All Chapters of รักร้ายของนายข้างบ้าน: Chapter 71 - Chapter 80

“เสียว” เสียงหวานครางกระเส่าเพราะความเสียวซ่าน เขาลูบไล้ลายสักตรงปั้นเอวด้านหลังลายสักที่เธอไม่ค่อยได้เห็น มีแต่เขาเท่านั้นที่จะได้เห็น ถ้าไม่ใช่เขา คนอื่นห้ามมองเขาจูบลงตรงรอยสัก แรงจูบนั้นสร้างความสยิวซ่านให้เธอไม่หยุด แรงเสียดสีเกิดขึ้นหลายต่อหลายครั้งกับดอกไม้งาม เมื่อเขาอัดแน่นความเป็นชายมาจนเต็มความยาว เรียกเสียงร้องครางจากเธอได้ดังกว่าทุกครั้งเขาซอยเอวเข้าออก จนร่างบางสั่นไปทั้งร่างเพราะแรงกระแทก เขาชื่นชอบเซ็กซ์กับเธอที่สุด ชอบตอนที่อยู่ด้วยกัน ชอบตอนที่เธอสระผมให้ ชอบตอนที่เขาได้เป่าผมให้เธอ หนีบผมให้เธอ และอย่างตอนนี้ ทุกแรงที่กดอัด สะโพกงอนงามรูปทรงลูกพีช สีชมพูอ่อนขึ้นสีสดเพราะความเสียวซ่านและแรงกระแทก“ฟ้า ครางหน่อย”“อื้อ นายฟ้าเสียว”“เสียวมากไหมครับ”“มาก เสียวที่สุด แรง ๆ เลย” เสียงร้องขอแรงของเธอ ทำเขาแทบคลั่ง เขาใช้สองมือกุมข้างเอวแน่น คุมจังหวะให้เขาและเธอขยับเข้าออกและกระแทกลงมาพร้อมกัน ความเสียวเรียกเสียงร้องดังแข่งกับเสียงน้ำที่อยู่ระหว่างกายเนื้อทั้งสองเพียงไม่นานเธอก็กระตุกเกร็งไปก่อน ส่วนเขาก็กระแทกกระทั้นเข้าหาเธออีก ก่อนจะคำรามต่ำเพราะความเสียวซ่าน แอ่น

“ฟ้าจะรู้ได้ยังไง ทุกวันนี้ฟ้ายังไม่รู้เลยอยู่กับนายในฐานะอะไร” พูดเองก็เจ็บเอง เขาไม่เคยบอกเธอสักครั้งว่าเป็นอะไรกัน เธอมีสิทธิ์อะไรบ้างในตัวเขา เธอยังไม่เคยรู้ แต่สำหรับเธอเขาคือคนสำคัญของเธอ นอกจากเพื่อนแล้วก็มีแต่เขานี่แหละ“ฟ้าก็รู้ว่าผมยังไม่อยากให้ทางบ้านรู้เรื่องของเรา ฟ้ารอก่อนได้ไหม ผมไม่มีใครมีแต่ฟ้าจริง ๆ” ภัทรพลพูดอย่างเหนื่อยใจคนหนึ่งก็แม่ อีกคนก็เมีย“ทำไมแม่นายไม่ชอบฟ้าเหรอ”“เปล่า ๆ ไม่ใช่อย่างนั้น คือแม่ยังไม่รู้เรื่องฟ้าหรอก ผมยังไม่อยากให้แม่รู้เรื่องของเรา”“มีอะไรหรือเปล่า ทำไมถึงไม่อยากให้ท่านรู้” ไปรญามองหน้าคนที่กำลังลำบากใจไม่รู้ว่าอะไรทำไมเขาต้องลำบากใจขนาดนั้น“ผมรับปากไว้แล้ว ว่าจะยังไม่มีแฟนจนกว่าจะเรียนจบ” ภัทรพลกอดกระชับเธอแน่นขึ้น ถ้าเขาบอกเรื่องนี้กับเธอ เธอพร้อมจะรับฟังเขาใช่ไหมเธอจะให้อภัยกับอดีตที่ผิดพลาดของเขาใช่ไหม“นายนี่มันสมัยไหนแล้ว ทำไมถึงจะมีแฟนไม่ได้ เราสามารถหาเงินใช้เองได้เลี้ยงดูตัวเองได้ เราก็น่าจะเป็นผู้ใหญ่ได้แล้วนะ เรื่องแค่นี้เอง” ไปรญาไม่ค่อยเข้าใจกับเหตุผลของเขามากนักเขาไม่ได้หลอกเธอใช่ไหม สิ่งที่พูดคือเรื่องจริงใช่ไหม“ฟ้า เรื่

