Todos os capítulos de ลิขิตรักข้ามกาลเวลา: Capítulo 181 - Capítulo 190

ความรู้สึกของข้าที่มีต่อเขาไม่เหมือนกับท่านเลยสักนิด เพราะกับท่านอ๋องข้าแค่หลงใหลเท่านั้น แต่กับท่าน..ข้านั้นหลงรักหมดหัวใจ“ไม่เหมือนหรอก” นางตอบออกไปเพียงสั้น ๆ ไม่กล้าเอ่ยความคิดในใจออกไปหัวใจของเขาปวดร้าวคล้ายโดนกรีด ที่แท้เขาคือคนที่เหมาะสมจะช่วยนางเท่านั้น แต่ไม่ใช่คนที่นางรู้สึกว่าชอบเหมือนเช่นบุรุษผู้นั้น“แน่ใจแล้วหรือ ทำไมเจ้าไม่คิดให้นานอีกสักนิดก่อนที่จะตอบออกมา”คิ้วเรียวเหมาะเจาะกับใบหน้าขมวดเข้าหากัน“ท่านต้องการอะไรจากข้ากันแน่จอห์น พอข้าไม่ตอบก็รบเร้าให้ข้าตอบ พอข้าตอบไปแล้วก็รบเร้าให้ข้าคิดทบทวนให้นาน ตกลงท่านต้องการรู้อะไรกันแน่ บอกให้ข้าเข้าใจแน่ชัดกว่านี้ได้ไหม ข้าเดาใจท่านไม่ถูกจริง ๆ” ถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ“ข้ารู้คำตอบแล้ว ดื่มน้ำแล้วนอนพักเสีย” เขาหอบหัวใจที่ปวดร้าวออกไปจากห้อง เมื่อจัดการให้นางนอนลงเสร็จแล้วถ้านางชอบเขาบ้างสักนิด นางคงไม่หงุดหงิดใส่เขา……………..สองวันแล้วที่เขาไม่ยอมคุยเล่นกับนาง จะพูดก็เฉพาะตอนที่นางถามเท่านั้น เข้ามาป้อนข้าวป้อนยาให้นางวันละสามเวลา เสร็จแล้วก็เดินจากไป“ออกมาทำไม กลับเข้าไปพักผ่อนเดี๋ยวนี้”หลังอาหารเย็นของวันที่สาม

“..พรุ่งนี้ข้าจะมาเยี่ยมนางอีก วันนี้ข้าขอลา” มันเจ็บปวดจนยากที่จะแกล้งฝืนทำเป็นยิ้มออกไป เอียนจึงตัดสินใจกล่าวลาจอห์นพยักหน้ารับคำลา มองจนอีกฝ่ายลับสายตาออกไปจากห้องจึงถอนหายใจแรง เขาเองก็รู้สึกลำบากใจไม่น้อยกับรักสามเศร้าครั้งนี้ แต่เขาไม่ใช่คนดี ไม่ใช่ผู้เสียสละ ไม่ใช่บาทหลวงผู้ทรงศีล จึงไม่อยากรู้สึกผิดกับการกระทำที่ตัดสินใจทำลงไป……………..ใบหน้าที่พยายามปั้นยิ้มเต็มที่ เริ่มเปลี่ยนเป็นเจ็บปวดเมื่อพ้นประตูห้องของนายใหญ่ออกมา มือเรียวยาวเกาะเอาไว้กับขอบเรือเพื่อประคองตัวเองให้มีแรงก้าวเดิน“ท่านเอียน” ลอยด์เดินออกมาจากในเรือ เห็นอาการผิดปกติของเจ้านายผู้เป็นที่รักก็รีบถลาเข้าไปช่วยเหลือ“ไม่ต้อง”น้ำตาของชายหนุ่มวัยสิบแปดปีเอ่อขึ้นมาทันทีที่ถูกอีกฝ่ายชักแขนหนี“ให้ข้าช่วยท่านเถิดนะ” พยายามกลั้นก้อนสะอื้นและกล่าวออกไปอย่างเอาใจ“ไม่จำเป็น ข้าช่วยตัวเองได้” กล่าวจบเอียนก็ฝืนใจเดินจากไป เขาจะต้องใจแข็งกับลอยด์ให้ได้ จะได้จบ ๆ กันไปสักที“ข้ารู้ว่าท่านหมดอาลัยในตัวข้าแล้ว แต่การกระทำของท่านยิ่งทำให้ข้าเกลียดมันมากยิ่งขึ้น ถ้าข้าพลั้งเผลอทำอะไรลงไป ก็จงรู้เอาด้วยว่าท่านนั่นแหละคือต้นเหต

