All Chapters of ครัววิเศษของม่ามี๊ลูกสอง: Chapter 141 - Chapter 150

"หยางลู่ๆๆๆ เปิดประตูให้หน่อย" เสียงของเซิ่งเจี๋ยดังขึ้นอย่างแหบแห้ง ร่างกายที่เหนื่อยล้าก็เริ่มแสดงออกมาทั้งจากความเครียดและความกลัวที่รุมเร้า เขากระแทกประตูไม่หยุดมือสั่นเทา เขาพูดออกมาด้วยความหวาดหวั่น "เปิดประตูให้ฉันหน่อยเร็วเข้า""ใคร... ใคร..." เสียงของหยางลู่ดังขึ้นจากในห้อง โดยมีความตกใจและหวาดกลัวผสมอยู่เต็มไปหมด ก่อนที่เสียงประตูจะถูกเขย่าด้วยแรงมากขึ้น ทำให้หยางลู่หันไปมองด้วยสายตาวิตก “ฉันเอง”"เซิ่งเจี๋ยหรือทำไมมาที่นี่แบบนี้ ถ้าทางการมาจับตัวคุณที่บ้านฉัน ฉันก็จะติดร่างแหไปด้วยนะสิ"เสียงของเขาสั่นสะท้านจากความกลัว แต่ก่อนที่หยางลู่จะทำอะไร เซิ่งเจี๋ยก็รีบแทรกตัวเข้ามาภายในห้อง เขาพยายามพูดเสียงต่ำและเร่งรีบ "ฉันไม่รู้จะหนีไปไหนแล้ว...เธอเป็นคนเดียวที่ฉันคิดว่าจะช่วยฉันได้...เธอมีเงินใช่ไหม ขอเงินให้ฉันบ้างเถอะ เพื่อใช้สำหรับการหนี ตอนนี้ทั้งท่านจางและคนของกรมอาญาต่างออกตามล่าตัวฉันแล้วไอ้หมอนั่นไม่ปล่อยฉันไว้แน่ไหนจะลูกหนี้ไหนจะคนบ้านหวง"หยางลู่ได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างไม่พอใจ "ทำไมไม่คิดก่อนทำอะไร คุณมันเล่นเกินเบอร์ไปหน่อย ยิงซูหว่านเกือบตายขนาดนั้

เซิ่นเหยี่ยนก้มลงมองมือที่เขากำอยู่ ทั้งสองมือหลอมรวมกันจนไม่สามารถแยกจากกันได้ เขารู้ดีว่าเขาต้องต่อสู้กับความรู้สึกของตัวเองต่อไป แต่ในขณะเดียวกันก็ต้องการให้ซูหว่านรู้ว่าเขาจะทำทุกอย่างเพื่อที่จะทำให้ซูหว่านรู้ว่าเขามีความรักให้มากมายแค่ไหน"ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่าเป็นไปได้" เซิ่นเหยี่ยนพูดต่อด้วยเสียงที่มั่นคง ขณะที่ยังคงจับมือซูหว่านไว้ไม่ปล่อยซูหว่านรู้สึกถึงความอบอุ่นจากมือของเขา และความรู้สึกที่พุ่งขึ้นมาในอกก็ค่อยๆ ทวีคูณขึ้น หลับตาลงชั่วครู่เพื่อเก็บเกี่ยวความรู้สึกดีๆ ที่เกิดขึ้นในตอนนี้ไว้ในใจ รู้ดีว่าแม้จะมีอุปสรรคและความไม่แน่นอนอยู่ข้างหน้า แต่ตอนนี้ อยากจะเชื่อในสิ่งที่เขาพูดและการกระทำที่แสดงออกมา"ข้าจะรอ" ซูหว่านพึมพำอย่างเบาๆ ขณะที่ยิ้มบางๆ ให้กับเขาเซิ่นเหยี่ยนยิ้มตอบ ก่อนจะเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของซูหว่านเบาๆ ด้วยความอ่อนโยน "ไม่ต้องขอบคุณข้าเลย ซูหว่านข้าจะทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้บอกเจ้าว่าข้ารักเจ้ามากแค่ไหน" ซูหว่านก้มหน้าลงทันที ดวงตาหลบเลี่ยงไปจากเขา รู้สึกถึงความร้อนที่ผุดขึ้นมาในแก้มเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสจากเซิ่นเหยี่ยนที่จูบเบาๆ ที่หน้าผากของเธอ ความรู้สึกอ

