ที่มีก็เอามาปอกแล้วเรียงใส่จานอย่างสวยงามจนคนที่นั่งมองหล่อนทำอยู่เพลินๆ นั้นต้องเอ่ยชวนหล่อนคุยขึ้นมาเพราะหล่อนทำเพลินจนไม่สนใจเขาจริงๆ “หิวแล้ว” “เดี๋ยวเด็กก็จัดของขึ้นโต๊ะแล้วล่ะค่ะ ใกล้ถึงเวลาแล้ว” หล่อนบอกเขายิ้มๆ ใบหน้าหล่อเหลาที่อ่อนเยาว์กว่าวัยจนคลับคล้ายว่าเขานั้นอยู่ในช่วงอายุรุ่นๆ เดียวกันกับหล่อนทั้งที่เขาอายุมากกว่าหล่อนเกือบห้าปีนั้นบอกว่าหิวจริงๆ “ก็อยากกินอะไรรองท้องก่อนนี่ครับ รอพี่ใหญ่อีกนิดก็ได้... แคนตาลูปที่อยู่ในมือนั่นป้อนก่อนไม่ได้หรือไง... ขอชิมสักชิ้นหน่อยสิ” เขาอ้อนหล่อนเอาเสียดื้อๆ“หยิบกินเองสิคะ...”“ไม่เอา... พี่ขี้เกียจ ป้อนหน่อยสิ นะครับ” เสียงออดอ้อนเหมือนเด็ก และดวงตาคมเข้มที่มองมาจนทำให้หล่อนแทบละลายนั่นทำให้หล่อนยอมใจอ่อนหยิบแคนตาลูปลูกกลมที่ตักไว้เตรียมทำแคนตาลูปนมสดของโปรดเขานั้นต้องยื่นมาป้อนเขาจนได้... เขาอ้าปากรับแล้วก็คว้ามือหล่อนไว้แล้วก็จูบหน้าตาเฉย... หล่อนชักมือกลับเขาก็ไม่ปล่อย เขาจูบมือน้อยๆ ที่หอมกลิ่นแคนตาลูปจนเจ้าของมือทำอะไรไม่ถูกต้องรีบดึงมืออก

บรรยากาศอันเงียบเชียบในห้องของนางเพียงใจผู้เป็นย่าของรินรดาดูน่าครั่นคร้ามมากเมื่อยามกลางคืน การตกแต่งห้องด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้สักทองแบบโบราณกับผ้าม่านสีน้ำตาลเข้ม กลิ่นกำยานที่คนจุดจงใจให้หอมแต่มันทำให้ห้องดูอึมครึมได้อย่างไม่น่าเชื่อ แล้วยามเมื่อผู้เป็นย่านั่งหน้าเคร่งรอต้อนรับหล่อนอยู่บนเก้าอี้โยกไม้สัก... ยิ่งทำให้หญิงสาวอยากจะถอยออกมาจากห้องที่ให้ความรู้สึกแย่ราวกับเดินเข้าแดนประหาร... ถ้าไม่ติดเรื่องที่หล่อนสงสัยว่าย่าเรียกหล่อนมาต่อว่าด้วยเหตุอันใดเนื่องจากหล่อนเชื่อว่าหล่อนไม่ได้ทำความผิดอะไรมา หล่อนก็จะไม่ได้มีเหตุผลมาเหยียบบ้านนี้แน่ย่ารินรดาเป็นผู้ดีเก่า เจ้ายศเจ้าย่าง แต่ก็เป็นคนที่ไม่ถูกกับหล่อนและแม่หล่อนมาแต่ไหนแต่ไร ภาพความทรงจำที่งดงามระหว่างหล่อนกับผู้เป็นย่าไม่มีสักกระผีก ตอนเป็นเด็กผู้เป็นย่าจะดูแลแต่ระรินทิพย์ไม่ค่อยสนใจหล่อน... พบหน้ากันแต่ละครั้งก็มีแต่ดุด่า หล่อนเข้าไปใกล้หวังว่าท่านจะรักบ้าง ท่านก็ผลักไสหล่อนราวกับว่าไม่ใช่หลานซ้ำยังมองหล่อนด้วยดวงตาเกลียดชังจนหล่อนไม่กล้าเข้าใกล้... ท่านบ่นเรื่องของแม่หล่อนเสมอว่าแม่เป็นฝรั่ง ใจง่าย รักสนุก และหล่อนโตมาก็คงเป็

