บททั้งหมดของ ลิขิตรักข้ามกาลเวลา: บทที่ 171 - บทที่ 180

จอห์นถึงกับกุมศีรษะเมื่อได้ยินประโยคหลัง หัวใจที่เต้นรัวในตอนแรกเหี่ยวเฉาไปทันที“เขาให้เจ้านอนในห้องนี้ด้วยหรือ” เอียนถึงกับแสดงความตื่นเต้นออกมาเมื่อได้ยินดังนั้น ไม่คิดเลยว่าเขาจะชอบใจเด็กหนุ่มผู้นี้มากขนาดนี้“เปล่า ข้านอนหน้าประตูนั่นต่างหาก” ใบหน้าคมคายพยักเพยิดไปทางประตูหน้าห้อง.. นางได้ยินเอียนพูดภาษาของพวกเขาออกมารัวเร็วและยาวเหยียด จนจับใจความไม่ทันก่อนจะหัวเราะดังก้อง“ถ้าอย่างนั้นข้าขอถามเจ้าอีกคำถามเดียว ถ้าข้าจะให้เงินเจ้าด้วย และยอมให้เจ้านอนในห้องกับข้า แม้แต่บนเตียงนอนส่วนตัวข้าก็ยอมให้เจ้านอนด้วย เจ้าจะไปอยู่กับข้าหรือไม่”“ไม่ไป ข้ายินดีจะนอนตรงนั้นมากกว่า”“เจ้าไม่หนาวหรือ”“หมดคำถามของท่านแล้ว” นางทำปากเชิดพร้อมกับถลึงตาใส่อีกฝ่ายที่ไม่รักษาคำพูดความจริงนางก็ไม่ได้หนาวมากนักหรอก เพราะเขาให้ผ้าห่มนางตั้งหลายผืน ตกกลางดึกอากาศเริ่มเย็นจัดก็ยังให้คนยกอิฐเผาไฟมาให้นางตั้งหลายก้อน เมื่อความร้อนของมันลดน้อยลง นางก็เพียงแค่แกะผ้าที่พันอิฐเอาไว้ออก ไม่กี่ทบก็เจอกับความร้อนที่ยังระอุอยู่ในด้านใน ซึ่งความอุ่นของมันอยู่ได้จนถึงตอนที่นางตื่นนอนพอดี“เจ้าควรยอมรับได้แล้วนะเอี

“ก็เขาให้ท้ายมัน”“ข้าไม่เคยให้ท้ายมัน” เอียนนึกสนุกจึงเอ่ยขึ้น “เป็นเจ้า ที่ถูกท่านจอห์นให้ท้ายจนไม่เห็นหัวใคร แม้กระทั่งหัวของข้า”“ก็นี่ไงหัวของท่าน ทำไมข้าจะไม่เห็น” ด้วยความโมโหนางจึงก้าวเข้าไปประชิดอีกฝ่าย เขย่งปลายเท้าแล้วจิ้มนิ้วเข้าที่หน้าผากเขาอย่างแรงจนหน้าหงาย“อาจู!” จอห์นข่มใจเต็มที่ ไม่ให้เปล่งเสียงหัวเราะออกมากับอาการหน้าหงายไม่เป็นท่าของเอียน แต่ถึงอย่างไรเขาก็ต้องปรามนางเอาไว้ “ขอโทษท่านเอียนเดี๋ยวนี้ อย่าให้ข้าต้องถูกท่านเอียนสบประมาทเพราะเจ้า เพราะข้าไม่เคยให้ท้ายเจ้าอย่างที่เขาว่า”“อย่างนั้นก็ให้ไอ้คนใช้ลูกแหง่นั่นขอโทษข้าก่อนสิ แล้วข้าจะยอมขอโทษเขา” นางต่อรอง ถลึงตาใส่คนที่นั่งเช็ดน้ำตาอยู่กับพื้นด้วยความหมั่นไส้“เจ้าจะไม่ทำใช่ไหม”“ไม่” นางปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด“ถ้าเจ้าไม่ทำข้าจะทำเอง โปรดรับการขอโทษจากข้าด้วยนะท่านเอียน ข้าผิดเองที่อบรมบ่มนิสัยคนของข้าไม่ดี เขาจึง”“ข้าขอโทษท่านเอียน” ร่างบอบบางรีบทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น และหมอบต่ำก่อนที่เขาจะพูดจบด้วยความเจ็บใจเขาไม่ได้มีส่วนผิดด้วยเลยสักนิด ทำไมจะต้องมารับผิดแทนนางทั้งที่นางก็ไม่ผิดด้วยน้ำตาแห่งความน้อย

