All Chapters of ลิขิตรักข้ามกาลเวลา: Chapter 281 - Chapter 290

“อะไรหรือเพคะ” หรงเหม่ยอิงเอื้อมมือไปรับห่อผ้าขนาดเท่ากำปั้น“ใบชาสมุนไพร ชาสุดโปรดของข้าเลยนะ ชานี้มีสรรพคุณบำรุงกำลัง บำรุงโลหิต บำรุงหัวใจ หลังจากฟื้นไข้จะทำให้ฟื้นตัวได้เร็วขึ้น ชงแค่ปลายหยิบมือแล้วนำไปถวายให้องค์ชายดื่มเสียสิ”“ขอบพระทัยเพคะฮองเฮา”“ไปเถิด อย่ามัวเสียเวลาอยู่เลย”“เพคะฮองเฮา” เหม่ยอิงกล่าวลาฮองเฮาแล้วจากไปพร้อมกับห่อใบชา.....................ตำหนักสือกุยหลง“อิ่มแล้วหรือ” จินลี่ฮัวถามคนเจ็บที่นอนกึ่งนั่งกึ่งพิงกับหมอนใบใหญ่ เมื่อเห็นเขาวางช้อนลงในชามโจ๊ก “ท่านเพิ่งทานได้แค่สามคำเท่านั้น ฝืนทานอีกสักหน่อยไม่ได้หรือ”“ข้าก็ฝืนไปตั้งสามคำแล้วนะ”“ท่านกินไม่ลงหรือเพราะว่ายังเจ็บแผล”“เจ้ารู้ด้วยหรือ” เขาแปลกใจที่นางดูออก เพราะมั่นใจว่าไม่ได้แสดงอาการให้เห็น“รู้สิ ท่านนิ่วหน้าเกือบทุกครั้งที่เคี้ยวข้าวนี่นา”“ข้าแสดงออกชัดเจนอย่างนั้นเลยหรือ”“ก็ไม่ค่อยชัดเจนหรอก แต่ข้าดูออกก็แล้วกัน ทนเจ็บแล้วฝืนทานซุปแทนอีกสักหน่อยได้ไหม” หญิงสาวตักซุปปลาครึ่งช้อนจ่อไปใกล้ปากเขา“เจ้าบังคับข้าหรือ”“ก็ข้าอยากให้ท่านแข็งแรงไว ๆ นี่ ท่านซูบลงไปมากรู้ตัวบ้างไหม กินซุปอีกคำนะ”“ลี่ฮัว

กุ้ยหย่งเฟิงและกุ้ยจินลี่ฮัวได้แต่อมยิ้มให้กันเมื่อเห็นท่าทางหยอกเอินใส่กันของบิดามารดาหลังจากรับประทานอาหารเย็นและของหวานร่วมกันแล้ว ต่างก็แยกย้ายกันกลับไปที่ห้องนอนของตัวเอง……………..จินลี่ฮัวอาบน้ำเสร็จเรียบร้อย กำลังจะเข้านอน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น“เป่าเปา เจ้านอนหรือยัง”“ยังเจ้าค่ะท่านพ่อ” นางรีบตอบกลับแล้วก้าวลงจากเตียงไปเปิดประตู“พ่อมารบกวนลูกหรือเปล่า”“เปล่าเจ้าค่ะ ท่านพ่อมีอะไรหรือ”“เรื่องเหวินเต๋อ พ่อไม่อยากพูดต่อหน้าแม่ของเจ้าเพราะกลัวนางจะไม่สบายใจ”“คนผู้นั้นทำไมหรือเจ้าคะท่านพ่อ” ถ้าบิดาไม่พูดถึงนางคงลืมเรื่องของเขาไปสนิทใจ“ลูกบอกให้พ่อรักษาชีวิตของมันไว้จนกว่าองค์เซียนจะฟื้น ตอนนี้เขาฟื้นแล้วลูกจะเอาอย่างไรต่อ”“ลูกหายโกรธเขาแล้วท่านพ่อ แต่ลูกคงให้อภัยเขาไม่ได้ โทษตายลูกไม่อยากทำ แต่ลูกก็ไม่อยากให้เขาไปทำบาปทำกรรมกับคนอื่นอีก”“แล้วลูกจะทำยังไง”“ท่านพ่อทำลายวิทยายุทธ์เขาได้ไหมเจ้าคะ ทำให้เขาไม่สามารถกลับมาฝึกวิทยายุทธ์ได้อีกเลย”“ได้สิ สำหรับจอมยุทธ์แล้ว การทำลายพลังลมปราณมันหนักยิ่งกว่าการฆ่าให้ตายเสียอีก”“ถ้าอย่างนั้นก็ทำเถิดเจ้าค่ะ อย่าให้เขาได้ก่อกรรมกับคนอ

