All Chapters of ลิขิตรักข้ามกาลเวลา: Chapter 311 - Chapter 320

เนินเนื้อน้อยสีชมพูที่แซมด้วยดอกไม้ใบหญ้า ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำที่ไหลออกมาจากปากเหวจนดูแฉะ น้ำที่เขาเป็นคนรดให้นาง และเขาคิดว่าครั้งเดียวมันยังน้อยไป“ท่านพี่” หญิงสาวที่นอนหายใจระทวยสะดุ้งวาบทั่วเนินน้อยที่ถูกรุกด้วยชิวหา “ท่านไม่เหนื่อยบ้างหรือ” นางถามเสียงสะท้าน รู้สึกต้องการขึ้นมาอีกครั้ง“ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลยจะเหนื่อยได้อย่างไร รอบนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง” เขาตอบคำถามแล้วก้มลงไปทำความสะอาดเนินเนื้ออ่อนของนาง ฉกชิมความฉ่ำแฉะจนแห้งสนิท แล้วเริ่มละเลงปลายชิวหา ปลุกความกระสันครั้งใหม่ให้นางร่างบางครางกระเส่า ชื่อของเขาเริ่มถูกเรียกหาด้วยเสียงที่สันพร่า และจบด้วยคำขอให้เขาทำรักให้นางมือใหญ่พลิกร่างบางให้นอนคว่ำ แล้วโหย่งสะโพกให้กระดกขึ้น นางก็ช่างรู้งานดีเหลือเกิน รีบขยับตัวอยู่ในท่าคลานเพื่อเปิดทางให้เขาทำรักได้ถนัดถนี่ เขาไม่รอช้าให้เสียเวลาแห่งความสุข จับแก่นกายหยอกเย้าให้ทางเข้าของนางพร้อมรับศึก แล้วค่อย ๆ เบียดทะยาน ผ่านความคับแน่นลึกลงไปจนเนื้อแนบเนื้อศึกรักรอบใหม่เริ่มเกิดขึ้นอีกครั้งอย่างอ่อนโยน สาวสะโพกเร็วบ้างช้าบ้างไม่เร่งรีบ พรมจูบแผ่นหลังนวลเนียนสีอมชมพูลออตา เอื้อม

องค์เซียนหัวเราะกับเสียงที่ได้ยิน หยิบตะเกียบคีบเนื้อไก่ยื่นให้นาง“รีบกินก่อนที่มันจะร้องดังไปกว่านี้” เขาเหล่ไปที่ท้องของนางขณะพูด“ข้าบอกท่านแล้วว่าหิวมาก ทีนี้เชื่อหรือยัง” นางค้อนใส่แล้วงับชิ้นไก่เคี้ยวตุ้ย ๆ แล้วเริ่มตักอย่างอื่นป้อนใส่ปากอย่างต่อเนื่อง “ท่านพี่ไม่หิวหรือ”“ไม่เท่าไหร่ เพราะข้ากินไว้เกือบอิ่มแล้ว”นางค้อนขวับกับคำพูดส่อแววลามก คีบเนื้อตุ๋นใส่ปากยิ้ๆ ของเขาเพื่อไม่ให้พูดอะไรออกมาอีก......................หนึ่งเดือนผ่านไป“พระคู่หมั้นจะไปไหนพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีหนิวเอ่ยถามตั้งแต่นางได้สาวใช้คนสนิทจากครอบครัวเดิมมาอยู่ด้วยนางก็มักจะออกไปนอกตำหนักอยู่บ่อยครั้ง พอองค์ชายกลับมาไม่เจอนางก็มักจะหงุดหงิดจนคนอื่นอยู่กันไม่เป็นสุข“ข้าจะไปเดินเล่นในสวนสักหน่อย จะกลับมาก่อนองค์ชายแน่นอน สัญญา” กุ้ยจินลี่ฮัวพูดดักคอขันทีหนิวผู้ภักดี“แต่องค์ชายไปนานแล้ว อีกสักครู่ก็น่าจะกลับมา” คราวที่แล้วนางก็พูดแบบนี้ ก่อนหน้านั้นนางก็พูดแบบนี้ แต่ก็กลับมาหลังองค์ชายผู้เกรี้ยวกราดเวลาไม่เจอคู่หมั้นทุกที“องค์ชายบอกว่าวันนี้จะเริ่มฝึกยุทธ์อย่างจริงจังแล้ว คงไม่กลับมาง่าย ๆ หรอก ครั้งก่อน ๆ เขา

