All Chapters of ซาตานเด็ดปีกนางฟ้า: Chapter 41 - Chapter 50

รินรดาออกมาจากโรงแรมแล้วหล่อนก็ไม่มีเวลาให้ได้นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้อีกต่อไปเมื่อหล่อนมีเรื่องอื่นให้กังวลกว่าเก่าเนื่องจากมีคนโทรมาแจ้งข่าวว่าคนสำคัญของหล่อนนั้นได้รับอันตรายรินรดาจึงเป็นห่วงมากและรีบออกจากโรงแรมเพื่อเข้าไปดูด้วยความเป็นกังวลเกี่ยวกับเรื่องคนที่จะไปหาทำให้หล่อนค่อนข้างพะว้าพะวงกับอาการของคนที่เพิ่งแอดมิดเข้าไปในโรงพยาบาลจนแทบไม่มีสติในการขับรถ จนเมื่ออนุรักษ์โทรเข้ามาหาตอนที่หล่อนขับรถอยู่ทำให้หล่อนต้องรวบรวมสมาธิให้อยู่กับปัจจุบันไม่ฟุ้งซ่านและรับสาย “หนูดี พี่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นจากคุณใหญ่แล้ว... ตอนนี้หนูดีอยู่ไหน เป็นยังไงบ้าง พี่จะไปหา” น้ำเสียงอนุรักษ์ดูร้อนรนมาก จนแวบหนึ่งรินรดารู้สึกผิดที่คิดน้อยใจเพราะเข้าใจผิดว่าอนุรักษ์ทำไม่ดีกับหล่อน ทั้งที่ที่ผ่านมาเขาก็ดีกับหล่อนมากจนหล่อนไว้ใจได้ระดับหนึ่ง “หนูดีไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ” หล่อนบอกน้ำเสียงปรกติ ไม่ให้เขากังวล... “พี่ก็หวังว่ามันจะต้องเป็นอย่างนั้น ไม่อย่างนั้นพี่คงนอนไม่หลับ” “หนูดีไม่ได้รับอันตรายอะไรจริงๆ พี่อาร์ทไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ร่วมงานศพให้สบายใจด

รินรดาตกใจมากที่เห็นหน้าอรรถากรที่โรงพยาบาล... หญิงสาวนึกในใจว่าเขาหายตัวได้หรืออย่างไรถึงได้บังเอิญเจอกับหล่อนทุกที่และโผล่หน้ามาให้เห็นบ่อยเหลือเกินเขาไม่ได้พูดอะไรอีกแต่ยื่นสร้อยรูปปีกนางฟ้ามาให้ รินรดาจึงได้ถึงบางอ้อทันทีว่า ตอนก่อนที่เขาจะเข้ามาห้องในโรงแรมนั้นหล่อนรู้สึกร้อนและอยากเปลี่ยนชุดจึงถอดชุดออกกำลังจะเปลี่ยนแต่สร้อยเส้นนี้พันกับชุดเก่า หล่อนจึงถอดเอาไว้ที่โต๊ะหัวเตียง... แล้วเขาก็เข้ามาจนเกิดเรื่องชุลมุนวุ่นวายแล้วหล่อนก็รีบหนีออกมาจนไม่อยากจะนึกถึงอะไรจึงไม่แปลกที่ลืมเอาสร้อยเส้นนี้มาด้วย “ขอบคุณมากที่เอามาคืน... คุณรู้ได้ยังไงคะว่าฉันมาที่นี่” “ผมตามคุณมา” เขาบอกเสียงเรียบ เมื่อหล่อนเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าหล่อนนั้นเขาก็ไม่มองและเสหน้าไปทางเด็กหญิงจิด้าที่นอนอยู่...อรรถากรไม่ชอบเด็กและเป็นโรคไม่ถูกกับเด็ก และเด็กส่วนใหญ่ก็มักไม่ถูกกับเขา... แค่เห็นหน้านิ่งๆ ของเขาก็ร้องไห้แล้ว เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ได้แต่สรุปเอาว่าไม่ถูกโฉลกกับเด็ก... หากความรู้สึกวันนี้มันเปลี่ยนไป แม้ว่าที่ผ่านมาจะไม่ชอบเด็กตัวเล็กที่แสนงอแงน่ารำคาญแต่เขากลับสงสารเด็กน้อย

