All Chapters of ลิขิตรักข้ามกาลเวลา: Chapter 301 - Chapter 310

กุ้ยจินลี่ฮัวรู้สึกตัวเมื่อถูกโอบล้อมด้วยความอบอุ่น ลืมตาตื่นเต็มตาแล้วก็ได้เห็นซีกหน้าคมคายที่ไร้บาดแผลของคนที่กวนใจนางทั้งคืน...พลันใบหน้าก็แดงก่ำ ร้อนวูบวาบไปยันเรือนร่าง“องค์ชะ”“หือ”“ท่านพี่ อรุณสวัสดิ์เพคะ” นางรีบเปลี่ยนคำเรียกและกล่าวอย่างสะท้านอายคำทักทายแปลกหูคงมาจากทางบ้านเกิดมารดาของนาง“อรุณสวัสดิ์สาวน้อย” แต่เขาก็ตอบโต้ “โตจนเป็นเมียข้าได้แล้วยังนอนดิ้นอีกหรือ” เขากลั้วหัวเราะเมื่อใบหน้าแดงซ่านค้อนใส่ก่อนจะดึงผ้าห่มคลุมศีรษะ“อย่าสิ” นางห้าม พยายามยื้อผ้าห่มที่คลุมตัวเอาไว้“ข้าอยากเห็นหน้าเจ้านี่นา”“ถ้าอย่างนั้นก็หันหน้าไปทางอื่นก่อน”“หันทำไม..” เขานึกออกเมื่อถามไปแล้ว ยิ่งทำให้ไม่อยากหันไปไหน “รู้ไหมเมื่อคืนเจ้าดูงดงามและยั่วยวนใจข้าเพียงใด”“ข้าไม่รู้ ข้ามัวแต่ตื่นเต้นกระวนกระวาย” นางตอบอย่างสัตย์ซื่ออยู่ใต้ผ้าห่ม“มานี่มา” เจ้าของเตียงสอดมือเข้าไปในผ้าห่ม สัมผัสกับเนื้อแท้แล้วดึงนางมานั่งบนตัก “เด็กดีของข้าน่าเอ็นดูนัก”“ข้าไม่ใช่ลูกท่านนะ” นางต่อว่าอย่างเขินอายเมื่อถูกอุ้มอยู่บนตักแกร่ง เหมือนทารกน้อยในอ้อมแขนมารดา มือข้างหนึ่งกำผ้าห่มไว้แน่นเพราะกลัวเขาจะสลัดทิ

“ข้าไม่อยากให้คนอื่นมาตำหนิถึงบิดามารดาของข้านี่นา” นางมั่นใจว่าฮองเฮารูปโฉมงดงามแต่ปากหวานก้นเปรี้ยวผู้นั้นต้องพาดพิงถึงบุพการีนางแน่“ถ้าไม่อยากไปก็ไม่ต้องฝืนใจหรอก ฮองเฮาก็โตพอที่จะรู้ได้แล้วว่าเจ้าไม่มีเวลาว่างไปไหน เพราะต้องดูแลข้าที่ยังไม่หายดี” เขาหาข้ออ้างให้นางเพราะรู้ว่าการไปตำหนักฮองเฮานั้นไม่ใช่เรื่องที่นางเต็มใจ“แต่ข้าว่าข้าควรไปนะ” นางลังเล“ไม่ต้องไปหรอก เอาไว้ข้าหายดีกว่านี้แล้วข้าจะพาเจ้าไปเอง” เขาไม่ไว้ใจคนของตำหนักฮองเฮา“จะดีหรือท่านพี่”“ดีสิ” เขาแบมือออกไป “มาหาข้ามา มาให้ข้าดูใกล้ ๆ หน่อย”“แค่นี้ยังไม่ใกล้พออีกหรือ” แววตาเจ้าเล่ห์กับรอยยิ้มมุมปากของเขาทำให้นางหวาดระแวง“ต้องใกล้กว่านี้ ข้าอยากชื่นชมความงามของเจ้าแบบระยะประชิด..” องค์เซียนหัวเราะเมื่อเห็นแววตาลังเลมองเขาอย่างไม่เชื่อใจ “มีนางกำนัลอยู่เต็มตำหนัก ข้าไม่กล้าทำอะไรเจ้าหรอก”นางร้อนวาบไปทั้งหน้าเพราะเขาพูดเสียงดัง รีบเดินเข้าไปหาแล้วปิดปากเขาไว้ด้วยฝ่ามือ“เบา ๆ สิท่านพี่” นางกระซิบเสียงเครียดเพราะกลัวคนอื่นจะได้ยินชายหนุ่มจับมือนุ่มออกจากปากแต่ไม่ยอมปล่อย แล้วใช้มือที่ว่างเกี่ยวเอวคอดให้เจ้าของนั่