“ข้าก็ต้องขอบคุณเจ้าเหมือนกันที่ดูแลข้ามาอย่างดี คอยให้คำแนะนำ คอยสั่งสอนคอยปรามข้ามาตลอด เจ้าเปรียบเสมือนพี่สาวของข้าเลยนะเสวี่ย ข้ารักเจ้ามากนะ”“บ่าวก็รักคุณหนู บ่าวจะอยู่กับท่านไปจนแก่เฒ่าเลยเจ้าค่ะ”“ไม่ได้หรอก เจ้าต้องแต่งงานและไปดูแลสามีกับลูกของเจ้า”“บ่าวไม่แต่งงานหรอกเจ้าค่ะ บ่าวจะอยู่ดูแลท่านกับองค์ชายน้อย องค์หญิงน้อยไปตลอดชีวิต” เสวี่ยตั้งใจแน่วแน่แล้วว่าจะไม่แต่งงาน จึงตัดใจจากบุรุษที่เข้ามาติดพัน พูดกับเขาไปตรง ๆ ว่าอย่ามาเสียเวลากับนางเพราะนางไม่คิดจะแต่งงาน “ไม่ได้ ข้าจะให้เจ้ามาเหนื่อยเพราะข้าตลอดชีวิตได้อย่างไร เจ้าต้องใช้ชีวิตอย่างมีความสุข สร้างครอบครัวเป็นของตัวเองถึงจะถูกต้อง”“คุณหนูผลักไสบ่าวเพราะไม่รักบ่าวอย่างที่พูดใช่ไหม”“เปล่านะ ข้ารักเจ้ามากต่างหากถึงอยากมอบสิ่งดี ๆ ให้เจ้า”“สิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตเด็กกำพร้าของบ่าวคือคุณหนูคนเดียวเท่านั้น” เมื่อก่อนนางเคยมีครอบครัว มีบิดามารดา แต่ทุกคนก็ได้ตายจากชีวิตนางไปตั้งแต่ยังเด็กตั้งแต่นั้นพระชายากุ้ยถิงก็รับหน้าที่ดูแลนางมาตลอด นางไม่เคยลืมบุญคุณข้าวแดงแกงร้อนของท่าน จึงอยากอยู่ตอบแทนบุญคุณไปตลอดชีวิต“ตามใจเจ้

เขาจึงรู้ว่าเจ้าฝูลู่ที่เกิดจากพ่อม้าของเขาเป็นที่ถูกตาต้องใจของฮองเฮา และเป็นม้าที่เป่าเป้ยของเขาขี่เล่นทุกครั้งที่มา แล้วแบบนี้จะให้เขาวางใจได้อย่างไร เขาจึงขอยาที่ฮองเฮาให้มาเพื่อตรวจสอบให้แน่ใจความเงียบของคนที่นั่งซ้อนอยู่ด้านหลังทำให้หญิงสาวต้องหันไปมองด้วยความสงสัย เห็นแววตาครุ่นคิดของเขาแทนที่จะสนใจอยู่กับนางก็นึกเอะใจ“ท่านพี่...” เขาเหม่อลอยไม่ได้ยินที่นางเรียก นางจึงกระทุ้งศอกใส่เขาให้รู้ตัวแรงกระทุ้งเบา ๆ ทำให้องค์เซียนรู้สึกตัว เขามองหน้านางแล้วเลิกหางคิ้วขึ้น“หือ”“ท่านพี่มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า”“อือ ข้าไม่ค่อยสบายใจนิดหน่อย วันนี้ขี่ม้าเป็นเพื่อนข้าหน่อยนะ อย่าเพิ่งขี่ฝูลู่เลย ข้าได้โอบกอดเจ้าแบบนี้แล้วข้ารู้สึกดีขึ้นมากเลย”“ได้เจ้าค่ะ”“ทำไมถึงตอบรับง่ายจัง ข้าคิดว่าเจ้าจะงอแงเสียอีก” เขาดีใจที่นางยอมทำตามง่าย ๆ แต่ก็แสร้งถาม“ก็ข้ารักท่านมาก รักมากจนยอมสละความสุขของตัวเองเพื่อท่านได้”“ยอดรักของข้า ข้ารักคนไม่ผิดจริง ๆ” เขาเอียงหน้าหอมแก้มนวล แล้วกระตุกบังเหียนให้ม้าวิ่งเร็วขึ้น พานางท่องทุ่งกว้างพร้อมกับเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของนาง........................“

ตามประเพณีแล้วเขาไม่มีสิทธิ์ได้เห็นชุดเจ้าสาวจนกว่าจะถึงวันวิวาห์ แต่เป็นนางอีกนั่นแหละที่ไม่เห็นด้วย บอกว่าอยากให้เขาได้เห็นในวันที่นางได้ลองชุด เพราะอยากให้เขามีส่วนร่วมตัดสินใจด้วย จึงกลายเป็นว่าชุดที่จะใส่ในวันแต่งงานทั้งของเขาและนางต่างเกิดจากการช่วยกันตัดสินใจ จนได้ชุดที่ถูกใจที่สุดทั้งสองฝ่าย“จริง ๆ นะท่านพี่”“จริงสิ หรือว่าเจ้าอยากแก้ไขตรงไหนอีก”“ไม่ ข้าก็พอใจแล้วเหมือนกัน”“ถ้าอย่างนั้นก็ถอดออกได้แล้ว ฝ่ายงานเย็บปักเขาจะได้เอาไปแก้ไขให้เรียบร้อย”“เพคะ” กุ้ยจินลี่ฮัวรับปาก แล้วกางแขนออก คลี่ยิ้มกว้างจนดวงตาเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว “ถอดให้เป่าเป้ยหน่อยได้ไหมเพคะ” นางกล้ายั่วเขาเพราะเขารับปากแล้วว่าจะไม่แตะต้องนางจนกว่าจะถึงวันวิวาห์นั่นเอง“เจ้าจงใจยั่วข้าหรือ” เขาถามหน้านิ่วแล้วค่อยคลี่ยิ้มละมุน ช่วยนางถอดชุดโดยดี“เพคะ ข้ากล้ายั่วเพราะรู้ว่าท่านพี่ตรัสแล้วไม่คืนคำแน่นอน”“เพราะข้าไม่อยากทำให้เจ้าช้ำไงเล่า” ร่างสูงใหญ่โน้มต่ำ “รออีกสามวันเถิด ข้าจะเอาคืนให้สาสม” แล้วกระซิบที่หูของนาง“เขาว่าเจ้าบ่าวมักไม่ได้เข้าหอในคืนวิวาห์ เพราะเจอฤทธิ์สุราเล่นงาน”“เจ้าบ่าวพวกนั้นต้องไม่ม