All Chapters of ซาตานเด็ดปีกนางฟ้า: Chapter 51 - Chapter 60

หลังจากที่อนุรักษ์เรียกตัวรินรดาเข้ามาช่วยกะทันหันเพราะว่าอยากได้นางแบบเพิ่มในการเปิดตัวเสื้อผ้ารุ่นใหม่ของห้องเสื้อชื่อดังหล่อนจึงไปรับงานและเดินแบบคู่กับศตายุอยู่แต่เช้ายันเที่ยง พอเลิกงานแล้วหล่อนก็โทรหาบิดาเพราะท่านบอกว่าวันนี้ท่านจะเข้ามาเยี่ยมจิด้า แต่คนที่รับสายคุณพงศกรกลับเป็นเลขาและฝ่ายนั้นก็แจ้งว่าบิดาหล่อนให้หล่อนเข้าไปหาที่บริษัทเพราะมีธุระอยู่ที่นั่นอีก แล้วพงศกรจะออกมาพร้อมรินรดาเอง...หญิงสาวได้รับแจ้งเช่นนั้นจึงให้ศตายุบึ่งรถพาหล่อนไปหาบิดา เพราะเมื่อเช้าเขาไปรับหล่อนที่โรงพยาบาล มีคนมองตามหล่อนและดาราดังรุ่นน้องกันใหญ่ และคงมีบางคนเอาไปถ่ายรูปหรือซุบซิบและคงเป็นข่าวในอีกไม่นาน มันเป็นธรรมดาของวงการนี้ เพราะอยากมีชื่อเสียงก็ต้องเป็นข่าว พอเป็นข่าวแล้วก็มีงานมาก มีคนจำได้... ทุกคนต่างรู้กฎข้อนี้ดีอยู่แล้ว... “พี่ดีน่านี่ใจดีจังเลยนะครับ... ตอนที่ดังแล้วพาเด็กที่พี่อุปถัมภ์ไว้มาออกรายการรับรองคงมีคนชื่นชมแน่ ยิ่งได้รู้ว่าดูแลเด็กคนนี้มาตั้งแต่ก่อนเข้าวงการนี่คงสร้างภาพลักษณ์ที่ดีให้กับพี่มากขึ้น ไม่เหมือนผม ยิ่งอยู่นานยิ่งมีข่าวเสีย” ศตายุเอ่ยชมหล่อนติดตลก เมื

รินรดาต้องเข้ามาที่บ้านอโณทัยอีกครั้ง แน่นอนว่าการมาครั้งนี้ของหล่อนไม่ได้มาเพราะความเต็มใจหรือว่ามาเพราะคิดถึงใครบางคนที่นี่จนอยากเข้ามาเยี่ยม แต่หล่อนถูกเรียกเข้ามาให้หานางเพียงใจที่นี่ แม้ไม่รู้ว่าสาเหตุนั้นมันคืออะไร แต่หล่อนก็รู้ว่าเข้ามาแล้วจะต้องโดนท่านต่อว่าไม่มากก็น้อย เพราะน้ำเสียงที่ท่านโทรมานั้นไม่ค่อยดีนัก หญิงสาวเดาเอาว่าไม่ข่าวที่หล่อนเป็นมือที่สามของศตายุกับอิงกมลก็เป็นข่าวที่หล่อนแต่งเซ็กซี่ถ่ายนิตยสารชื่อดัง แต่ก็นั่นแหละหล่อนก็ผิดอย่างที่ท่านว่า ถึงท่านจะว่าอะไรก็คงต้องฟัง... หญิงสาวคิดเริ่มคิดว่าหล่อนควรจะเข้าบ้านให้บ่อย เผื่อว่าสถานการณ์ระหว่างหล่อนกับนางเพียงใจจะดีขึ้น... บางครั้งท่านอาจจะรักและห่วงใยหล่อน แต่การแสดงออกนั้นอาจแตกต่างออกไป หล่อนเองก็คงมีส่วนผิดที่ไม่ค่อยอ่อนน้อมเข้าหาท่าน มันเป็นอย่างนั้นมาตั้งแต่เด็กแล้วที่ผ่านมาหล่อนเอาแต่กลัวและหลีกหนีท่านมาตลอดเพราะไม่อยากโดนตี พอโตขึ้นมาก็แยกออกไปอยู่ข้างนอกเพื่อความสบายใจของตัวเอง ยิ่งเรียนจบและทำงานแล้วหล่อนก็แทบไม่มาเหยียบที่นี่ หล่อนเพียงแค่ไปหาบิดาที่ออฟฟิซท่านและนัดระรินทิพย์ออกไปทานข้าวด้วย

