Todos los capítulos de ลิขิตรักข้ามกาลเวลา: Capítulo 201 - Capítulo 210

นางตอบสนองอย่างไร้เดียงสา แต่ก็เร้าใจยิ่งนัก มือใหญ่ลูบคลำไปทั่วร่างละมุน ผงกหัวขึ้นมามองอย่างหลงใหลมองหน้าที่แดงก่ำด้วยอารมณ์พิศวาส และเริ่มจูบนางใหม่ตั้งแต่หน้าผาก ไล่ลงมาที่เปลือกตา แก้ม จมูก นิ่งนานอยู่ที่เรียวปากบางอย่างดูดดื่ม ชิมรสหวานในโพรงปากของนางอย่างเรียกร้อง มือใหญ่เอื้อมไปยกเรียวขาบางให้ตวัดรัดกับเอวสอบ แล้วจับมือเล็ก ๆ ของนางมาสัมผัสกับแก่นกายที่ตื่นตัวของตน“ข้ารู้ตัวแล้วว่ารักเจ้ายิ่งนัก หลินโม่วของข้า” เขาเอ่ยเสียงสั่นพร่า เมื่อมือเล็กนั้นเริ่มขยับอย่างรู้งาน มองนางด้วยสายตาเปี่ยมความรักหญิงสาวมองสบตาเขา “ข้าก็รักท่าน” นางตัดสินใจไปแล้วว่าจะฝากชีวิตไว้กับเขา และจะถนอมความรักครั้งนี้อย่างดีที่สุด คิดได้ดังนั้นจึงพลิกกายขึ้นไปทาบทับบนกายแกร่ง“ข้าจะรักท่านไปจนตาย จะหึงหวงอย่างมีเหตุผลให้มากขึ้น ท่านว่าดีไหม” นางหน้าแดง เบี่ยงหน้าหลบสายตาอย่างเอียงอาย ระคนเร่าร้อนไปทั่วทรวงอกและสะโพกกลมกลึงที่ถูกมือใหญ่คลึงเคล้นชายหนุ่มพยักหน้ารับ มองใบหน้างามพิลาสล้ำอย่างพึงพอใจพร้อมกับรอยยิ้ม“ทรวงอกอวบอิ่ม เอวคอดกิ่ว สะโพกกลมกลึง เรือนร่างที่เคยเป็นของเจ้า ต่อไปนี้จะเป็นของข้าด้

“ท่านทำเกินไปแล้วนะ” ปากเล็ก ๆ พ่นคำต่อว่าเสียงกระเส่า ขณะที่กอดเกี่ยวร่างใหญ่ไว้แนบแน่น “ข้าไม่ได้ทำเกินไปสักนิด ข้าทำในสิ่งที่สามีควรจะทำเท่านั้น เจ้าเป็นเมียก็อย่าตัดพ้อข้านักเลย ยอมให้ข้าทำดี ๆ ก็พอแล้ว อา..” เขาส่งเสียงครางเมื่อถูกหุบเหวลึกของนางรัดแน่นอย่างจงใจ “อา.. เจ้ารู้จักหยอกเย้าข้าแบบนี้ด้วยหรือหลินโม่ว ร้ายนักนะ”ร่างหนาเกร็งขึ้นด้วยความเสียวซ่าน กระชับร่างบางให้แนบแน่นกว่าเดิม ขยับสะโพกสอบอย่างดุดันยิ่งขึ้นนางเสียวสะท้านไปทั้งร่าง เมื่อร่างใหญ่นั้นรุนแรงมากยิ่งขึ้น แขนเรียวเล็กข้างหนึ่งปล่อยจากรอบตัวเขาไปดันไว้กับโต๊ะ ก้มลงมองความดุดันที่ขยับเข้าขยับออกนั้นอย่างหลงใหล ใคร่รู้ในความเก่งกาจของมัน ปากก็สูดร้องรับกับจังหวะของมันไม่หยุด“ข้าเสียวมากเลยจอห์น” ใบหน้างามบิดเบี้ยวด้วยความเสียวสะท้าน ตอดรัดแก่นกายดุดันถี่ ๆ เพื่อให้เขาปลดปล่อยความเสียวซ่านตามตนออกมามือใหญ่ข้างหนึ่งสอดเข้าไปใต้เรียวขาของนางผู้เป็นที่รักแล้วยกขึ้นพาดแขน อีกข้างหนึ่งกระชับเอวบางคอดกิ่วให้มั่นคง แล้วออกแรงสาวสะโพกรัว ๆ จนปลดปล่อยความสุขสายสุดท้ายไหลออกจากร่างได้สำเร็จ..................