“ท่านแม่ไม่ได้หมายความถึงองค์ชายหรอกเพคะ”“ข้าพอจะเข้าใจแล้ว แต่เจ้าอย่าได้คิดมากไป ยามอยู่กันสองต่อสองคือเวลาส่วนตัวของข้ากับเจ้า ดังนั้นจงเป็นตัวของตัวเองเถิด”“จะดีหรือเพคะ”“ข้าชอบเจ้าแบบแก่นแก้วมากกว่า ไม่อย่างนั้นคงไม่หลงรักหมดหัวใจ”หญิงสาวเม้มปากข่มความเขินอาย เพ่งพิศเสี้ยวหน้าที่ยังคงความหล่อเหลาเอาไว้ด้วยความรู้สึกซาบซ่านในหัวใจแปลก ๆ แม้อีกเสี้ยวหน้าจะมีบาดแผลที่ฉกาจฉกรรจ์ แต่นางก็ไม่ได้รู้สึกเกลียดกลัวแต่อย่างใด“แผลของท่านเป็นอย่างไรบ้าง เจ็บน้อยลงบ้างหรือเปล่า”“เจ็บมาก เพราะอะไรรู้ไหม”“เพราะอะไรหรือ”“เพราะข้าต้องหน้านิ่วคิ้วขมวดตลอดเวลาเพราะคิดถึงเจ้าไงล่ะ”พลันใบหน้าฉงนก็เปลี่ยนเป็นสีแดงดั่งผลท้อสุก รีบหลบสายตาจริงจังของเขาทันที“พูดเล่นได้แบบนี้คงไม่เจ็บเท่าไหร่กระมัง”“ข้าไม่ได้พูดเล่นนะเป่าเป้ย ที่ข้าพูดไปล้วนเป็นความจริงทั้งสิ้น แล้วหมอหลวงก็ทำแผลให้ข้าเจ็บมากด้วย สู้เจ้าก็ไม่ได้ ข้าแทบไม่รู้สึกถึงความเจ็บเลยสักนิด ข้าชอบให้เจ้าทำแผลให้ข้ามากกว่า”“อย่ามาโกหก ตอนข้าใส่ยาให้ท่านยังร้องโอย ๆ ไม่ขาดปาก”“ข้าร้องเพราะอยากอ้อนเจ้าก็เท่านั้นเอง”“พอได้แล้ว พูดไปรังแต่ข

