Startseite / Romance / Stolen Bride of My Enemy / Kapitel 1 – Kapitel 10

Alle Kapitel von Stolen Bride of My Enemy: Kapitel 1 – Kapitel 10

60 Kapitel

Chapter One

Napahawak ako sa ulo ko, ito na naman ang sakit na nararamdaman ko. Kaunting tama lang ng liwanag sa mga mata ko parang hinahati ang mga eyeballs ko sa sakit at hapdi. Nagising ako sa himbing ng tulog ko dahil sa sakit na madalas kong indahin lalo na kapag hindi ko naiinom ang maintenance ko. Lumubog ang kabila ng kama nang maupo si Cael, inalalayan ako nitong maupo. “Masakit na naman ba ang ulo mo? Yung gamot mo nakainom ka ba?” May pag-aalala nitong tanong. Napakagwapo talaga ni Cael, napakamaalaga rin. “Sobrang sakit..” Napayuko ako habang hinihilot ang sintido ko. “Isang linggo na akong hindi nakakainom, nahihiya akong sabihin sa ‘yo. Ngayon pang nawalan ka ng tranaho ulit.” Bulong ko. Napabuntong hininga si Cael at inayos ang buhok kong nakakalat sa pagmumukha ko. Natanggal siya sa pangatlo niyang trabaho ngayong buwan. Kaya nahihiya akong banggitin ang tungkol sa mga gamot ko. Pero ngayon kasi, parang mababaliw na ako sa matinding sakit! Hinalikan ako ni Cael sa noo, naamoy

Chapter Two

“Naniniwala ka bang gusto ko magdrive ng tren?”Mula sa tanawin sa labas, natuon ko ang tingin ko kay Cael, nakatingin ito sa dulong bagoon kung saan nakaupo ang driver ng LRT train na mula sa Recto papuntang Antipolo.Nginitian ko si Cael, “Edi mag-apply ka, for sure bagay sa ‘yo yung uniform na may itim na kurbata! Araw-araw akong pupunta sa Antipolo kapag nangyari ‘yon.” Masayang tugon ko sa kanya.Nawala ng ngiti sa mga labi nito.“Bakit? Ano ka ba, hindi masama mangarap kahit nasa tamang edad ka na.” Tinapik ko ang braso niya at sumandal doon.“Hindi ko pangarap ‘yun. Naisip ko lang.” Bulong nito at hinaplos ang buhok ko. Tiningala ko siya. Nakatitig siya sa akin habang sinusuklay ang buhok ko.“E, anong pangarap mo?”“Ang mapatawad,” ngumunot agad ang noo ko.“Nino? Bakit?” Masyadong magkalapit ang mukhang naming dalawa. Kumalas ako sa yakap sa kanya. Ramdam ko ang init ng mukha ko.Ngumisi si Cael. At umakbay sa akin.“You badly know and love that guy,” Mas kumunot ang noo ko.

Chapter Three

“Lumayas ka na!” sigaw ni Charity. Ang mama ni Charmi at anak ni Aling Nena. Buntis ito at naka limang buwan na. Single mom. “Anak huminahon ka, ang bata!” Nag-aalalang pakiusap ni Aling Nena habang sinasalo ang mga gamit at damit namin sa labas ng unit. “Paanong hihinahon? Etong babaeng ‘to, ilang buwan ng walang bayad! Mapapaanak ako sa stress kakasingil dito e!” Singhal nito sa nanay niya. Tama siya. Ilang buwan na kaming walang hulog sa upa. Wala akong trabaho. Comatose pa rin si Cael. Mahigit tatlong buwan na. “Kaya lumayas ka nalang!” “Anak, nasa ospital nga kasi si Cael. Hindi kaya ni Ange—” “Anong hindi? Buntis ako, nay! Siya hindi! Pwede siyang magtrabaho! Ano siya prinsesa? Bawal magbalat ng buto?!” Dinuro ako nito pagharap niya sa gawi ko. “Prinsesa ka ba, huh?! Hindi ka marunong magtrabaho, huh?!” Pinalo ni Aling Nena ang kamay ni Charity na naduro sa akin. “Charity! Tama na! Oo, prinsesa ‘yan siya ni Cael!” Muling nagka-iringan ang dalawa. Tungkol sa amin ni Cael. “

