All Chapters of ลิขิตรักข้ามกาลเวลา: Chapter 291 - Chapter 300

“ท่านแม่ยอมท่านพ่อสักเรื่องเถิด เรื่องอื่นท่านพ่อยอมท่านแม่ตลอดนี่นา” กุ้ยหย่งเฟิงห้ามศึกรักศึกหึงระหว่างบิดากับมารดาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “แม่ก็ไม่อยากจะพูดหรอกนะ แต่ท่านพ่อเจ้าพาออกนอกเรื่องเอง” มารดาพูดกับบุตรชายแต่ค้อนตาคมใส่สามี “ท่านพ่อก็อย่าหึงท่านแม่นักเลย ท่านแม่รักท่านพ่อคนเดียวเท่านั้น บุรุษอื่นไม่เคยอยู่ในใจท่านแม่หรอกขอรับ” “ใครบอกเจ้า ท่านแม่เจ้ามีบุรุษผู้หนึ่งอยู่ในใจมาตลอดยี่สิบปี เจ้าไม่รู้เลยหรือ” “บุรุษผู้นั้นเป็นใครกัน” “ท่านพี่อย่ามาใส่ร้ายข้านะ!” “ลูกรู้เจ้าค่ะ” สาวน้อยวัยสิบหกยกมือขึ้นสูง เอ่ยด้วยน้ำเสียงมั่นใจ ก่อนจะชี้นิ้วเรียวไปยังพี่ชายของนาง “คนนี้ใช่ไหมเจ้าคะท่านพ่อ” “เก่งมากเป่าเปาของพ่อ เจ้าฉลาดกว่าพี่ชายเจ้าแล้วนะ” “ขอบคุณที่ชมท่านพ่อ ท่านพ่อเจ้าคะ” “ว่าอย่างไรลูกรัก” บิดากอดตอบลูกสาวตัวน้อยที่ถลาเข้ามากอดเอวของตนเอาไว้ “ถ้าท่านพ่อไม่มีอะไรจะพูดกับลูกแล้ว ลูกขอไปหาองค์ชายก่อนนะเจ้าคะ” ใบหน้ายิ้มแย้มหุบฉับ คิ้วพาดเฉียงย่นเข้าหากัน “นี่เจ้าเอาใจพ่อ

“อนาคตภายภาคหน้าองค์ชายก็ต้องมีนางสนมอีกหลายคน ควรทำให้มันถูกต้องเสียตอนนี้นะเพคะฝ่าบาท”“ข้าก็พูดกับองค์เซียนเหมือนกัน แต่เขายืนยันว่าจะอยู่ตำหนักเดียวกับนาง ในเมื่อเขาต้องการแบบนั้นข้าก็ต้องยอม”“แต่ถ้าอนาคตองค์ชายมีนางสนมขึ้นมา คนที่ต้องเจ็บปวดก็คือนางนะเพคะ แยกตำหนักกันตอนนี้เลยน่าจะดีกว่านะเพคะ”“องค์เซียนยืนยันหนักแน่นว่าจะไม่แยกเตียงนอนกับชายาของเขา ถ้าเจ้าคิดว่ามีเหตุผลพอจะเกลี้ยกล่อมเขาได้ก็ลองไปคุยดูสิ”ฮ่องเต้เจตนาให้นางไปคุยเรื่องนี้กับโอรสเพื่อตัดปัญหา ทำไมเขาจะไม่รู้ว่านางมีใจให้องค์เซียนอยู่ฝ่ายเดียวตั้งแต่ตอนที่เข้ามาอยู่ในวังหลวงใหม่ ๆ และเขาก็ไม่แน่ใจว่าเหตุผลนานาประการที่นางเอามาอ้างเวลานี้ มันเป็นเพราะความถูกต้องหรือเพราะหัวใจของนางกันแน่………………..หลังจากนั้นเกือบ ๆ หนึ่งชั่วยามเพราะคำพูดของฮ่องเต้ ฮองเฮาหรงจึงกลายเป็นแขกยามวิกาลของตำหนักสือกุยหลง“นี่ก็ยามซวีแล้ว ฮองเฮามีธุระด่วนอะไรกับกระหม่อมหรือ ถึงได้มาขอพบในเวลานี้”“ข้าเพิ่งกลับมาจากตำหนักของฮ่องเต้ ก็เลยแวะมาหาองค์ชายดึกไปหน่อย” ฮองเฮาหรงกล่าวเสียงสั่น ไม่กล้าสบตากับเจ้าของตำหนักที่นอนกึ่งนั่งพิงหัวเตียงเท

“ข้าก็อยากทำอย่างนั้นหย่งเฟิง แต่เพราะข้าต้องไปลงนามทำสัญญาการเดินเรือใหม่ที่อินเดียแทนท่านพ่อให้ทันตามกำหนด จึงต้องเดินทางแต่เนิ่น ๆ เพื่อกันผิดพลาด ถ้าข้าพลาดข้าก็จะไม่ได้สิทธิ์เข้าเทียบท่าแห่งนั้นไปทั้งปี เข้าใจข้าด้วยนะเป่าเปา” ท้ายประโยคเขาหันไปทำหน้าเศร้าใส่ว่าที่เจ้าสาว “ข้าเข้าใจท่านพี่เสมอ ขอให้ท่านพี่เดินทางปลอดภัยไร้อุปสรรค ถึงที่นัดหมายทันเวลา ข้าเองก็คงไม่ได้ไปส่งท่านเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว” “ไม่เป็นไร แค่นี้ข้าก็ดีใจแล้วสาวน้อย” “กลับมาถึงเมื่อไหร่อย่าลืมส่งข่าวบอกข้าด้วยนะ ข้าจะได้หาทางออกมาหาท่าน” “วังหลวงไม่ใช่สถานที่วิ่งเล่นของเจ้านะเป่าเปา เจ้าอย่าดื้ออย่าซนให้องค์ชายต้องปวดศีรษะนักเลย ถ้าข้ากลับมาแล้วข้าจะเป็นฝ่ายไปหาเจ้าในวังหลวงเอง” “ข้าออกมาหาท่านพี่น่าจะง่ายกว่านี่นา” “มันไม่ง่ายหรอกเป่าเปา เมื่อเจ้าถูกกักขังอยู่ในกรงทอง เจ้าคิดว่าเจ้าจะเปิดกลอนออกมาเองได้หรือ” เสียงเข้มกังวานของกุ้ยอ๋องทำให้ทั้งสามคนที่คุยกันอยู่หันไปมอง “คารวะท่านอ๋อง” แขกหนุ่มลูกครึ่งประกบมือโค้งคำนับประมุขใหญ่แห่

