All Chapters of ลิขิตรักข้ามกาลเวลา: Chapter 271 - Chapter 280

และถ้าเขามีชีวิตรอดกลับไปได้ สถานที่แห่งนี้จะเหลือไว้แค่ความทรงจำ รวมถึงโจรชั่วที่กล้าแตะต้องนางผู้เป็นที่รักของเขา เขาจะทำลายมันให้สิ้นซาก“ไหนเล่าคนรักของข้า” เขาถามหากุ้ยจินลี่ฮัวกับชายร่างเล็กที่มองไปทางทะเลทันที เมื่อมองไปรอบ ๆ แล้วไม่เห็นนาง.. คิ้วเข้มขมวดมุ่นเมื่อเขม้นมองและเห็นเรือน้อยลำหนึ่งลอยนิ่งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล เห็นเงาดำตะคุ่ม ๆ ในเรือลำนั้นสามเงา “นั่นนางใช่ไหม พานางมาหาข้าสิ ข้าจะได้แลกตัวกับนางสักที”“หุบปากถ้ายังไม่อยากตาย” หัวหน้าโจรบูรพาวัยสี่สิบต้น ๆ เอ่ยเสียงเย็นใส่องค์ชายผู้อวดดีโดยไม่หันไปมอง เพราะกำลังเดือดดาลที่เห็นลูกสมุนที่ไว้ใจมากที่สุดทรยศ นับว่ายังโชคดีที่กลับมาทันเวลาพอดี “เจ้าคิดจะทรยศข้าหรือหาน!” เขาตะคอกถามคนที่ลอยเรืออยู่ในทะเลไม่ยอมเข้าฝั่งมาสักที.....................“เขาเห็นเราแล้ว แต่เขาเข้าใจผิด เจ้าควรปกปิดใบหน้าเอาไว้แล้วพายเรือเข้าใกล้พอที่จะหาจังหวะจู่โจมเขาได้ทันที” หย่งเฟิงวางแผนกับผู้ติดตามที่อยู่ด้านหน้า“แต่ข้าเป็นห่วงท่านหญิง” มันไม่ใช่เรื่องยากที่จะจู่โจม แต่เหว่ยต๊ะเป็นห่วงความปลอดภัยของหญิงสาวมากกว่าสิ่งอื่นใด เมื่อเห็นอีกฝ่ายถนัดต

“อ๊าก!” ร่างเล็ก ๆ แต่เต็มไปด้วยพละกำลังและเพลงยุทธ์ของเหวินเต๋อลอยละลิ่วกระแทกใส่ก้อนหินใหญ่ก้อนเดียวกับที่สมุนร่างยักษ์ของเขานอนนิ่งจมกองเลือดกุ้ยหย่งหมิงเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วตามไปกระหวัดปลายดาบกรีดคออีกฝ่ายให้เป็นแผล แต่ไม่ทำให้ถึงตายเพราะจงใจจะทรมานมันมากกว่าฆ่า“บังอาจนัก เจ้าไม่เกรงกลัวข้าเลยใช่ไหมเหวิ่นเต๋อ ถึงกระทำย่ามใจได้เพียงนี้ เมื่อห้าปีที่แล้วข้าอุตส่าห์ไว้ชีวิตเจ้า ให้โอกาสเจ้าได้กลับตัวกลับใจ แต่เจ้ากลับมาแว้งกัดข้าอย่างนั้นหรือ”เมื่อสิบปีที่แล้วเขาถูกฮ่องเต้ถังโจวขอร้องให้ปราบปรามกองโจรน้อยใหญ่ที่ซ่องสุมอยู่ตามเส้นทางสันเขาและทะเลทางทิศเหนือ การปราบปรามจบลงในเวลาอันรวดเร็ว ยกเว้นกองโจรบูรพาของเหวิ่นเต๋อผู้นี้ที่ปราบได้ยากเย็น ทำให้เขาต้องใช้เวลาถึงห้าปีกว่าจะตามปราบได้สำเร็จจอมโจรบูรพาผู้ไม่เคยแพ้ใครมองศัตรูเพียงหนึ่งเดียวที่เขาต้องพ่ายแพ้ หลังจากใช้กลยุทธ์สู้ศึกกับกองทหารที่มีกุ้ยอ๋องผู้นี้นำทัพมาปราบปราม ไม่ว่าจะเป็นเมื่อสิบปีที่แล้วหรือตอนนี้ คนผู้นี้ก็เหนือกว่าเขาตลอดเขาหรืออุตส่าห์ดีใจเมื่อสืบจนรู้ว่าสตรีที่เป็นต้นเหตุให้สมุนของเขาตายคือธิดาของศัตรูเก่า จึงค

“ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันยังไม่ได้ประทับตราราชโองการเลยนะเพคะ”“ขอโทษที่ข้าลืมบอกเจ้าไป เรื่องนั้นข้าจัดการเรียบร้อยแล้ว องค์เซียนใจร้อนมากจึงมาขอให้ข้าเขียนราชโองการส่งให้ครอบครัวกุ้ยอ๋องไปแล้ว” เขาเขียนราชโองการในวันเดียวกับที่กุ้ยอ๋องมาหาองค์เซียน และให้เจ้าหน้าที่ฝ่ายพิธีการส่งไปที่คฤหาสน์อ๋องกุ้ยในวันถัดมาฮองเฮาเดือดดาลอยู่ในใจ นางหรืออุตส่าห์ใช้แผนถ่วงเวลาแต่ทุกอย่างกลับตาลปัตรไปหมด“ฝ่าบาททำไม่ถูกต้องนะเพคะ”“จะทำอย่างไรได้เล่า มันเป็นความต้องการขององค์เซียนเขานี่ เลิกพูดเรื่องนี้แล้วเข้าไปข้างในกันเถิด” ฮ่องเต้เปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อตัดปัญหา แล้วเดินนำหน้าไม่รอใคร“โชคดีนักนะ” ฮองเฮากระซิบคำพูดใส่จินลี่ฮัวก่อนจะเดินตามหลังพระสวามีกุ้ยจินลี่ฮัวเห็นรอยยิ้มอ่อนหวานขัดกับแววตาไม่เป็นมิตรของฮองเฮา แต่นางไม่มีอารมณ์จะเอามาใส่ใจ เพราะตอนนี้ใจของนางอยู่กับร่างใหญ่ที่ไร้สติมาสามวันหมดแล้ว…………………คฤหาสน์กุ้ยอ๋อง“พี่ยิปซี”“หลินโม่ว เจ้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่” กุ้ยถิงวางมือจากพู่กันแล้วหันไปทักทายแขก“ท่านหน้าตาไม่สู้ดีเลย แต่ก็ยังมีอารมณ์เขียนนิยายอีก”“ข้าไม่รู้จะทำอะไรต่างหากล่ะหลินโม่ว ก็เล

กุ้ยหย่งหมิงไม่คิดเลยว่าธิดาของเขาจะกล้าหาญถึงเพียงนี้ แม้จะใจหายกับสิ่งที่ได้ยิน แต่กลับรู้สึกชื่นชมจิตใจที่มุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวของนางมากกว่าถังโจวแทบไม่เชื่อหูตัวเองเหมือนกัน “เจ้ากล้าเอาชีวิตมาล้อเล่นแบบนี้ได้อย่างไรจินลี่ฮัว”“หม่อมฉันไม่ได้ล้อเล่นเพคะ หม่อมฉันแค่ทำตามที่ใจตัวเองสั่งให้ทำเท่านั้น”“เจ้ารักโอรสของข้าแล้วหรือ”“..หม่อมฉันไม่ได้เกลียดเขาเหมือนเมื่อก่อนแล้วเพคะ” นางอยากจะเก็บคำว่ารักไว้บอกกับเขาจึงตอบเลี่ยง ๆ ไป“แล้วถ้าองค์ชายไม่ฟื้นขึ้นมาจริง ๆ เจ้าแน่ใจหรือว่าจะยอมตาย”“หม่อมฉันเป็นธิดาของกุ้ยอ๋องเพคะฝ่าบาท จะไม่พูดในสิ่งที่ไม่มั่นใจเพคะ” เขาเป็นแบบนี้เพราะนาง เขาเสียสละเพื่อนางได้ แล้วทำไมนางจะเสี่ยงชีวิตเพื่อเขาบ้างไม่ได้ “เชิญฝ่าบาทออกราชโองการมาได้เลย แลกกับการรักษาด้วยยาของเราเพคะ”“ข้าซึ้งใจเจ้านักจินลี่ฮัว เจ้าเหมาะอย่างยิ่งกับตำแหน่งพระชายาของโอรสเรา ใช้ยาของเจ้ารักษาเขาเถิด ข้าอนุญาตเต็มที่”หญิงสาวคลี่ยิ้มกว้าง “ขอบพระทัยเพคะฝ่าบาท หม่อมฉันจะไม่ลืมบุญคุณของฝ่าบาทครั้งนี้เลยเพคะ” โค้งกายคารวะอีกฝ่ายแล้วรีบนำยาไปให้หมอหลวงช่วยเตรียมฮองเฮาหรงอยากจะด่าว่าสตรี

“ข้าไม่เป็นอะไรเลยเพราะท่านช่วยข้าเอาไว้”“ไม่เจ็บแล้วร้องไห้ทำไม”“ข้าร้องไห้เพราะดีใจที่ท่านฟื้น”“ข้าตื่นมาเพราะจะบอกว่าข้าอยากเจอหน้าเจ้า ข้าไม่อยากให้เจ้าเข้าใจข้าผิด” เขาได้ยินนางพูดว่าถ้าไม่อยากเจอหน้านางก็ให้ตื่นมาบอกกับนาง นางจะได้ไปให้พ้นหน้า เขาจึงรีบตื่นมาบอกให้นางรู้ในสิ่งที่ตรงกันข้าม เขามองนางด้วยสายตารักลึกซึ้ง “เจ้าดูซูบไปมากนะเป่าเป้ย เจ้าไม่สบายหรือเปล่า”“ข้าสบายดี” แล้วนางก็นึกขึ้นได้ว่าต้องเรียกหมอหลวงมาดูอาการของเขา “ปล่อยมือข้าก่อน ข้าจะไปเรียกหมอหลวงให้มาดูอาการของท่าน”“ข้าไม่ต้องการหมอหลวงหรือใครทั้งนั้น ข้าต้องการเพียงเจ้าคนเดียว” เขาไม่ยอมปล่อยมือนุ่ม ๆ ของนาง แต่จับแน่นกว่าเดิมเท่าที่มีแรงมือที่จับแน่นขึ้นกว่าเดิมแต่ก็เหมือนไม่ได้จับทำให้นางสามารถชักมือออกได้อย่างง่ายดาย แต่นางก็ไม่ทำเพราะไม่อยากขัดใจเขา“ข้าจะอยู่ใกล้ ๆ ไม่ไปไหน แต่ตอนนี้ให้ข้าไปตามหมอหลวงมาดูอาการท่านให้ข้าสบายใจหน่อยเถิดนะ ให้หมอหลวงยืนยันว่าท่านไม่เป็นอะไรแล้ว ข้าจะได้ไม่ต้องกังวลอีก”“อือ รีบกลับมาหาข้านะ” องค์เซียนยอมปล่อยมือเมื่อนางพยักหน้ารับ มองตามร่างบางที่กำลังเดินห่างออกไป “เ