Chapter Four

Damon's point of view. “At bakit naman namin gagawin ‘yon? Ung kalive in partner niya, comatose. Tapos ang gusto mo palayasin namin? Tao ka ba? Ang gwapo mo pero demonyo ka e, ano?” “Charity!” “E kasi namam, kung makapag desisyon itong, mamang ‘to?!” I put the suitcase in their small table at the sala. Charity opened the suitcase. She looked at me with amusement and confusion. “You're pregnant. Working. A daughter and a mother. She's not even your relative.” I clearly stated. These people are too kind and naive, only if they knew that the people who let them stay in their nest was a leech, fraud and a kidnapper. Charity bit her lips. Her mom approached her but was not impressed with the money. “Napakalaking pera naman n'yan.” I simply smiled at them, “Final offer. Just to think of it, I want to rent their unit. Just cast her out of your place. Whatever way it is.” Charity closed the suitcase. “Okay, anim na buwan na naman silang walang bayad. Hindi kasi mapalad si Cael sa mga t

Chapter Five

“Hindi ka pa ba gigising?” tanong ko sa natutulog na Cael. Maputla na siya. Hindi na katulad noon. Dahan-dahan kong pinunasan ang mukha niya gamit ang basang bimpo.“Wala na tayong bahay,” bulong ko sa kanya. Sabi ng doktor, magandang kausapin ang comatose na pasyente. Binanlawan ko ang bimpo na pinunas ko sa kanya at kinuha ang bag ko na may mga damit.Dahil dito na akong natutulog sa ospital, nagpapalaba nalang ako sa labas. May kaunting nabawas ako sa perang binigay ni Charity noong pinalayas niya ako. Nanunubig ang mga mata ko sa mga pumapasok sa isip ko. Ngayon ko lang napantanto, maraming nilihim si Cael.“Bakit hindi mo sinabi sa akin? Ang dami nating utang na bayarin.” Napatuloy ako sa pagtupi ng mga damit ko. Habang umiiyak. “Binigyan ako ng pera ni Charity, bayad niya sa pag-aalaga ko kay Charmi. Maghahanap ako ng trabaho, tutulungan kita makabangon ulit.” Bumuhos ang luha ko kaya isinubsob ko ang mukha ko sa damit na hawak ko.“Ako naman babawi sa ‘yo, susubukan ko palaguin

Chapter Six

“Hindi ito nakakatuwa!” Bulaslas ko sa inis. Tinawanan ako nito at iniaabot sa akin ang kopitang may laman. “Hindi ko iinumin ‘yan. Babalik nalang ako bukas kapag maayos ka na kausap.”Balak ko na sana umahon pero sinundan niya ako. “Come on, this is our new flavor, just have a sip.” Palarong saad nito.Tiningnan ko siya ng masama. “Alam mo, kung close tayo pwede sana pero hindi kita kilala.” Umahon ako sa pool.Pilyo itong tumawa. “I control everything. You cannot get out of this place without me.” Umahon rin siya sa pool bitbit pa rin ang mga baso at alak sa kamay niya. Tumayo ito sa harap ko. Palapit ng palapit kaya patuloy lang akong umaatras hanggang sa macorner. “Even when you scream, no one will rescue you.”Ramdam ko ang hininga niya sa mukha ko na siyang nagpapainit sa dugo ko.Sana paggising ni Cael, suntukin niya ung mukha ng taong ‘to. Gwapo sana e, masama lang ugali.“Uuwi na ako. Lasing