นางไม่ใช่สตรีที่เรียบร้อยดั่งผ้าพับไว้ หนังสือคาวโลกีย์ที่บุรุษนิยมอ่านนางก็เคยอ่านมาแล้วหลายต่อหลายเรื่อง เคยเห็นภาพวาดมานักต่อนักจนคุ้นตา จึงรู้ดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับตนเมื่อสักครู่คืออะไร“ทำไมไม่ตอบ”“หน้าไม่อาย กลับไปที่เตียงท่านเลยนะ ไม่อย่างนั้นข้าจะร้องเรียกให้ขันทีหนิวเข้ามาเดี๋ยวนี้เลย”“ก็เรียกสิ ถ้าไม่อายเขา”“ทำไมข้าต้องอาย ท่านต่างหากที่ต้องอาย”“ข้าไม่อาย ข้าจะแก้ผ้าอวดเขาก็ยังได้ ไม่เชื่อก็ลองเรียกเขาเข้ามาสิ” องค์เซียนคลี่ยิ้มทะเล้นใส่คนหน้างอไม่พอใจ แล้วฉวยโอกาสดึงนางอย่างรวดเร็วมานั่งบนตัก “ซู้ด..” แล้วเผลอสูดปาก เมื่อนางดิ้นรนขัดขืนจนทำให้เกิดอาการเจ็บที่บาดแผลด้านหลังเสียงสูดปากของเขาทำให้ร่างบางบนตักแกร่งหยุดนิ่ง“ข้าทำท่านเจ็บหรือ”ใบหน้างดงามที่บ่งบอกความรู้สึกเป็นห่วงเป็นใยทำให้เขาคลี่ยิ้มละมุน“ถ้าเจ้าไม่ดิ้นข้าก็ไม่เจ็บสักนิด แต่ถ้าเจ้าดิ้นมันก็กระเทือนถึงบาดแผลของข้า”“ก็เพราะท่านยังไม่หายดี เลิกแกล้งข้าแล้วกลับไปที่เตียงของท่านได้แล้ว”“โธ่ยอดรัก ข้าบอกแล้วไงเล่าว่าข้าทนนอนคนเดียวไม่ไหวแล้ว ข้าอดทนมาหลายราตรีแล้วเจ้าก็รู้”“ทนมาตั้งหลายราตรียังทนได้ ทนต่อ

ชายหนุ่มนั่งลงบนเตียง โน้มตัวไปวางแขนคร่อมร่างบางที่ตะแคงหน้าหนีไปอีกทาง“รังเกียจข้าหรือถึงได้เอียงหน้าหนี..แล้วทำไมเล่า” ถามต่อเมื่อนางสั่นศีรษะ “เจ้าอายอย่างนั้นหรือ”“อือ”เขากลั้วหัวเราะกับคำตอบตรงไปตรงมาของนาง “ไม่ต้องอายหรอกเป่าเป้ยเอ๋ย เราเป็นเหมือนคนคนเดียวกันแล้ว ไม่แปลกที่จะเปิดเผยให้เห็นถึงเนื้อแท้ของกันและกัน”“จริงหรือ” นิยายชายหญิงที่เคยอ่าน ตอนนี้หายไปจากหัวสมองจนหมดสิ้น“ถ้าบุรุษสตรีไม่ผ่านขั้นนี้ไปได้ก็คงไม่มีคำว่าลูกเกิดขึ้นมาบนโลกใบนี้..หันมาหาข้าสิ” นางไม่ทำตามเขาจึงสอดแขนไปใต้ร่างแล้วช้อนนางขึ้นมานั่งประจันหน้ากัน “มองข้าสิ ข้าปรารถนาให้เจ้ามองข้าอย่างละเอียดถี่ถ้วน เหมือนที่ข้าปรารถนาจะมองเจ้า ไม่อยากละสายตาไปจากเจ้า”ดวงตากลมโตที่มองหน้าเขาค่อย ๆ เลื่อนอย่างเชื่อฟัง เริ่มจากจมูกโด่งเป็นสัน รอยบากสีแดงจาง ๆ เป็นทางยาวที่ใบหน้าด้านซ้าย ริมฝีปากสีแดงอิ่ม คางเหลี่ยมได้รูปรับกับใบหน้า ลำคอยาวมีลูกกระเดือก ไหปลาร้า ไหล่กว้างและหน้าอกแน่นตึงผึ่งผาย หัวนมเล็ก ๆ สีท้อสุก หน้าทองเป็นลอนคลื่นพองาม สะดือ...แล้วหัวใจของนางก็เต้นแรงขึ้นเกือบเท่าตัวเขายิ้มกว้างเมื่อเห็นนางร