แพทย์และพยาบาลเข้ามาเช็คร่างกายของจิด้าเพื่อสังเกตอาการเพราะยังเป็นห่วงว่าเด็กหัวกระแทกพื้นแล้วจะมีอาการแทรกซ้อนตามมา เมื่อเห็นว่าเด็กน้อยนั้นไม่มีความผิดปรกติใดๆ แพทย์จึงอธิบายว่าให้รินรดาเบาใจได้... เพราะว่าถ้าอาการโดยรวมดีขึ้นก็จะให้ออกจากโรงพยาบาลได้ในเร็ววันและคอยมาทำแผลตามที่หมอนัด เหล่านางพยาบาลและผู้ช่วยพยาบาลที่เดินตามหมอนั้นสังเกตเห็นรินรดาและแอบซุบซิบกัน... แต่รินรดาไม่สนใจเพราะเห็นจนชินกับภาพแบบนี้แล้ว ตอนนี้หล่อนเริ่มมีคนจำหล่อนได้ โฆษณาที่พี่อาร์ทผลักดันให้หล่อนได้เล่นนั้นค่อนข้างติดตาผู้คนเพราะไอเดียการนำเสนอที่แปลกและเนื้อเรื่องน่ารักจนเป็นที่จดจำของผู้บริโภค สื่อโฆษณานี้เป็นโฆษณาธนาคารเอกชนชื่อดังอันดับต้นๆ ของประเทศ หลายคนที่จำได้ก็ทักหล่อนด้วยถ้อยคำที่หล่อนพูดในโฆษณา จึงนับได้ว่าเป็นความสำเร็จในก้าวแรกของการเข้าวงการของรินรดาเลยก็ว่าได้ และอีกกระแสหนึ่งที่ดังไปด้วยคือภาพหล่อนคู่กับซุปเปอร์สตาร์สุดฮอตอย่างศตายุถูกเผยแพร่ลงในหนังสือข่าวซุบซิบดาราและศตายุเองก็ไม่ได้เปิดปากพูดอะไรมากทำให้ผู้คนสนใจว่าหล่อนคงสนิทกับเขามากในระดับหนึ่งแน่ๆ บางคนพูดถึงห

ระรินทิพย์รู้สึกตัวเองว่าแทบหมดแรงเดิน... เมื่อได้ยินที่คนรักพูดโดยบังเอิญ ถ้าไม่มีหล่อน เขาคงจีบพี่หนูดีอย่างนั้นหรือ... หญิงสาวทบทวนคำที่เขาพูดในความคิดอย่างรวดร้าวหัวใจ... ไม่ได้ยินคำพูดอะไรระหว่างสองพี่น้องนั้นอีก เพราะสมองไม่ได้ฟังอะไรอีกแล้ว.. มีเพียงแต่ขาหล่อนเท่านั้นที่เดินลงบันใดมาแผ่วเบาและเงียบเชียบ เหมือนหัวใจที่ไม่รับรู้ถึงการเคลื่อนไหวใด ๆ เพราะมันชาหมดไปทุกส่วน... หล่อนตั้งใจว่าจะขึ้นไปหาเขตแดนที่ห้องทำงานของอรรถากรเนื่องจากมารดาโทรมาบอกว่าบิดากลับจากต่างประเทศแล้ว หล่อนอยากกลับไปหาบิดาจึงจะไปถามเขตแดนว่าจะคุยธุระกับพี่ชายนานหรือเปล่า ถ้าเขาไม่สะดวกหล่อนจะกลับแท็กซี่เองหรือไม่ก็ให้คนไปส่งหล่อนก็ได้... แต่หล่อนกลับมาได้ยินทั้งสองคุยกันโดยบังเอิญ... กับสิ่งอื่นที่ผ่านมา หล่อนเข้มแข็งและหนักแน่นพอที่จะอดทนได้... แต่กับถ้อยคำที่บอกว่า น่าเสียดายที่คบหล่อนก่อน ถ้ามีหล่อนเขาอาจจะจีบพี่สาวหล่อนที่มีเสน่ห์กว่าไปแล้ว... มันบ่งบอกชัดเหลือเกินว่า ความจริงใจที่จะคบหล่อนนั้นไม่มีสักกระผีก ความรักที่หล่อนคาดหวังจากเขานั้น ก็คงไม่ต้องหว

เขาเปิดประตูห้องเข้าไป แล้วก็ต้องพบกับความผิดหวังเมื่อพบเพียงเด็กหญิงจิด้าที่นอนเล่นเกมส์ในโทรศัพท์อยู่กับผู้ช่วยพยาบาลที่รินรดาจ้างไว้เฝ้าไข้เด็กหญิงในระหว่างที่หล่อนไม่อยู่... จิด้ามองมาที่เขาด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร แต่เขาแอบเห็นว่าเด็กอ้วนนั้นมองตุ๊กตาหมีและช่อดอกไม้ในมือเขาตาละห้อย... แต่ก็ไม่ยอมเสียฟอร์มถามอะไรนอกจากคำทักทายธรรมดา ไม่มีท่าทางดีใจกับการมาของเขา ก็แน่ล่ะ คนมันคู่อริกัน... “น้องไปทำอย่างอื่นก่อนก็ได้ เดี๋ยวเด็กอ้วนนี่ผมจะดูเอง ถ้าเกิดผมออกไปข้างนอกก่อนผมจะให้พยาบาลเรียกมาเอง” เขาให้คนดูแลออกไปก่อน เพราะว่าอยากคุยกับเด็กอ้วนเป็นการส่วนตัว “แม่เธอไปไหน” เขาถามเด็กตัวอ้วนกลมแก้มป่องน่าหยิก “ไม่อยู่ ไปทำงาน แต่แม่บอกว่าลุงยักษ์จะมาเอาโทรศัพท์เลยฝากจิด้าไว้” เด็กหญิงล้วงเข้าไปที่ใต้หมอนแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือรุ่นเดียวกันกับที่เด็กหญิงกดเล่นเกมอยู่ก่อนหน้าให้เขา... “มีมือถือเหมือนกันเลยนะเราสองคน... ใช้รุ่นแพงซะด้วย ใช้เป็นเหรอ” “เป็นค่ะ แม่ซื้อให้จิด้า เอาไว้คุยกันแบบเห็นหน้าให้หายคิดถึงเพราะว่าแม่ไม่ได้มาหาบ่อย