Todos los capítulos de ลิขิตรักข้ามกาลเวลา: Capítulo 191 - Capítulo 200

ภายในเกวียนเทียมวัวที่กำลังเดินทางไปยังท่าเทียบเรือ“ท่านตัดสินใจหรือยัง” เอียนเอ่ยถามจอห์นที่นั่งอยู่ตรงข้ามกัน“เรื่องอะไร” จอห์นรู้ว่าเอียนหมายถึงเรื่องที่ท่านกฤษณะยื่นข้อเสนอมาให้ ซึ่งเป็นเรื่องที่หนักใจเขามากที่สุดในตอนนี้“อย่ามาเฉไฉกับข้าเลยจอห์น ข้าอยู่กับท่านมาเกือบครึ่งชีวิตแล้วนะ”เขากระตุกยิ้ม “..ข้ายังไม่ได้ตัดสินใจ คงต้องใช้เวลาตรึกตรองสักสองสามวัน”“ก็ค่อย ๆ คิด หาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเรา และก็อย่าทำให้เสียผลประโยชน์ทางการค้าด้วย”“ถ้าต้องเสียข้าก็ยอม แต่ข้าจะไม่เอาภาระมาผูกคอตัวเองเด็ดขาด” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “เพราะนอกจากท่านกฤษณะแล้วข้ายังมีคนอื่นให้เจรจาอีก”“แต่เขาเป็นเจ้าใหญ่ที่สุดในเมืองนี้”“จะให้ทำอย่างไรได้ ใครใช้ให้เขายื่นข้อเสนอนี้มา”“ท่านพูดออกมาแบบนี้ขัดหูข้ายิ่งนัก แทนที่ท่านจะสำนึกผิดที่ไม่สามารถทำการค้ากับเขาได้ แต่ท่านกลับพูดเหมือนเขาเป็นฝ่ายผิด ที่ไม่แลกสินค้ากับเรา” เอียนขมวดคิ้วมองอีกฝ่าย ไม่รู้จะหัวเราะหรือจะโกรธดี“ไม่ค้าขายกับข้าเป็นความคิดที่ผิดนัก โง่งมสิ้นดี” ถ้าเขาไม่มีดี คนอย่างท่านกฤษณะหรือจะต้องการเป็นบุตรเขยหึ! ไม่มีทางที่คนระดั

“ทำไมไม่ชวนลอยด์ไปด้วย เผื่อเราแยกกันท่านจะได้มีคนคอยติดตาม” สตรีที่แต่งชายทะมัดทะแมงถามขึ้น“ข้าจะตามติดจอห์นไม่ให้ห่าง เพราะข้าไม่มีเงินรูปีติดตัวเลยสักรูปี”จอห์นรู้อยู่เต็มอกว่าเอียนนั้นหาข้ออ้างมากกว่า แต่เขาก็ไม่ปฏิเสธ ยอมให้อีกฝ่ายติดตามอย่างเต็มใจ เพราะต้องการจะแสดงความรักที่มีต่อหลินโม่วให้ได้เห็นนั่นเองทั้งสามคนเดินเที่ยวไปทั่วตลาด แวะชิมของกินริมทางอย่างละเล็กละน้อย กระทั่งยามเว่ยจึงเดินเข้าร้านอาหารภารตะที่ขึ้นชื่อที่สุดในย่านนี้“ท่านกฤษณะเคยบอกว่าแกงกะหรี่แพะ กับมะตะบะร้านนี้อร่อยเป็นอันดับหนึ่ง วันนี้จึงถือโอกาสพาเจ้ามาชิม”“แต่ข้ากินโรตีไปอิ่มมาก” โรตีริมทางร้านนั้นอร่อยมากจนนางต้องสั่งซื้อเพิ่ม และกินคนเดียวจนหมดเกลี้ยง“ชิมอย่างละคำสองคำก็ได้ ไหน ๆ เราก็มาถึงถิ่นเขาแล้ว”“จอห์น ข้าเกรงว่าท่านคงต้องลำบากใจซะแล้ว” เอียนเอ่ยขัดขึ้นแล้วพยักหน้าบอกใบ้“ใครหรือท่านเอียน” หลินโม่วหันกลับมาถามชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นสตรีที่เดินเข้ามาภายในร้าน“เจ้าสมควรถามเจ้านายของเจ้าถึงจะถูก” เอียนไม่ตอบเพราะคิดว่ามันไม่เหมาะไม่ควร“จอห์น เลิกมองนางได้แล้ว” นางเสียงเขียวใส่คนที่นั่

เอียนเพียงแต่ยิ้มแทนการตอบรับ แล้วชวนให้นางเดินต่อไป“เจ้ายังอยากกินโรตีอยู่ไหม”“ท่านไม่มีเงินแล้วหรือ”“ไม่ใช่ ข้าเห็นเจ้ากินขนมนี้ไปตั้งเยอะแล้ว คิดว่าคงอิ่ม”“เรื่องอิ่มไม่ใช่ปัญหาใหญ่สำหรับข้าหรอกท่านเอียน เดินแค่สามปู้ท้องก็หิวอีกแล้ว”“กินเก่งแบบนี้ใครจะเลี้ยงเจ้าไหวอาจู”“จอห์นบอกว่าจะเลี้ยงข้าไปตลอดชีวิต” นางรีบตอบกลับไปทันที“เจ้าจะอยู่กับเขาไปตลอดชีวิตเลยหรือ”“แน่นอนสิ”“ถ้าเขามีภรรยาเจ้าก็จะอยู่รับใช้เขาหรือ.. ทำไมเงียบไปล่ะ”“..เรื่องนั้น” หัวใจของนางเจ็บปวดไปกับคำถามนั้นนัก นางมัวแต่หลงระเริงกับความสุขจนลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปสนิทเขาจะมีนางไปตลอดชีวิตเพียงคนเดียวหรือไม่ เรื่องนี้นางไม่มีสิทธิ์จะล่วงรู้ถึงอนาคต แต่ถ้าเขามีนางและมีคนอื่นด้วยนางจะยอมรับได้หรือไม่ เรื่องนี้นางรู้ว่าเป็นไปไม่ได้แน่นอน ต่อให้นางรักเขาเพียงใด นางก็จะไม่ยอมกลายเป็นภรรยาติดอันดับของเขาเด็ดขาด“ข้าก็พูดไปโดยไม่ได้คิดให้ดี ความจริงข้าจะอยู่กับจอห์นไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอก ข้ายังมีบิดามารดาที่ต้องกลับไปดูแล มีคู่หมั้นที่ต้องกลับไปแต่งงานด้วย”“เจ้ามีคู่หมั้นแล้วหรืออาจู” เอียนตกใจกับคำบอกเล่าของนางยิ่งน