“แต่”“แค่นี้เจ้าก็จะขัดใจข้าแล้วหรือเป่าเป้ย นี่หรืออยากจะช่วยแบ่งเบาความเจ็บปวดจากข้า นี่หรือที่บอกว่าไม่ได้รังเกียจข้า น่าน้อยใจนัก” องค์เซียนเห็นอาการอิดออด พยายามจะแกะมือเขาออกก็ทำเป็นตีหน้าเศร้าต่อว่าเสียงเครือ“โธ่” จินลี่ฮัวหน้าแดงซ่าน เขาไม่รู้หรอกว่านางตื่นเต้นขนาดไหนที่ต้องตกอยู่ในอ้อมแขนเขาแบบนี้ แต่ก็ไม่กล้าแกะมือเขาออกอีกเพราะไม่อยากให้เข้าใจผิด “ข้าไม่ได้รังเกียจท่านเลยนะองค์ชาย แต่ข้าอายต่างหากเล่า” นางสารภาพเสียงเบาหวิว ไม่กล้าเงยหน้าไปสบตากับเขาเพราะอายเหลือเกินแล้วคำสารภาพอ้อยอิ่งของนางพาให้เขาอมยิ้มอย่างอารมณ์ดี เด็กหนอเด็ก โดนหลอกนิดเดียวก็หลงกลจนได้“เงยหน้ามามองข้าสิเป่าเป้ย... น่านะเป่าเป้ย มองข้าสักนิดเถิดนะคนดีของข้า” เขากระซิบเสียงแผ่วหวานเมื่อนางเอาแต่ส่ายศีรษะปฏิเสธ “ถ้าเจ้าไม่เงยหน้าขึ้นมา ข้าจะฝืนทนเจ็บแผลที่หลังก้มลงไปมองหน้าเจ้าเองนะ”“ท่านขี้โกง เอาความสงสารของข้ามาต่อรอง” นางเงยหน้าขึ้นต่อว่าต่อขาน หน้าตาบูดบึ้งแดงก่ำในทันใดเมื่อใบหน้าของเขาโน้มลงมาแนบชิด หน้าผากแตะหน้าผาก จมูกแตะจมูก แล้วริมฝีปากได้รูปนั้นก็แนบเบา ๆ บนริมฝีปากของนาง“ชื่นใจยิ่งนัก”

“เงียบทำไม ทำไมไม่ตอบรับ”“หม่อมฉัน..”“เจ้าเป็นหลานสาวของข้านะเหม่ยอิง จิตใจของเจ้าก็ต้องเป็นเช่นข้า ตั้งเป้าหมายให้สูงและหาทางทำให้สำเร็จให้ได้”“แม้ต้องแลกด้วยชีวิตของผู้อื่นหรือเพคะฮองเฮา”ฮองเฮามองหลานสาวที่จิตใจดีไม่ต่างกับหน้าตา แต่ก็เชื่อมั่นว่าสักวันนางจะต้องกลายเป็นเหมือนตน“ทำไมต้องทำอะไรที่เสี่ยงขนาดนั้นด้วยเล่า” นิ้วมือเรียวยาวที่ประดับไว้ด้วยแหวนหยกชี้ไปที่ศีรษะของหลานสาว “แค่เจ้าฉลาดคิด ฉลาดวางแผน เจ้าก็กำจัดคนได้โดยไม่ต้องฆ่าและไม่มีความผิดแล้วเหม่ยอิง”“หม่อมฉันโง่งมนัก ไม่เก่งเรื่องความคิดแยบยล”“มีข้าอยู่ทั้งคนเจ้าจะกังวลไปทำไม ขอแค่ทำตามที่ข้าบอกก็พอ”“ถ้าไม่ต้องลงมือฆ่าใครหม่อมฉันก็ยินดีทำตามเพคะ” แม้จิตใจของนางจะมักใหญ่ใฝ่สูง แต่ก็ไม่เคยคิดจะเอาชีวิตของคนอื่นเพื่อให้ตัวเองขึ้นเป็นใหญ่ และเท่าที่รู้ ฮองเฮาก็ไม่เคยทำร้ายใคร..แบบซึ่ง ๆ หน้าเหมือนกัน....................กลางดึกคืนต่อมา“ถวายบังคมองค์ชาย หน้าตาสดใสขึ้นเยอะนะพ่ะย่ะค่ะ”เสียงที่ดังมาจากเงามืดทำให้บุรุษบนที่นอนที่เพิ่งล้มตัวลงไปหันไปมอง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้น“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะส่านเตี้ยน” องค์เซียนไม