บ้านหวงในช่วงเวลาหลังอาหารเย็นที่แสงไฟส่องสว่างอบอุ่น ทำให้บรรยากาศในบ้านดูนุ่มนวลและอบอุ่น หยางลู่ที่เดินเข้ามาด้วยท่าทางที่เรียบร้อยได้หิ้วเอาอาหารรสเลิศจากโรงเตี๊ยมไห่ถังมาที่บ้านหวง อาหารชั้นดีที่ถูกปรุงอย่างประณีตตามสั่ง"ท่านแม่" หยางลู่กล่าวทักทายฮูหยินหวงด้วยความนอบน้อม เสียงของเธออ่อนหวานและเคารพ"หิ้วอะไรมามากมายกัน" ฮูหยินหวงถามด้วยรอยยิ้มและแววตาเต็มไปด้วยความสงสัย"อาหารเย็นที่หยางลู่ให้พ่อครัวจากโรงเตี๊ยมไห่ถังปรุงขึ้นเพื่อนำมาที่นี่ค่ะ" หยางลู่กล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงมั่นใจและเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจที่ได้นำเสนอของดีให้กับฮูหยินฮูหยินหวงพยักหน้าขึ้นลง ราวกับเห็นด้วยและยิ้มอย่างพึงพอใจ "ดีจริงๆ เจ้าช่างใส่ใจเสียจริง""มีแต่ของดีดีและบำรุงกำลังเจ้าค่ะ โสมจากอินซอนที่เพิ่งนำเข้ามากับหอยเป๋าฮื้อจากทะเลจีนใต้ ทุกอย่างล้วนเป็นของชอบของเซิ่นเหยี่ยน" หยางลู่ตอบด้วยความภาคภูมิใจในอาหารที่เธอนำมา"เจ้าช่างใส่ใจเซิ่นเหยี่ยนเพียงนี้ นับว่าดีจริงๆ" ฮูหยินหวงกล่าวชมอย่างพึงพอใจ ท่าทางดูผ่อนคลายและเป็นกันเองหยางลู่ยิ้มหวานออกมา รอยยิ้มที่ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ "ท่านแม่เจ้าข

ฉายหยาที่เต็มไปด้วยความโกรธและความคับแค้น เดินเข้าไปอย่างรวดเร็วแล้วฟาดมือเข้าใส่หยางลู่อย่างแรง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทาด้วยความโกรธที่ไม่สามารถปิดบังได้"เจ้า เจ้านางจิ้งจอก เจ้าช่างร้ายกาจจริงๆ ยั่วยวนพี่เซิ่นเหยี่ยนทั้งๆ ที่เจ้าก็รู้ว่าพี่เซิ่นเหยี่ยนคือคนรักของข้า" น้ำเสียงของฉายหยาเต็มไปด้วยความเกลียดชังและความคับแค้นที่ก่อตัวมานานฮูหยินหวงที่ยืนอยู่ข้างๆ เหมือนจะตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก ตาคมมองไปที่ฉายหยาที่ไม่ยั้งมือแล้วหันมองหยางลู่ที่ยืนนิ่งไม่ตอบโต้ แต่ไม่ได้ห้ามปรามการกระทำของฉายหยาเลยสักนิดเดียว เหมือนกำลังรอให้ความจริงทุกอย่างถูกเปิดเผยออกมาหยางลู่ที่รู้ดีถึงเกมที่ตัวเองกำลังเล่นอยู่ก็ไม่ยอมสู้ ทำเพียงนั่งนิ่งๆ แสดงให้เห็นว่าเป็นฝ่ายที่ถูกทำร้าย และให้ฮูหยินหวงเห็นถึงการกระทำที่หยาบคายของฉายหยา โดยที่หยางลู่ไม่ตอบโต้ แม้จะรู้สึกเจ็บปวดจากการตบตีของฉายหยา"คุณหนูเสิ่น อภัยให้ข้าเถอะ" หยางลู่พูดออกมาเบาๆ แต่น้ำเสียงกลับมีความเจ็บปวดซ่อนอยู่ "เจ้าตีข้าให้ตายพี่เซิ่นเหยี่ยนก็ไม่รักเจ้า... คุณชายหวงเขาพูดเองว่าไม่เคยมีใจให้เจ้าที่ต้องหมั้นกับเจ้าก็เพื่อการค้า..." พูดคำเหล

เช้าสดใสในหมู่บ้านที่เริ่มตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงนกร้องและแสงแดดที่อ่อนโยน ฟางหลินยกหม้อใบใหญ่ที่มีอาหารที่ทำขึ้นมาใหม่ๆ มาวางที่โต๊ะขายของตรงหน้า หม้อใบใหญ่มีเนื้อหมูตุ๋นกับเห็ดหอม, ผักหลากหลายชนิดที่ทำให้หม้อนั้นเต็มไปด้วยสีสันและกลิ่นหอมที่ฟุ้งไปทั่ว "เร่เข้ามาเร่เข้ามา หมูตุ๋นเห็ดหอมสูตรพิเศษของฟางหลิน"เสียงอาอวี่เจื้อยแจ้วป่าวประกาศพร้อมกับ ความหอมจนไม่อาจต้านทานได้ กลิ่นของเห็ดหอมที่ผสมกับน้ำซุปหอมหวานและกลิ่นเนื้อหมูตุ๋นชวนให้ทุกคนอดใจไม่ไหว"พี่สาวฟางหลิน ลูกค้าเริ่มมาแล้วครับ" อาเยวี่ยนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น มันเป็นการเริ่มต้นวันที่เต็มไปด้วยความหวังและความอบอุ่นจากสองวันที่หยุดขายของเพราะซูหว่านบาดเจ็บ"เร็วเข้าพวกเราช่วยกันขายของ" ฟางหลินกระตุ้นเด็กๆ และทั้งสามก็เริ่มช่วยกันจัดของ บางคนช่วยจัดผักสดๆ ห่อใบตองเขียวสดสวย อาอวี่ช่วยวางจานขาย พร้อมที่จะให้บริการลูกค้าทุกคนชาวบ้านต่างเริ่มทยอยมารุมล้อมร้านของซูหว่านที่อยู่ข้างๆ ตลาด คนส่วนใหญ่ที่มาที่นี่เป็นคนในหมู่บ้านที่รู้จักซูหว่านและฟางหลิน บางคนถือห่อยามาในมือเพราะได้ยินข่าวว่าซูหว่านได้รับบาดเจ็บ"แม่นางซูหว่านเป็นอ