“บ่าวของข้านิสัยแย่ก็เพราะมีนายที่นิสัยแย่ ๆ แบบข้า ข้าละอายแก่ใจจริง ๆ ที่ทำให้คนรับใช้เช่นเจ้าไม่พอใจ”อัสนาถึงกับหน้าถอดสี รู้ตัวทันทีว่าเขาไม่พอใจนางอย่างมาก ที่ไปแตะต้องคนของเขาเข้า“ขะ..ข้าขอโทษที่ล่วงเกินคนของท่าน”“ครั้งนี้ข้าจะไม่ถือโทษโกรธเจ้าก็แล้วกัน ถือว่าเจ้าไม่รู้จักธรรมเนียมของข้า แต่จงจำไว้ว่าครั้งต่อ ๆ ไป หน้าที่ตำหนิคนของข้าคือหน้าที่ของข้า ไม่ใช่ของคนอื่น”อัสนาคุกเข่าลงหมอบกราบกับพื้นตามธรรมเนียมของนางด้วยอาการสั่นเทา“ข้าจะจดจำจนวันตายท่านจอห์น ข้าจะไม่ทำอีกแล้ว”ฟาติมานั้นก็มีอาการเกรงกลัวบุรุษตรงหน้าไม่ต่างไปจากพี่เลี้ยงของนางสักเท่าไหร่ เริ่มเข้าใจที่บิดาพูดแล้วว่าทำไมบุรุษผู้นี้ถึงเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในน่านน้ำ ทำไมถึงได้เป็นเจ้าของเรือบรรทุกสินค้าหลายสิบลำด้วยวัยเพียงเท่านี้“ท่านจอห์นอย่าโกรธอัสนาเลย เป็นความผิดของข้าเองที่ไม่อบรมบ่มนิสัยนางให้รู้กาลเทศะ ข้ารับปากว่าจะอบรมนางให้เข้มงวดกว่านี้”“ข้าดีใจที่ได้ยินท่านหญิงฟาติมาพูดแบบนี้ ท่านอุตส่าห์เดินทางฝ่าความเย็นมาหาข้าถึงที่เช่นนี้ เราอย่ามัวเสียเวลากันอยู่ตรงนี้เลย เชิญไปนั่งพักให้ร่างกายอบอุ่นในเรือของข้าก่อน

เขาเริ่มตามหาอาจูอีกครั้งจนได้มาเจอกับเฉา เมื่อสอบถามก็ได้ความว่ายังไม่เจอชายหนุ่มเลย ทั้งสองจึงร่วมกันตามหาจนได้เจอกับจอห์น“เห็นอาจูหรือยัง”“ไม่เห็นเลยขอรับท่านจอห์น”“ไปไหนของนางนะ” จอห์นเผลอสบถออกมาอย่างลืมตัว“ท่านจอห์นหมายถึงใครหรือขอรับ” อาจั๊วขมวดคิ้วสงสัย ได้ยินชัดเจนที่เขาเอ่ยคำว่านาง“ขอโทษที ข้ากำลังสับสนระหว่างอาจูกับท่านหญิงฟาติมา” จอห์นหาข้ออ้างเอาตัวรอด“พูดถึงท่านหญิงฟาติมาแล้วข้าเพิ่งนึกขึ้นได้” อาจั๊วตบอกเมื่อนึกถึงสตรีชาวฉางอานนางนั้น เขาเกือบจะลืมนางไปแล้ว ดีนะที่นายท่านเอ่ยถึงสตรีขึ้นมา“ฟาติมาทำไมหรืออาจั๊ว” จอห์นนึกสงสัยในท่าทางของอีกฝ่ายจนต้องเอ่ยปากถาม เพราะคิดว่าบางทีหลินโม่วอาจจะเปรยบางเรื่องที่เกี่ยวกับฟาติมาให้หัวหน้าจั๊วฟัง“ไม่มีอะไรมากหรอกขอรับนายท่าน ข้าบังเอิญเห็นสตรีชาวฉางอานกำลังร้องไห้อยู่ในร้านอาหารของชาวภารตะ จากการสอบถามได้ความว่านางร้องไห้อยู่ที่นั่นนานแล้ว จนตอนนี้ร้านของเขาปิดแล้ว แต่นางก็ยังไม่ขยับไปไหน ข้านึกขึ้นได้ก็เลยจะกลับไปดูนางสักหน่อย เพราะถึงอย่างไรก็เป็นชาวฉางอานเหมือนกัน”ความรู้สึกบางอย่างทำให้จอห์นคิดว่านางอาจจะเป็นหลินโม่วของ