ชายหนุ่มมองหล่อนตาพราวระยับ... ท่าทางของหล่อนถูกใจเขา... น่ารัก อ่อนหวาน... และไม่พุ่งโผนกระโจนเข้าหาเขาจนน่ารำคาญเหมือนคนอื่น เขาจึงอยู่กับหล่อนบ่อยได้ไม่เบื่อ และสนุกที่จะต่อล้อต่อเถียงกับหล่อนเพราะมันพลอยทำให้เขาได้ยิ้มได้หัวเราะโดยไม่ต้องฝืน แต่คนน่าแกล้งก็ช่างทำหน้าแดงใส่เขา และก็ขยันค้อนให้เขาจนเขาเอ็นดูหล่อนมากเหลือเกิน... มือหนารั้งมือหล่อนมาถือไว้จนได้... คราวนี้ระรินทิพย์อึกอักหันรีหันขวางทำหน้าเหมือนจะร้องไห้... “ปล่อยนะคะ เดี๋ยวมีคนมาเห็น” “งั้นก็ย้ายไปหลังบ้านสิ จะได้ไม่มีคนเห็น” “ไม่เอาหรอกค่ะ... หลังบ้านมืดจะตาย” ระรินทิพย์บิดมือหนีมือเขาเบาๆ แต่ไม่หลุด.. หล่อนทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เมื่อนิ้วของเขาที่กุมมือหล่อนอยู่นั้นไล้หลังมือเนียนบางของหล่อนเบาๆ อย่างหยอกเอิน เขาทำเล่นเพลินๆ เพราะชอบมือเล็กนุ่มนิ่มและอยากแกล้ง... ระรินทิพย์ใจเต้นไม่เป็นส่ำ เพราะกระแสร้อนจากมือเขา แล้วยังดวงตาที่แวววับที่จดจ้องมองมาจนไม่กล้ามองตอบนั่นอีก “ถ้าไม่กลัวว่ามีคนเห็นนะ จะจับหอมแก้มเลย เด็กไม่ดี ไล่แขกกลับบ้าน” “ระรินไม่ไล่ก็ได้

รินรดาต้องใช้เวลาหลายวันกว่าที่จะตามหาตัวต้นเหตุแห่งความโกรธกรุ่นโมโหของหล่อนเจอ... เวลาที่ผ่านมาระยะหนึ่งนั้นไม่ได้ทำให้หล่อนรู้สึกโกรธแค้นคนที่ทำให้หล่อนเสียหายน้อยลง แต่มันกลับเป็นว่าหล่อนสะสมทุกอย่างรอวันระเบิดพร่างพรายออกมาให้เขาไหมเป็นจุลเท่านั้นเอง... หญิงสาวสวยในชุดสีเท่าอ่อนแต่ไม่จืดเพราะสวมปราด้าส้นสูงปรี๊ดสีแดงยืนเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าโรงแรมแกรนด์ อมร ปรินซ์เซส หล่อนเงยหน้ามองตึกสูงใหญ่ข้างๆ โรงแรมที่เป็นสำนักงานใหญ่ของอมรกรุ๊ป ดวงตาของหล่อนหยุดนิ่งอยู่ที่ชั้นบนสุดที่เป็นห้องทำงานและเป็นที่พักของเจ้าของกิจการอย่าง หม่อมราชวงศ์อรรถากร เลิศยศอมร แล้วเราจะได้เจอกัน ไม่คุณก็ฉัน... ต้องตายไปข้างหนึ่ง หญิงสาวคิดในใจอย่างหมายมาดก่อนที่จะก้าวเดินฉับๆ ไปในตัวอาคารที่มีทางเข้าเดียวกันกับโรงแรมห้าดาวสุดหรูด้วยความมั่นใจ... เป็นเรื่องน่าบังเอิญที่วันนี้ระรินทิพย์ก็มาที่นี่เช่นเดียวกัน... หลังจากที่ตกลงคบกับทายาทคนเล็กของอมรกรุ๊ปอย่างเป็นทางการ หล่อนก็ใกล้ชิดกับเขามากขึ้นและมีบางครั้งที่ออกไปไหนมาไหนด้วยกันบ้าง แต่ก็ยังไม่ลืมคำเตือนของผู้เป็นย่า

พอเลขาออกจากห้องไปอรรถากรก็ลากหญิงสาวมาอย่างทุลักทุเลเพื่อเอาเข้าไปคุยกันในห้องเขาซึ่งเก็บเสียงได้ดีกว่า... เขาไม่ได้พาหล่อนไปนอนบนเตียงนุ่มแต่ลากหล่อนกระเตงมาแล้วโยนลงสระว่ายน้ำกลางห้องพักจนน้ำล้นกระเพื่อมออกนอกสระกระเด็นกระดอนกระจายมาโดนแม้กระทั่งเขา... จะได้ใจเย็นลงบ้าง เขาคิดในใจ “ไอ้บ้า ไอ้เลว แกทำกับฉันอย่างนี้ได้ยังไง... ไอ้คนไม่รักษาสัญญา... แกทำให้ฉันเดือดร้อนแค่ไหนรู้ไหม” หล่อนทั้งด่าทั้งกรี๊ดอย่างขัดเคืองใจ... เขาไม่ชอบผู้หญิงอย่างหนึ่งก็ตรงที่มักจะโวยวายไม่มีเหตุผล... ไม่ฟังอะไร ชอบแต่จะร้องกรี๊ดหนวกหูอยู่ท่าเดียว... สรุปว่า น้ำไม่ช่วยอะไร... เขาจึงถอดสูทออกแล้วกระโจนลงสระตามไปลากหล่อนขึ้นมาจากสระแล้วโยนร่างที่เปียกราวกับลูกมาตกน้ำไปที่โซฟาไม่ไกลจากสระนัก... “หยุดโวยวายแล้วมีอะไรก็พูดมาดีๆ... ผมเป็นคนไม่มีความอดทน เท่าที่ปราณีคุณไว้ชีวิตคุณมาหลายต่อหลายครั้งน่าจะทำให้คุณสำนึกได้ว่าควรจะหุบปากไม่ทำให้ผมโมโหนะ” “ฉันไม่หยุด ฉันจะโวยวาย... ถึงฆ่าฉันตาย ฉันก็จะตามเป็นผีมาหลอกหลอนคุณไม่ยอมไปผุดไปเกิด เพราะคุณมันเลว พูดดีๆ ด้