นึกถึงเหตุการณ์เก่าก่อนแล้วหญิงชราก็น้ำตาไหลออกมาอย่างคั่งแค้น อันที่จริงแล้วนางใช่คนใจแคบที่จะไม่ยอมรับลูกสะใภ้คนแรกนางเพียงแค่ไม่ถูกใจที่เป็นคนต่างชาติต่างภาษาเท่านั้น แต่พอนางเริ่มทำใจได้ และยอมญาติดีกันและพาโรเชลีน่าออกงาน ซื้อข้าวของไห้ แต่สิ่งที่นางได้กลับมาคือ ลูกสะใภ้ยังหวาดกลัวและเกลียดนาง เกลียดมากถึงขนาดที่จงใจฆ่านางอย่างเลือดเย็น นางเพียงใจเจ็บใจมากเพราะเห็นกับตาว่าคนที่ต่อสู้กันกับนางและผลักนางตกบันไดจนนางเจ็บปางตายนั้นคือภรรยาที่รักของลูกชาย หลักฐานที่มัดตัวไม่หลุดคือแหวนแต่งงานที่นางกำติดมือตอนที่ต่อสู้กันนั้นยังอยู่ในมือนางตอนที่นางสลบจมกองเลือด แต่แทนที่จะทำอะไรได้ พงศกรกลับขอร้องนางเอาไว้ไม่ให้เอาเรื่องโรเชลีน่า เขาไปตกลงกันกับภรรยาและเลิกกันด้วยดีแลกกับการที่จะไม่เอาเรื่องหล่อน พงศกรยังรักมันมากและเห็นว่าเป็นแม่ของลูกไม่อยากให้ลูกต้องรับรู้ว่าคนเป็นแม่ทำอะไรไม่ดีไว้จึงหาทางออกแบบนั้น แม้โรเชลีน่าจงใจฆ่านางเพียงใจจนเจ็บปางตายแต่ก็ได้กลับประเทศไปพร้อมเงินมากมายและยังทิ้งลูกสาวเอาไว้ให้ทิ่มแทงใจอีก ฝ่ายนั้นมีครอบครัวใหม่ไปทันทีที่กลับประเทศ ทำให

ศตายุดีใจมากอย่างเห็นได้ชัดที่ได้รับหน้าที่ซื้อเครื่องสำอางมาให้รินรดา พอเขากับอิงกมลมาถึงก็รีบเอามาให้ช่างแต่งหน้าลงมือแต่งให้เจ้าตัวเพราะว่าแต่งคนอื่นเสร็จไปหมดแล้ว อนุรักษ์เองก็ไปดูแลข้างนอกเพราะเด็กในสังกัดคนอื่นก็เริ่มทยอยมางานนี้เช่นกันทั้งสองจึงนั่งคุยกันเฝ้ารินรดาแต่งหน้า ทั้งศตายุและอิงกมลก็ต่างผลัดกันเล่าเรื่องไม่ดีของอีกฝ่ายฟ้องรินรดา เพราะว่าทั้งสองเพิ่งทะเลาะกันมา “พอๆ เลย เด็กสองคนนี่ มานั่งบ่นให้กันทำไม... เป็นแฟนกันก็ต้องยอมกันหน่อยสิ ฝ่ายหนึ่งไม่ยอม อีกฝ่ายหนึ่งก็ต้องยอม... แม่หนูเอิง ถ้าพ่อไทด์ของพี่จะโอ๋ไม่น่ารักไม่ดี เอาใจไม่เก่ง ก็คืนพ่อไทด์มาสู่อ้อมกอดของพี่จ๊ะโอ๋ซะสิ” จ๊ะโอ๋เบรกทั้งสองเพราะเริ่มปวดหัวที่จะฟัง ก่อนจะทำตาเชื่อมใส่ศตายุจนอีกฝ่ายขนลุก ต้องถอยหลีกมานั่งเบียดกับอิงกมลแล้วกอดคออีกฝ่ายไว้ราวกับว่ารักเสียเต็มประดาทั้งที่เพิ่งทะเลาะกันไปหยกๆ “ไม่ดีกว่าพี่จ๊ะโอ๋ ถึงเอิงจะไม่รักผม แต่ผมก็ยังรักเอิง ถึงทิ้งผม ผมก็ไม่ไปไหนหรอก รักขนาดนี้” เขาโอบรอบคออิงกมลแล้วทำท่าจะจูจุ๊บหล่อนแต่ก็ไม่ทำ แล้วศตายุก็หัวเราะแล้วถอยออกมานั่งดีๆ แ

การพารินรดามาที่ห้องพักของตนเองนั้นไม่ใช่เรื่องที่ยากเย็นสำหรับหม่อมราชวงศ์อรรถากรนัก เพราะตอนที่ถึงโรงแรมนั้นอาการเมาหนักของหล่อนก็ค่อนข้างดีขึ้นให้พอได้ประคองกันเดินจากรถมาไม่ต้องถึงกับอุ้มร่างอ่อนปวกเปียกของเจ้าตัวกลับห้องให้ลูกน้องได้เข้าใจว่าเขาไปฉุดกระชากลากถูผู้หญิงไม่เต็มใจที่ไหนมาแต่มันก็ยังไม่ปรกติที่หล่อนนั้นเอาแต่ร้องห่มร้องไห้ราวกับรู้อยู่คนเดียวว่าพรุ่งนี้โลกจะแตกแล้วคนจะตายหมดโลก เขาถามหล่อนก็ไม่ตอบอะไร หรือไม่มีสติพอที่จะตอบเขาก็ไม่อาจทราบได้เพราะแผนการที่จะนั่งคุยกันสองต่อสองล้มเหลวไม่เป็นท่าและยังต้องลากหล่อนมาในสภาพที่คุยกันไม่รู้เรื่องเอาเสียเลย... “นอนก่อนนะ...” เขาพาหล่อนมาทิ้งตัวลงนอนลงบนเตียงนอนหนานุ่มขนาดคิงไซส์ของตัวเอง... ส่วนตัวเขานั้นเล็งไปที่โซฟาตัวใหญ่ที่อยู่ไม่ห่างกันนักไว้ว่าคงไม่แคล้วต้องนอนที่นั่น...ถ้าถามใจจริงๆ เขาก็อยากนอนกับหล่อนที่เตียงตรงนี้... แต่ความตั้งใจที่จะจริงจังกับหล่อนเขาจึงให้เกียรติหล่อนด้วยการตั้งใจว่าจะไม่ล่วงเกินหล่อนจนกว่าจะเรียนรู้กันไปมากกว่านี้ และรอให้ต่างคนต่างแน่ใจในกันและกันก่อน เขาจึงไม่ฉวยโอกาสเพราะอย่