All Chapters of ครัววิเศษของม่ามี๊ลูกสอง: Chapter 151 - Chapter 160

ซูหว่านนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้ในห้องของตัวเอง บรรยากาศในห้องเงียบสงบ รู้สึกถึงความอบอุ่นและความเป็นห่วงที่มีคนส่งมาให้ แม้ว่าหัวใจจะยังคงหนักหน่วงจากหลายๆ สิ่งที่เกิดขึ้น แต่การมีคนใส่ใจและคอยช่วยเหลือ เสียงเด็กทั้งสองหยอกล้อกันสนุกสนานด้านนอก"นายหญิงขอรับ คุณชายให้เสี่ยวเปานำของบำรุงและยาดีมามอบให้" เสี่ยวเปาที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับก้มหัวเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบางๆ และยืนนอบน้อมอยู่ตรงนั้น ท่าทางเขาค่อนข้างสุภาพและเป็นการแสดงออกถึงการเคารพที่ซูหว่านรู้สึกได้ ซูหว่านยิ้มให้เสี่ยวเปาที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยท่าทางนอบน้อม ก่อนจะพูดขึ้นด้วยเสียงอ่อนโยนและมีความขอบคุณซ่อนอยู่ในนั้น"ไม่เห็นต้องยุ่งยากสองสามวันมานี้ข้าดีขึ้นมากทีเดียว ตอนนี้เดินไปไหนมาไหนได้บ้างแล้ว ขอบคุณคุณชายหวงมากๆ เลย" ซูหว่านกล่าวพลางยิ้มให้เสี่ยวเปาแล้วลุกขึ้นจากเตียงเล็กน้อย ท่ามกลางร่างกายที่ยังมีอาการอ่อนแรงเสี่ยวเปาวางถุงเครื่องบำรุงและยาต่างๆ ลงตรงหน้า"แล้วเรื่องตามตัวคุณชายเซิ่งเจี๋ยเล่า ได้เรื่องว่าอย่างไรบ้าง"ซูหว่านถาม เสี่ยวเปาก้มหน้าคิดถึงเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นที่บ้านหวงเมื่อวานเกี่ยวพันกับหยางลู่และเซิ่งเจี๋ยโดย

เสียงของเธอสั่นสะท้านไปกับการผสมผสานระหว่างเสียงหัวเราะและการร้องไห้ น้ำตาหยดลงมาอย่างไม่สามารถควบคุมได้ สั่นสะท้านในความทุกข์ที่กัดกินหัวใจเธอหยิบจอกสุราขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าหยางลู่เต็มไปด้วยความขมขื่นและยกจอกขึ้นจ่อริมฝีปาก พยายามจะดื่มให้ได้มากที่สุด แต่ทว่าพ่อครัวของโรงเตี๊ยมไห่ถังก็ไม่ยอมหยุดยั้ง เขารีบเดินเข้ามาคว้่าจอกสุราในมือของหยางลู่ทันที"นะ... นายหญิงขอรับ พอแล้ว ท่านเมามากไปแล้ว" พ่อครัวพูดด้วยน้ำเสียงแสดเงความเป็นห่วงหยางลู่สะบัดมือออกจากมือของพ่อครัวไห่ถังอย่างแรง พร้อมกับคำพูดที่เต็มไปด้วยความโกรธ "เจ้าโง่ ฉันเมาแล้วทำไม ฉันเมาแล้วแกจะทำอะไรฉันได้ เจ้าโง่ ไปให้พ้น" คำด่าที่แผดออกจากปากของหยางลู่ทำให้พ่อครัวไห่ถังกัดฟันแน่น และรู้สึกถึงความอึดอัดที่ทนรับไม่ได้พ่อครัวไห่ถังหันหลังกลับและเดินออกไปอย่างช้าๆ หยางลู่ยังส่งเสียงตามไป"เชอะ...สะเออะนึกว่าตัวเองเป็นใคร... เซิ่งเจี๋ยยังไม่กล้าห้ามฉันเลย...เซิ่งเจี๋ยคุณจะหัวเราะเยาะฉันไหม" หยางลู่คร่ำครวญ "ฮือๆๆๆ ...เซิ่นเหยี่ยน...คุณชายเซิ่นเหยี่ยน...ทำไมใจร้ายแบบนี้..."หยางลู่ดื่มสุราอีกครั้ง สะท้อนถึงความเศร้าสร้อยที่กลืน