ไปรญากับภัทรพลมาถึงจังหวัดเชียงใหม่ เธออดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมเขาดูเกร็งมาตลอดการเดินทางตั้งแต่ขับรถออกจากกรุงเทพฯแล้ว“นายมีอะไรหรือเปล่า”“เปล่าครับ” เขาดูอาการไม่ปกติจนเธอสังเกตได้ เสียงโทรศัพท์เขาดังขึ้นไปรญาไม่ได้ยินว่าปลายสายพูดว่าอะไรแต่น่าจะเป็นรณภพทั้งสองเช็กอินโรงแรมใจกลางจังหวัดเชียงใหม่ พรุ่งนี้เช้าภัทรพลจะพาเธอไปไหว้ยายที่วัดในอำเภอแม่ริม เมื่อเช็กอินที่โรงแรมแล้ว ทั้งสองก็ตัดสินใจสั่งอาหารมากินที่ห้องเพราะไม่อยากออกไปไหนเป็นค่ำคืนที่แปลกสำหรับเธอ เพราะคืนนี้เขาเพียงแค่นอนกอดเธอพร้อมทั้งลูบหลังอย่างปลอบโยน ไม่มีการร่วมรัก อย่างที่เคยทำ หรือว่าช่วงนี้งานยุ่งเพราะรณภพโทรมาบ่อยมากเช้าวันถัดมาทั้งสองตรงไปยังวัดแห่งหนึ่งในอำเภอแม่ริม ไปรญามองกำแพงวัดที่ทำเป็นช่อง ๆ ไว้เก็บอัฐิของผู้เป็นยาย นานแค่ไหนแล้วที่เธอไม่ได้มาหายาย“ยายจ๋า ฟ้าเรียนจบแล้วนะคะยาย” เธอนั่งลงวางดอกไม้ พร้อมทั้งลูบเบาที่รูปของยาย ถ้ายายได้เห็นเธอตอนนี้ท่านจะดีใจแค่ไหนกันนะ ดีใจที่เธอได้ทำตามความฝัน มีการมีงานทำ“ยายนี่นาย” เธอหันไปมองหน้าเขา เขายิ้มให้เธอเหมือนให้เธอแนะนำเขาได้“นายเป็นแฟนฟ้าเอง นายดูแลฟ้าต

