All Chapters of ซาตานเด็ดปีกนางฟ้า: Chapter 61 - Chapter 70

ยไม่ดูให้ดีหล่อนคงตายแน่ๆ ถ้าเขาทิ้งไปในสักวันหนึ่ง... “ตอนฉันคลอดจิด้า... หมอที่ทำคลอดให้ฉันสร้างพรหมจรรย์ให้ใหม่เพื่อลบล้างมลทินให้ฉัน... ให้ฉันลืมเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้น ถ้าคุณคิดจะรับผิดชอบเพราะห่วงว่าคุณได้ทำลายความบริสุทธิ์ของฉัน คุณก็ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรหรอกค่ะ ฉันไม่ใช่คนสะอาดอย่างที่คุณนึกหวัง และฉันก็ไม่ได้อยากเรียกร้องอะไร ฉันถึงบอกให้คุณลืมเรื่องเมื่อคืนยังไง” หญิงสาวตีหน้าเศร้าจนคนถามเชื่อสนิทและรู้สึกผิดที่ถามหล่อนไปเช่นนั้น... เขากอดปลอบขวัญหล่อนเสียแนบแน่นเพราะกลัวว่าหล่อนจะเศร้า... พี่อาร์ทคะ โยนรางวัลตุ๊กตาทองมาให้นักแสดงดีเด่นตรงนี้ด้วย กระหยิ่มยิ้มย่องคิดในใจยามอยู่ในอ้อมกอดเขา “ไม่เอา อย่าพูดอย่างนั้น... ผมขอโทษจริงๆ ที่พูดถึงมันอีก เรื่องร้ายๆ ทั้งหมด ลืมมันไปซะ.. ผมไม่ถือหรอกเรื่องนั้น เพราะผมก็ไม่ได้บริสุทธิ์เหมือนกัน ที่ผมต้องการคือคุณเท่านั้น... ผมไม่ได้คิดจะคบกับคุณเล่นๆ แต่ผมจริงจังนะหนูดี ถ้าคุณไม่เชื่อผม เราจดทะเบียนสมรสกันก่อนก็ได้ ผมยินดีทำทุกอย่างให้คุณมั่นใจในตัวผม.. และมั่นใจว่าผมตั้งใจที่จะดูแลคุณจริงๆ ให้โอกาสผมนะ”

นอกจากเด็กหญิงจิด้าจะได้ย้ายที่อยู่มาอยู่ห้องชุดกับรินรดาแล้วเจ้าตัวยังต้องย้ายโรงเรียนใหม่อีกด้วย แม้ว่าจะคิดถึงเพื่อนๆ ที่โรงเรียนเก่าแต่จิด้าก็ต้องอดทนเพราะรินรดาบอกว่าเข้าเรียนอีกไม่นานจิด้าก็จะได้เพื่อนใหม่ที่น่ารักเหมือน ปิงปอง กับโอเค แน่นอน... วันนี้เป็นวันที่มาโรงเรียนเป็นวันแรก โรงเรียนใหม่ค่อนข้างสวยกว่าเดิม คุณครูแต่งตัวสวยกว่าครูปริมแต่ก็ใจพอๆ กัน แต่ในความคิดของจิด้าเพื่อนๆ นั้นไม่ค่อยเป็นมิตรมากเท่าที่โรงเรียนเก่า มีแค่ไม่กี่คนที่เข้ามาทักจิด้าหลังจากที่คุณครูแนะนำตัวแล้ว... เนื่องจากยังไม่มีเพื่อนสนิทเด็กซนอย่างจิด้าจึงอยู่เรียบร้อยกว่าที่เคยไม่ออกลายซ่ามาทั้งวันจนเกือบจะถึงเวลาเลิกเรียน “เด็กๆ คะ รูปที่คุณครูให้วาดเสร็จกันทุกคนแล้วหรือยังค้า ใครยังไม่เสร็จบ้างเอ่ย” คุณครูร้องถาม เด็กกว่าครึ่งห้องก็ยกมือป้อมๆ ขึ้น “เร่งมือนะคะ เดี๋ยวส่งแล้วจะได้กลับบ้าน ป่านนี้คุณพ่อคุณแม่คงมารอรับแล้วแน่ๆ เลย” จิด้ายังวาดรูปไม่เสร็จ แต่เด็กหญิงก็ไม่เร่งวาด ได้แต่นั่งขมวดคิ้วมองรูปของตัวเองแล้วก็ขมวดคิ้วครุ่นคิดอย่างคนคิดหนัก หัวข้

ร้านอาหารที่อรรถากรเลือกพารินรดากับจิด้ามาคือร้านอาหารนานาชาติในถนนอักษะ ถนนที่ใครหลายคนเคยพูดว่าสวยที่สุดในประเทศไทย จิด้าค่อนข้างตื่นเต้นที่ได้ออกมาเที่ยวข้างนอกเพราะไม่ได้ออกมาบ่อยนัก ยิ่งเห็นสระน้ำของร้านและเห็นเป็ดตัวเป็นๆ ลอยเล่นอยู่เจ้าตัวก็ตื่นเต้นมากจนต้องควักโทรศัพท์มือถือมาถ่ายรูปเอาไว้... จะเอาให้อิคคิวกับอติณดู เด็กหญิงบอกอย่างนั้น... ขาหมูเยอรมัน สปาเกตตีกุ้งอบซอสชีส ยำซีฟู้ดรสจัดจ้าน ผัดผักสามสหาย ปลากะพงนึ่งมะนาว ต้มจืดสาหร่ายวากาเมะ ทงคัตสึแกงกะหรี่ไก่ พิซซ่าญี่ปุ่น เนื้อแกะอบ และซุปถ้วยใหญ่ที่คนในโต๊ะสั่งด้วยความชอบที่แตกต่างกันทยอยมาเสิร์ฟ พร้อมน้ำส้มแก้วใหญ่สามแก้วสำหรับคนสามคน... “คุณใหญ่จะดื่มก็ได้นะคะ เดี๋ยวตอนกลับฉันขับรถให้ก็ได้” รินรดาอาสา “ผมไม่ชอบดื่มเท่าไหร่ เว้นแต่ต้องสังสรรค์หรือว่าตั้งใจจะดื่ม... ผมดื่มไม่เก่งเท่าคุณหรอก” เขาอธิบายก่อนล้อหล่อนเรื่องเมา ก็เพราะเมานี่แหละถึงได้เรื่องรินรดาหน้าแดง เท้าที่อยู่ที่ใต้โต๊ะแอบเตะหน้าขาคนที่นั่งทำหน้าเป็นอยู่ตรงข้าม จนเขาต้องขยับขายาวๆ ที่กำลังเอาเข่าที่ชนเข่าของหล่อน