“เข้าใจแล้ว” ที่แท้ก็ต้องการประหยัดนี่เอง นึกว่าสงสารกันเสียอีก คนใจดำ เมื่อก่อนอย่างไรตอนนี้ก็ยังอย่างนั้น คงใจดีแต่กับพี่ยิปซีสินะ “หลบไปสิข้าจะนอน!”“เจ้านี่มัน..” จอห์นส่ายหน้าเอือมระอากับความเจ้าอารมณ์ของอีกฝ่าย “หงุดหงิดใส่ข้าทำไมเนี่ย”“ก็ข้าง่วงนอนนี่!” นางสะบัดที่นอนก่อนจะปู นอนลงแล้วจึงหยิบผ้าห่มพันกาย ค้อนใส่คนร่างใหญ่ที่ยังยืนกอดอกมองแบร่! แลบลิ้นใส่เขาแล้วตลบผ้าห่มคลุมศีรษะหนีหน้าเสียเลยใบหน้าดุดันค่อยเปลี่ยนเป็นคลี่ยิ้มละมุนอย่างพึงพอใจ ก้าวไปที่เตียงแล้วขึ้นนอน ตะแคงข้างมองรังไหมสีขาวบนพื้นห้องจนผล็อยหลับไป……………..วันใหม่รังไหมสีขาวบนพื้นห้องเริ่มมีการขยับ และหยุดนิ่งไปประมาณสามช่วงลมหายใจ ก่อนจะเปิดพรึบขึ้นมาพร้อมกับหนอนไหมที่ดีดตัวขึ้นนั่ง“นายท่าน!” นางหนอนไหมอุทานด้วยความตกใจ เมื่อเห็นเจ้าของห้องกำลังนอนตะแคงข้าง ชันแขนขึ้นหนุนศีรษะ มองมาทางตนด้วยแววตานิ่งสนิท“อากาศในห้องนี้คงเย็นสบายมากสินะ เจ้าถึงหลับเป็นตายยันสว่างแบบนี้” จอห์นทักทายหญิงสาวด้วยประโยคเหน็บแนม เพราะเมื่อคืนคนที่ต้องลุกมาเติมเชื้อไฟให้ห้องอุ่นคือเขาส่วนนาง..ไม่โผล่ศีรษะออกมาจากผ้าห่มด้วยซ้ำ“ข