เสียงสะอื้นไห้ที่พยายามกลั้นแต่กลั้นไม่ไหว เสียงนั้นปลุกชายหนุ่มบนเตียง เขาเดินออกมาจากห้องเห็นเธอกำลังปิดปากตัวเองกลั้นเสียงสะอื้นที่กลั้นไม่อยู่“ฟ้า เป็นอะไร”“นาย” เธอโผเข้ากอดเขาทันทีที่เขานั่งลงข้างเธอ ภัทรพลสับสนไปหมดไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำไมเธอถึงร้องไห้หนักขนาดนี้ หรือเพราะเธอรับไม่ได้เรื่องที่มีคนว่าเขาเป็นฆาตกร“ฟ้าโกรธผมหรือเปล่า ถ้าฟ้ารับไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะ ที่ผมเป็นส่วนหนึ่งให้ยายฟ้าเสีย” เขาพร้อมจะเข้าใจหากเธอจะรับเรื่องนี้ไม่ได้ เพราะนอกจากเขาจะเป็นต้นเหตุให้ฟ้าใสตายในวันนั้น ยังมีอีกคนที่ตายในวันนั้น ยายของเธอ เขาจำชื่อได้ในทันทีที่ยืนหน้าที่เก็บอัฐิ“ไม่...ไม่นะนายไม่ใช่” ไปรญารีบปาดน้ำตาทิ้ง ดูเหมือนเขาจะเข้าใจผิด เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว เธอไม่ได้ร้องไห้เพราะยายเสีย ไม่ได้เสียใจอีกแล้ว“ผมขอโทษ” น้ำตาของเขาไหลรินอีกครั้ง ความรู้สึกผิดต่อฟ้าใสในวันนี้มันเลือนรางไปแล้ว ยิ่งโตขึ้นเขารู้จักโลกมากขึ้น เขาและครอบครัวได้ชดใช้ในความผิดที่ไม่ได้ก่อไปแล้ว รางวัลของความสูญเสียนั้น พวกเขาชดใช้ด้วยเงินหลายสิบล้านในตอนนั้นพ่อเขาขายกิจการที่ทั้งสองครอบครัวก่อตั้ง ไปให้ครอบครัวของฟ้าใ

“น้องกฤตเดี๋ยวนี้หล่อขึ้นจนพี่จำไม่ได้เลย”“พี่ชลลี่ คิดถึงจังเลย” ว่าแล้วธนกฤตก็สวมกอดชลลี่ ส่วนชลลี่เองที่ควรจะขัดขืนแต่กลับกอดกันกลมทั้งคู่“นี่ชะนี พอแล้วค่ะฉันรู้ว่าแกของขาดแต่ไม่ต้องขนาดนี้ก็ได้” นัตตี้พยายามดึงสองคนออกจากกัน“นี่นัตตี้ตกลงแกหวงฉันหรือแกหวงผู้ชาย” เพราะทุกครั้งที่ผู้ชายเข้าใกล้เธอจะโดนยายนี่คอยกันออกตลอด จนทำให้ตอนนี้โสดสนิทไม่ต่างกับนัตตี้ที่ก็โสดสนิทเป็นเพื่อนเธอ“น้องกฤตเมื่อก่อนเห็นปลื้มยายเจ๊ไฝ ทำไมตอนนี้มาสนใจชลลี่หึ” เสียงคนขี้หวงถามผู้ชายที่เพิ่งเข้ามาใหม่“ก็เจ๊ฟ้าใสของเจ๊นัตตี้ มีคนนั่งเฝ้าหัวโด่อยู่นั่นไง”สายตาทุกคู่จ้องมองทั้งสองคนไปรญากับภัทรพล ก็พอทราบว่าทั้งสองคนความสัมพันธ์คลุมเครือมาก จะว่าคบกันก็ไม่ใช่จะว่าไม่มีอะไรก็ไม่ใช่อีกเพราะดูจากแววตาก็มองออกว่ามีอะไรมากกว่านั้น“พอแล้วอย่าแกล้งกัน” รณภพต้องร้องห้าม โต ๆ กันแล้วแต่ก็ยังชอบแกล้งกันอีก“น้องณภพก็ดูสิ นัตตี้มันชอบกันท่าพี่” ชลลี่หันไปฟ้องรณภพ“พอแล้วไม่ต้องมาอ้อนผัวฉัน”“โอ๊ะ..ผัว ผัวเต็มปากเต็มคำนะแม่” นัตตี้หันไปแซวภัคณิกาที่ไม่เคยเรียกแฟนหนุ่มว่าผัวสักครั้ง แต่คนที่ดูจะอายหนักน่าจะเป