“จะไปไหน” แต่จอห์นระวังอยู่แล้ว จึงดักหน้านางเอาไว้ได้ทันที่หน้าประตูพอดี“ข้าจะไปอยู่กับเอียนให้สมใจท่านไงเล่า”“ข้าพูดสักคำหรือว่าอนุญาตให้เจ้าไปอยู่กับมัน” ฤทธิ์รักแรงหึงทำให้เขามองข้ามการให้เกียรติศัตรูหัวใจ คำที่ใช้แทนตัวอีกฝ่ายจึงเปลี่ยนจากเขาเป็นมันอย่างไม่รู้ตัว “เจ้าเป็นของข้าแล้ว จำไม่ได้หรือ”นางเมินหน้าหนีเพื่อไม่ให้เขาเห็นสีหน้า “ข้าจำได้แต่ว่าไม่เคยเป็นของใคร”“แล้วเรื่องวันนั้น”“ข้าลืมไปหมดแล้ว” นางขัดขึ้นก่อนที่เขาจะพูดให้อายมากไปกว่านี้“ใครอนุญาตให้เจ้าลืม”หลินโม่วสูดลมหายใจไล่ความโกรธ เมื่อคิดว่าสามารถควบคุมความรู้สึกได้แล้วจึงหันไปสู้หน้ากับเขา“ความจริงข้าไม่ได้ลืมหรอก” แล้วขมวดคิ้วนิด ๆ เจตนายียวนใส่เขา “แต่ข้าจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเรื่องอะไร” แล้วเบิกตาโตด้วยความตกใจ ก่อนจะดิ้นอึกอักในอ้อมแขนแข็งแรงที่รวบรัดเอาไว้ พยายามเบี่ยงหน้าหนีจูบที่รุนแรงผิดกับครั้งแรกหัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก เมื่อถูกเขาดันด้วยร่างหนาจนไปนอนอยู่บนเตียงนุ่ม จึงดิ้นรนหนักยิ่งขึ้นเพื่อจะเอาตัวรอดให้ได้แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งรู้สึกอ่อนแรง ถูกความเคลิบเคลิ้มเข้ามาแทนที่ความตกใจ ในที่สุ

แต่เขาเองก็ใช่ว่าจะทนต่อความเสียวซ่านได้ ความคับแน่นของนางทำให้เขาถึงกับสูดปาก ลากเสียงครางผ่านลำคออย่างหมดความอดทน เขาเงยหน้าหลับตาพริ้ม ขยับสะโพกให้แรงขึ้นอีกเล็กน้อย“เสียวเหลือเกิน” แล้วร่างใหญ่ก็ทิ้งตัวลงไปบนร่างเล็ก สอดมือโอบรัดร่างระหงเอาไว้แน่นก่อนจะยกขึ้นมานั่งทับบนตักแกร่ง “ข้ารู้สึกเร่าร้อนเหลือเกิน ข้ากำลังจะป่วยตามเจ้าอีกคนแล้วหลินโม่ว ยอดรักของข้า” แล้วเผยอปากทาบกลีบปากแดงของนาง บดขยี้ด้วยแรงราคะที่แทบจะเผาร่างให้เป็นจุล“ท่านป่วยเพราะรักษาข้า นี่เป็นโรคติดต่อหรือจอห์น”“ใช่ แต่ข้ากับเจ้าจะหายป่วยพร้อมกันภายในหนึ่งเค่อนี่แหละ” เขายังเล่นอุบายกับนางต่อไป “เจ้าเจ็บอยู่หรือไม่ ดีขึ้นบ้างแล้วใช่ไหม”“ไม่แล้ว เจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่ข้ารู้สึกว่ามันรุ่มร้อน ซาบซ่าน มีความสุขมากอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งท่านขยับก็ยิ่งมีความสุข” นางผู้ซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกบอกแก่ชายหนุ่มอย่างไม่ปิดบัง เกาะบ่าเขาไว้แน่นขณะที่สบสายตาหยาดเยิ้มคู่นั้น“ลองขยับไปพร้อมกับข้าด้วยสิ แล้วจะรู้ว่ามันมีความสุขมากกว่าให้ข้าขยับอยู่คนเดียวเสียอีก”“จริงหรือ”“จริงสิ ข้าจะสอนให้นะ เจ้าจะได้รู้จังหวะ” แล้วจับสะโ

เรื่องเล็กน้อยอย่างนั้นหรือ เล็กน้อยตรงไหนกัน ถ้าเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับนางมันไม่เคยเล็กน้อยมาหลายราตรีแล้ว“เล็กน้อยแค่ไหนก็ต้องบอกให้ข้ารู้ทุกเรื่อง.. เข้าใจไหม”“เข้าใจ แล้วท่านรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร” นางก็อยากรู้เหมือนกัน“หูของข้าเบายิ่งกว่าปุยนุ่น” เขาเอาคำพูดของนางมากล่าวอ้างพร้อมกับรอยยิ้มล้อเลียน “แม้แต่เสียงกระซิบของสายลมพัดแผ่วข้าก็ยังได้ยิน”“จริงหรือ”“จริงสิ แม้แต่เสียงครางของเจ้าข้าก็ยังได้ยิน นับประสาอะไรกับเสียงพูดคุย” เขาโต้กลับไปเบา ๆ แล้วหัวเราะอย่างมีความสุข เมื่อเห็นใบหน้าเล็ก ๆ นั้นแดงก่ำ“ท่านพูดแบบนี้ข้าอายนัก”“บุรุษเช่นเจ้าอายเป็นด้วยหรืออาจู”“ข้าไม่ใช่บุรุษหน้าหนาเหมือนท่านนี่” นางโต้กลับหน้างอเมื่อถูกเขาล้อเห็นกิริยากระเง้ากระงอดน่ารักน่าชังของนาง ความหึงหวงก็วิ่งพล่านไปทั่วร่างหนา“เจ้าอย่าได้ทำกิริยาแบบนี้ต่อหน้าบุรุษผู้อื่นเป็นอันขาด ไม่เช่นนั้นข้าจะเนรเทศเจ้าลงไปจากเรือทันที” สั่งห้ามด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด“ท่านหึงหรือ”“ใช่ ข้าหึง เมื่อรู้แล้วก็จงปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด อย่าให้กฎที่ข้าตั้งกลายเป็นกฎลมเสียเล่า”“คนที่ทำให้ข้าเป็นแบบนี้ได้ก็มีแต่ท่านคนเด