“ได้สิ” เขาตอบรับแล้วเปิดตู้เสื้อผ้าของตัวเอง หยิบผ้าสีขาวผืนบางที่ถูกเตรียมเอาไว้ใช้พันแผลในยามเกิดอุบัติเหตุออกมา “ควรจะอบฆ่าเชื้อโรคสักหน่อยนะ” เขาไม่ยอมยื่นให้เด็กหนุ่มง่าย ๆ“ไม่ต้องหรอก เพราะข้าไม่ได้มีบาดแผล” นางบอกกับเขา “ท่านเอาน้ำว่านนี้แตะ ๆ ไปทั่วผ้าที่จะพันลงบนข้อมือข้าก่อน..พอแล้ว ๆ” แล้วจึงยื่นมือที่ทาขี้ผึ้งไว้แล้วให้เขาช่วยพันผ้าให้“เจ็บก็บอกนะ” เขาสงสารอาจูเหลือเกิน ข้อมือที่เคยขาวผ่องเป็นยองใยไม่ต่างกับมือสตรี บัดนี้กลายเป็นสีเขียวคล้ำจนเกือบดำซ้ำยังบวมเป่ง บ่งบอกให้รู้เลยว่าต้องได้รับการกระแทกอย่างหนัก “ข้าจะลงโทษลอยด์ ให้สาสมกับที่ทำให้เจ้าเป็นแบบนี้” ดูสิ ดูหน้าใส ๆ แสนคมคายนั่น บัดนี้ต้องมีรอยบากที่แก้มให้ขัดตาขัดใจ ยิ่งเห็นก็ยิ่งปวดใจนัก ลอยด์นะลอยด์ ข้าเคยเตือนเจ้ากี่ครั้งแล้ว ทำไมถึงไม่เชื่อฟังกันบ้างเลย“ไม่ต้องไปลงโทษเขาหรอก เพราะข้าเอาคืนจนสมน้ำสมเนื้อไปแล้ว แทนที่จะลงโทษเขา ท่านควรอบรมบ่มนิสัยเขาเสียใหม่จะดีกว่า”ถึงแม้นางจะเป็นคนไม่ยอมคน แต่ก็ไม่ชอบใช้วิธีขอยืมมือคนอื่นแก้แค้นเหมือนกัน คนอย่างนางต้องแก้แค้นด้วยตัวเองเท่านั้นถึงจะพอใจ และครั้งนี้นางก็พอใ

“เก็บสัมภาระของเจ้าเอาไว้ให้เรียบร้อย เมื่อเดินทางถึงท่าเรือบริเตนก็จงจากไปอย่างเงียบ ๆ นี่คือความหวังดีสุดท้ายที่ข้าจะมอบให้เจ้า”เสียงพูดที่แผ่วเบาแต่ชัดเจน ดังเข้ามาในหูของจอห์นที่เดินเกือบจะถึงห้องของหมอตู้ ซึ่งแบ่งห้องนอนและห้องพยาบาลเอาไว้อย่างเป็นสัดส่วนแต่เสียงที่เขาได้ยินนั้นไม่ใช่เสียงของหมอตู้ แต่เป็นเสียงของเอียนดังนั้นเท้าที่กำลังจะก้าวผ่านบานประตูที่ปิดสนิทเอาไว้จึงหยุดนิ่งแค่หน้าห้อง ยืนฟังการสนทนาของบุคคลภายในเงียบ ๆ“..ท่านรักมันมากหรือเอียน” ลอยด์มองชายที่ตัวเองด้วยสายตาเจ็บปวด“อย่าหยาบคาย ข้าไม่เคยสั่งสอนให้เจ้าทำตัวแบบนี้”“ข้าก็พูดแบบนี้กับทุกคนที่มายุ่งกับท่าน แล้วทำไมครั้งนี้ท่านถึงต้องโกรธ หรือเพราะท่านรักไอ้เด็กที่ชื่ออาจูคนนั้นมาก” ลอยด์เต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังอาจู“หยุดปากสามหาวของเจ้าเดี๋ยวนี้นะลอยด์ ข้าจะรักจะชอบใครเจ้าไม่มีสิทธิ์มาวุ่นวาย เจ้าเป็นบ่าว ข้าเป็นนาย เจ้าลืมไปแล้วหรือ”“ข้าไม่เคยลืมว่าข้านั้นเป็นแค่เด็กเร่ร่อนที่ท่านเก็บมาอุปถัมภ์ค้ำชู ท่านเป็นนายข้าก็จำได้เสมอไม่ต้องมาตอกย้ำ แต่ผิดด้วยหรือที่บ่าวอย่างข้าตัดรอนนายด้วยความเสียใจสุดแสน เ