“หา!” อาจั๊วก็ตกใจไม่น้อย “เขาจะมาทำไม แน่ใจหรือว่าเป็นเขา” “แน่ใจสิขอรับ ก็เขาเป็นคนบอกข้าเอง ตอนนี้เขายืนรออยู่ที่หัวสะพาน จะให้ข้าเชิญเขาขึ้นมาที่เรือเลยหรือไม่” “อย่าเพิ่ง ข้าขอไปเรียนให้ท่านจอห์นรู้ก่อน” “มีเรื่องอะไรกันหรือ” ก่อนที่อาจั๊วจะได้พูดต่อ เสียงของเอียนก็ดังแทรกขึ้นมา อาจั๊วรู้สึกโล่งใจเมื่อได้เห็นชายหนุ่ม เพราะเขาก็มีสิทธิ์มีเสียงไม่ต่างจากนายใหญ่อีกคนหนึ่ง “ท่านเอียนมาพอดี” แล้วเขาก็บอกเรื่องที่เฉารายงานให้อีกฝ่าย “ข้าจะไปเชิญท่านกฤษณะมาที่ห้องของข้าก่อน ส่วนเจ้าก็รีบไปรายงานเรื่องนี้ให้ท่านจอห์นรู้ และบอกให้เขาไปพบกันที่ห้องของข้า” “ขอรับท่านเอียน” เฉารับคำแล้วรีบเดินจากไป …………….. ห้องส่วนตัวของเอียนเอียนได้แต่คลี่ยิ้มละมุนขณะที่สนทนากับแขกทั้งสอง แน่นอนว่าคนหนึ่งคือท่านกฤษณะผู้ยิ่งใหญ่ในดินแดนแห่งนี้ แต่ทำไมเฉาถึงไม่รายงานให้หมดว่าธิดาของท่านก็ติดตามมาด้วย ทำให้เขาตกใจไม่น้อยตอนที่เดินออกไปเจอกับนาง “ท่านจอห์นคงยุ่งมากสินะ” กฤษณะถามเป็นนัย เมื่อร

สองวันแล้วที่เรือสินค้าของจอห์นออกจากท่าเทียบเรือ แต่เขาก็ยังไม่ยอมร่วมโต๊ะอาหารกับฟาติมา สตรีที่จำใจให้ขึ้นเรือมาด้วย เหตุผลง่าย ๆ ที่เขาทำตัวไร้มารยาทเช่นนี้ ก็เพราะไม่อยากให้นางคิดไกลไปถึงขั้นที่บิดาของนางต้องการดังนั้นคนที่ต้องรับเคราะห์นี้แทน จึงไม่พ้นสหายสนิทอย่างเอียน“ทำไมต้องเป็นข้าเล่า”“เพราะเราเป็นสหายกันไงเอียน”“เรื่องแบบนี้เกี่ยวกับสหายด้วยหรือ ข้าไม่ทำหรอก บอกตรง ๆ ข้าไม่ค่อยชอบนางเลย”“ท่านก็ไม่ชอบสตรีอยู่แล้วนี่”“ไม่เกี่ยวกันเลย ข้าไม่ชอบสตรีก็ไม่ได้หมายความว่าเป็นมิตรด้วยไม่ได้นี่ ข้าแค่ไม่ชอบนางเพราะรู้สึกว่านางไม่จริงใจกับข้า ท่านนั่นแหละที่นางปรารถนา”“ข้าไม่ปรารถนาจะสานสัมพันธ์กับนาง ท่านก็น่าจะรู้ว่าเพราะอะไร”“แค่ทำหน้าที่ของเจ้าบ้านที่ดี ท่านก็หลับหูหลับตาทำไปเถิด”“ท่านนั่นแหละที่ต้องทำ นี่คือคำสั่ง” พูดจบเขาก็เดินจากไปทันที เพราะไม่อยากได้ยินสหายรักโอดครวญให้ใจอ่อน....................“ขอบคุณท่านเอียนที่ให้เกียรติเชิญข้ามาทานอาหารด้วย” ฟาติมากล่าวขึ้นหลังจากถูกเชื้อเชิญให้นั่งลงเอียนคลี่ยิ้มละมุน รินน้ำชาส่งให้หญิงสาว “ข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณ ข้ากับท่าน

“ข้าไม่โทษท่านหรอก เพราะท่านเอียนเคยบอกแล้วว่าท่านยุ่งมาก ยุ่งจนแทบไม่มีเวลาส่วนตัวด้วยซ้ำ” พูดจบนางก็เผื่อแผ่รอยยิ้มไปให้บ่าวรับใช้ ที่ยืนอยู่ใกล้ตัวเขาอีกคนเวลานี้เขายังจะหนีบมาด้วยอีก ช่างเป็นเจ้านายที่รักใคร่ลูกน้องดีแท้ ไม่น่าเชื่อว่าเพิ่งจะอยู่ด้วยกันแค่เดือนสองเดือน“สบายดีหรืออาจู”“สบายดีขอรับท่านหญิง”“หน้าตาเจ้าดูสดชื่นแจ่มใสยิ่งนัก ไม่รู้สึกเหนื่อยบ้างหรือ ที่ต้องทำงานอยู่กับท่านจอห์นทั้งวัน”“ไม่เหนื่อยหรอกขอรับ เพราะข้าแค่คอยติดตามรับใช้เท่านั้น ถ้าท่านไม่เรียกข้าก็แค่นั่งอ่านหนังสือไปเงียบ ๆ”“กินข้าวกันเถิดท่านหญิง เดี๋ยวอาหารจะเย็นเสียหมด” จอห์นตัดบทการสนทนาของสตรีทั้งสองนาง เพราะรู้สึกพิกลกับสายตาของฟาติมา........................ในห้องอาบน้ำ ภายในห้องส่วนตัวของเอียนลอยด์ผสมน้ำอุ่นจัด แล้วเติมน้ำมันหอมกลิ่นพิเศษลงไปจนความหอมโชยฟุ้งขึ้นมา แต่สักพักกลิ่นของมันก็ค่อย ๆ อ่อนลงกลายเป็นหอมกรุ่นติดจมูกบางเบาเขาเดินออกมาจากม่านกั้น “น้ำอุ่นผสมเสร็จแล้วนายท่าน”เอียนลุกจากที่นั่งแล้วเดินไปยังห้องอาบน้ำ ผลัดเสื้อผ้าของตัวเองออกจนเหลือเพียงตัวเปล่า แล้วหย่อนตัวลงไปแช่ในถังไ