ที่บ้านอโณทัย โต๊ะอาหารมื้อเช้าของบ้านไม่มีเงาของพงศกรหากแต่มี ระรินทิพย์ที่ไม่ได้ลุกมาทานข้าวทานปลาในยามเช้าเลยนับจากวันที่เลิกกับ เขตแดนมานั่งอยู่ก่อนสมาชิกทุกคนในบ้านเสียอีก... “คุณพ่อไปไหนเหรอคะคุณแม่” ระรินทิพย์ถามมารดากับมองผู้เป็นย่าที่มาทีหลังอย่างไม่หลบตาของทั้งสองที่มองมาอย่างสำรวจ หล่อนแทบไม่พบใครเลยตลอดเวลาหลายวันมานี้ เพราะต้องการอยู่กับตัวเอง แต่วันนี้เหมือนกับว่าระรินทิพย์จะเปลี่ยนแปลงไปที่แต่งตัวลงมาทานข้าวแต่เช้า ใบหน้าที่เคยเศร้าหมองและไร้ชีวิตชีวานั้นเรียบนิ่งแต่ก็มีสีสันขึ้นมาบ้าง “เห็นบอกว่าวันนี้จะรีบเข้าไปทำงานแต่เช้าเพราะว่านัดแขกไว้” “งั้นหรือคะ” ระรินทิพย์ถาม ขณะที่ตักข้าวต้มเข้าปาก... เมื่อผู้เป็นย่ากับมารดายังมองอยู่หญิงสาวก็เลยตั้งใจเอ่ยคำพูดที่ทำให้ทั้งสองคลายสงสัย “ระรินทำใจได้แล้วค่ะ ตอนนี้ระรินคนเดิมอยู่ตรงนี้แล้ว... พร้อมที่จะเผชิญโลกภายนอกได้แล้วค่ะ คราวนี้จะไม่หลบนักข่าว ไม่หนีงานสังคม และเริ่มรับสายเพื่อนฝูงแล้ว” “ก็ดีเหมือนกัน ปล่อยให้หนังสือเขียนข่าวว่าแกถูกทิ้งมาหลายวัน แกออกไปพูดบ้างว่าแกเป็นฝ่

กว่าจะรู้ตัวว่าไอ้อาการโกรธรุนแรงที่อรรถากรปฏิบัติกับหล่อนนั้นคือความหลอกลวงรินรดาก็เกือบหัวใจวายตาย... หล่อนเห็นเขาหัวเราะแล้วก็ตาโตทุบตีเขา แล้วยิ่งร้องไห้กว่าเดิมเสียอีกเมื่อเขารวบมือหล่อนเอาไว้ไม่ให้ประทุษร้ายเขาแล้วกอดหล่อนเอาไว้“คนบ้า บ้าที่สุด ทำอย่างนี้กับฉันได้ยังไง...” หล่อนดึงมืออกมาจากอุ้งมือเขาแล้วทุบอกเขาพลั่กๆ ทั้งหยิกทั้งตีให้สาแก่ใจที่ทำหล่อนตกใจเกือบตาย“ทีอย่างนี้โกรธ... เข้าใจความรู้สึกคนอื่นหรือยังว่าโดนหลอกแล้วมันรู้สึกยังไง”“ก็ฉันขอโทษแล้วนี่... แล้วฉันก็ไม่ได้แกล้งคุณแบบที่คุณแกล้งฉันสักหน่อย ไม่ต้องมากอดเลย ฉันไม่ให้กอด” หล่อนผลักเขาออก แต่เขาก็ยังตามมากอด แล้วก็หัวเราะหล่อน“ก็ผมจะหลอกให้คุณบอกรักผมนี่... ถ้าไม่หลอกให้พูดก็ไม่ยอมพูด คุณนี่ทำให้ผมกลั้นหัวเราะจนน้ำตาไหลเลยรู้ไหม”“คนนิสัยไม่ดี...”“คุณตกเป็นเหยื่อผมเองนะ ช่วยไม่ได้ น่าจะคิดได้แต่แรกแล้วว่ารู้ว่าคุณบริสุทธิ์และเป็นคนแรกของผม ผมก็ต้องดีใจสิ จะโกรธทำไม”“ก็คุณแสดงท่าทางออกจะน่ากลัวอย่างนั้นนี่ ใครมันจะไปคิดทัน... ฉันนึกว่าจะโดนทิ้งให้ชีวิตต้องชีช้ำอีก คนทุเรศ”“ทุเรศที่ไหน... ผมนี่แสดงเก่งขนาดนี