ฮองเฮาหรงร้อนวาบไปทั้งใบหน้า อาการของอีกฝ่ายทำให้นางร้อนตัว ไม่ได้คิดไปเองแต่รู้สึกได้ว่าเขารู้เรื่องที่เกิดขึ้นในตำหนัก“เชิญท่านอ๋องตามสบาย ข้าไม่รบกวนแล้ว” นางข่มความอายพูดกับเขาแล้วเดินเฉิดฉายจากไปพร้อมกับผู้ติดตาม“ขอบพระทัยฮองเฮา” กล่าวคำพูดตามหลังอีกฝ่ายจบก็สะบัดชายเสื้อเดินเข้าไปในหาฮ่องเต้จักรพรรดิถังโจวมองหน้าบุรุษที่เข้าพบ หัวคิ้วค่อย ๆ ย่นเข้าหากันเพราะถูกเขาเอาแต่ทำหน้านิ่วใส่ ไม่ยอมพูดจาออกมาสักคำ“ไม่พอใจอะไรข้าก็บอกมาเถิดท่านอ๋อง อย่ามองหน้าข้าด้วยสายตาแบบนั้นเลย ข้ากลัว”“อย่าเฉไฉไปนอกเรื่อง ข้ารอฟังคำตอบของฝ่าบาทอยู่”“เฮ้อ!” ฝ่าบาทถอนหายใจหนักหน่วง รู้สึกหนักอึ้งไปทั้งทรวงอก เพราะสิ่งที่ญาติผู้น้องเรียกร้องให้เขาจัดการนั้นยังไร้วี่แวว “ไม่ใช่ข้าเมินเฉยนะหย่งหมิง แต่ข้ายังจับมือใครดมไม่ได้เลย ขุนนางผู้นั้นก็ไม่รู้หายไปอยู่ที่ไหน”“ถ้าฝ่าบาทช่วยไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ข้าจะจัดการเอง แต่ข้าไม่รับรองความปลอดภัยของคนสั่งการหรอกนะ” กุ้ยหย่งหมิงขู่กลับเสียงเรียบและลุกขึ้น“หย่งหมิง ๆ นั่งลงก่อน ๆ”เขามองโอรสสวรรค์ด้วยสายตากดดัน “...ท่านรู้แล้วสิว่าเป็นฝีมือของใคร”ฝ่าบาทถอนหายใ