Chapter Seven

Ambrose Damon Delvego. Hindi talaga.Damon? Damon. Damon! Napailing ako kakaisip kung paano ko nabigkas ang pangalan niya noong tulog ako. Paano ko maaalala? E tulog nga ako! Tinawag ko daw siyang, home. My home. You're my h— E, muntik na akong patayin ng tarantadong ‘yun?! Hindi pa pero ‘yung kaba ko nung kalanugin niya ‘yung pinto ng shower area?! Napahawak ako sa dibdib ko. Bumibilis ang tibok ng puso ko at tumatayo ang balahibo ko. Parang mamamatay na ako kung hindi ko natakasan ‘yun. Saang paraan ba ako posibleng mamatay noong gabing ‘yun? Sa pool? Nagahasa? Napahawak ako sa ulo ko at napahilamos sa pumapasok sa isip ko. Sigurado na ba ako? Itutuloy ko ba ‘to? Tatagal ba ako? Paano kung malasing siya ulit? Tapos siya ‘yung boss ko? Paano ako? Paano ako tatakas sa ganoong sitwasyon ulit?! Napatingin ako sa paligid. Lahat ng disenyo related sa alak. Lahat ng uri ng basong pang-inom display. Si Damon, kung kikilalanin mo isang master distiller, hindi pwedeng hindi niya tit

Chapter Eight

Sinignalan ako ni Tery na tumayo. Sumunod ako, muli kaming napaupo nang magsalita si Damon ang tino nito ay hindi na maganda. May galit at inis. Binalingan nito si Natalia. “No, stay there.” Utos nito. “If there's someone who needs to go out, it's you Natalia.” Hindi umalis si Natalia. Nagmatigas ito at nakipagtalo kay Damon. Natigil lang nag kumosyon sa kanilang dalawa nang ipaalala ni Tery ang meeting nito. Naiwan kaming dalawa sa loob ng opisina ni Damon. Nang lumabas siya, sumunod sa kanya si Maevrick na nakaabang lamang sa pintuan ng opisina sa labas. Si Tery, dahil buntis nagpaalam para mag banyo. “Damon says you're my senior in the modeling industry.” Pagbasag ni Natalia sa katahimikan. Tiningnan ako nito mula ulo hanggang paa. Umangat ang isang kilay nito at pinaekis ang braso sa ibabaw ng dibdib niya. “You don't look like a ramp model to me. We're different.” Napaawang a

Chapter Nine

Madali lang ang trabaho ko. Sa company tablet lang nakaharap, ang ibang assistant ang mag-aabot ng time schedules ng set meeting ng mga boss nila, ilalagay ko sa calendar schedule ni Bossing at tapos na.‘Yun ang sabi ni Tery.Nakatitig ako sa tablet na nasa harap ko. Kulay pula lahat ng tabs schedules mula pa kahapon. Tinitingnan ko ang schedules na nagawa ko for next week, may mga kulay pa naman ang mga ito.“Ano bang mali ang nagawa ko?” Napakagat nalang ako sa labi ko, hindi nawawala ang mga tabs na dapat tapos na, nakared lang ito.Napaangat ang tingin ko nang lumabas si Boss sa opisina niya. Si Boss ay si Damon, ayoko nalang palagi isipin ang pangalan niya. Tuwing nakikita o naririnig ko ang pangalan niya, sumasakit ang ulo ko.Hindi ko nga magawang tingnan siya sa mukha. Nasa iisang bubong lang kami, bilang personal assistant niya sa bahay niya ako tumutuloy.

Chapter Ten

Sumagi sa isip ko si Cael, ilang araw na rin nang hindi ko siya nakikita. Panahon na sigurong dumalaw sa kanya. Nang umapak ako sa hospital room ni Cael, agad akong napangiti, bago ang bulaklak ng sampaguita sa tabi niya. Agad ko itong nilapitan, hinaplos ko ang kamay ni Cael matapos ilapag ang bitbit kong bag. May mga naiwang gamit pa naman ako dito, naisip kong iligo ang pagod na nararamdaman ko habang nandito sa kwarto ni Cael. “Sinong naging bisita mo?” Tanong ko sa natutulog na si Cael. Si Nurse Jas lang ang sumasagi sa isip ko ngayon. Pumasok ako sa banyo at naligo. Minamasahe ko ang ulo ko habang may shampoo. Napadilat ang isa kong mata nang tumunog ang phone ko sa labas ng banyo. Nagmadali akong magbanlaw at patigil-tigil dahil pinapakinggan ko kung tutunog ba ulit. “Sino ba naman kasing tatawag sa gani

ZURÜCK

WEITER

CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN

DMCA.com Protection Status