หญิงสาวคลี่ยิ้มละมุน สบตากับคนตัวใหญ่ที่ทำหน้าไม่ค่อยพอใจ“ท่านคงชอบให้ข้าเรียกว่าท่านลุงสินะ” นางถามเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคนองค์เซียนหัวเราะด้วยความพอใจ แล้วกระหวัดแขนรัดร่างบางมากอด“ข้าหนาวจะตายอยู่แล้ว เข้าไปข้างในกันเถอะ”“แล้วท่านออกมายืนตรงนี้ทำไม แล้วทำไมไม่สวมเสื้อคลุม”“ข้าออกมายืนรอเจ้า ทำไมถึงไปนานนักเล่า”“หม่อมฉันไปคารวะพระสนมนะเพคะองค์ชาย ก็ต้องพูดคุยกันบ้าง เพิ่งไปได้สี่ห้าตำหนักเท่านั้น คงอีกหลายวันกว่าจะครบทุกตำหนัก” นางบอกกับเขาขณะเดินเข้าไปด้านในด้วยกัน“ยังต้องไปอีกหรือ”“เพคะ”“ข้าไม่อยากให้เจ้าไปไหนไกลจากสายตาข้าเลยเป่าเป้ย”“ข้าอยู่กับท่านพี่ตลอดเวลาไม่ได้หรอกนะ” เมื่ออยู่ในห้องที่แสนอบอุ่นกันเพียงสองต่อสองนางก็เริ่มพูดกันเองกับเขา “ข้าก็อยากเป็น...ภรรยาที่ดีของท่าน ทำหน้าที่เกื้อหนุนท่านอย่างดีที่สุด ไม่ใช่อยู่ให้เป็นภาระของท่าน ให้คนอื่นมานินทาท่านเสีย ๆ หาย ๆ” นางรู้สึกสะท้านอายที่ต้องพูดคำว่าภรรยาออกไปเขาอึ้งไปเล็กน้อยกับความคิดความอ่านของนาง นางดูดื้อรั้น ซุกซนไปวัน ๆ แต่กลับมีความคิดที่เป็นผู้ใหญ่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทางแก่นแก้วนั้น“เจ้าไม่ต้องทำเพื่อข

“ถวายบังคมเพคะองค์ชาย” อวี้เหม่ยและลู่เจินย่อกายทำความเคารพเจ้าของตำหนัก “ถวายบังคมเพคะพระคู่หมั้น” ตามด้วยว่าที่พระชายาของเขาด้วยน้ำเสียงที่ยังเคล้าเสียงสะอึกสะอื้น“เกิดเรื่องอะไรขึ้น ทำไมพวกเจ้ายังกลับมาอีก ที่ข้าพูดไปเมื่อครั้งก่อนเจ้าลืมกันแล้วหรือ”“มิได้เพคะองค์ชาย หม่อมฉันจำได้ทุกคำพูดเพคะ” ลู่เจินกล่าวเสียงสั่นเครือ น้ำตาที่แห้งไปแล้วไหลออกมาตามแก้มอีกครั้งด้วยความกลัว ตอนนี้นางรู้ซึ้งแล้วว่าวังหลวงไม่ได้เป็นสวรรค์อย่างที่เคยวาดภาพเอาไว้ “แต่หม่อมฉันขัดคำสั่งของฮองเฮาไม่ได้เพคะ”“ฮองเฮาอีกแล้วหรือ”“ได้โปรดเถิดเพคะองค์ชาย รับเราสองคนไว้ด้วยเถิดเพคะ อย่าผลักไสพวกเราเลย พวกเรายังไม่อยากตายเพคะ” อวี้เหม่ยโขกศีรษะกับพื้นอย่างไม่กลัวเจ็บ ถ้าแลกกับการรักษาชีวิตเอาไว้ ต่อให้ศีรษะแตกเลือดอาบนางก็ยอม“หยุดร้องแล้วค่อย ๆ เล่ามาว่าเกิดอะไรขึ้น” องค์เซียนชักสีหน้างุนงง จับต้นชนปลายไม่ถูกเพราะเสียงสะอื้นไห้ของพวกนางทำให้จับใจความไม่ได้“ฮองเฮาเพคะ ฮองเฮาหาว่าพวกเราทั้งสองคนละทิ้งหน้าที่ หาว่าพวกเราทำให้องค์ชายรำคาญใจ เลี้ยงไปก็เปลืองข้าวสุก จึงจะเนรเทศให้พวกเราไปเป็นทาสที่ชายแดนตะวันตกเพค