เซิ่นเหยี่ยนยืนอยู่ที่หน้าบ้านในความเงียบสงบ ร่างสูงใหญ่ของเขายืนตรงอย่างมั่นคง แต่ดวงตากลับเผยถึงความวิตกกังวลเล็กน้อย คิ้วคมขมวดให้เห็นถึงความคิดในใจที่ไม่อาจบอกออกไป ฟางหลินมองดูเขาอย่างขำๆ ก่อนจะยิ้มอ่อนๆ และพูดขึ้น"คุณชายหวงไม่เข้าไปข้างในหรือเจ้าคะ นายหญิงคงตื่นแล้วนะเจ้าคะ" ฟางหลินพูดขึ้นอย่างอ่อนโยนพร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ เสี่ยวเปาที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ไม่พลาดที่จะขยิบตาให้ฟางหลินด้วยความเข้าใจ มันเหมือนกับว่าทุกอย่างในตอนนี้จะต้องมีการดำเนินไปอย่างราบรื่นแล้วไม่ต้องหวง"คุณชายขอรับ อาอวี่กับอาเยวี่ยนเข้าไปแล้วขอรับ สักครู่นายหญิงซูหว่านคงออกมา" เสี่ยวเปาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น แต่ท่าทางของเขากลับเผยให้เห็นถึงความกระตือรือร้นเล็กน้อยในตัวของเขา เขารีบขยับคอเสื้อของเซิ่นเหยี่ยนให้เข้าที่เข้าทางอย่างระมัดระวัง ราวกับว่าเขาต้องการให้คุณชายดูดีในทุกๆ สถานการณ์เซิ่นเหยี่ยนขยับตัวเล็กน้อย เมื่อเขารู้สึกถึงการปรับแต่งเล็กๆ น้อยๆ จากเสี่ยวเปา เขายิ้มให้กับเสี่ยวเปาก่อนจะตอบกลับไป"นั่นสินะ ข้ารอนานแล้ว" เสียงของเขาดูจะเครียดขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังคงพยายามซ่อนความตื่นเต้นที่เกิดข

โรงเตี๊ยมเจียชินในคืนนั้นดูคึกคักไปด้วยลูกค้าแวะมาเยือนมากมาย ท่ามกลางเสียงหัวเราะและบทสนทนาของผู้คนที่ลอยล่องไปในอากาศ กลิ่นหอมของอาหารที่สุกใหม่ๆ ลอยไปทั่วห้อง เหล่าลูกค้าหลายคนไม่ว่าจะเป็นพ่อค้าหรือผู้คนทั่วไป ต่างพากันนั่งเอนกายลงที่โต๊ะด้วยรอยยิ้มและตาเป็นประกาย ความอบอุ่นของโรงเตี๊ยมแห่งนี้เริ่มเติบโตเป็นสิ่งที่คนนอกต่างก็รู้สึกได้ ฟางหลินยืนอยู่ข้างๆ เคาน์เตอร์ที่ห่างจากโต๊ะลูกค้า แต่ท่ามกลางความคึกคักนั้นกลับรู้สึกถึงความรู้สึกในใจที่ซ่อนอยู่รู้สึกถึงความสุขที่ท่วมท้นในใจหยาดน้ำตาไหลริน ฟงหงเหวินที่เห็นท่าทีของฟางหลินก็เดินเข้ามาอย่างเงียบ ๆ ท่ามกลางเสียงของลูกค้าที่ห่างไกล เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย“วันนี้วันมงคล เจ้ามีน้ำตาทำไมกัน”ฟางหลินสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบปาดน้ำตาที่ไหลลงมาอย่างรวดเร็ว หัวใจที่ขับเคลื่อนด้วยความดีใจ พยายามควบคุมตัวเองแต่ยังคงไม่สามารถหยุดความรู้สึกที่หลั่งไหลออกมาได้“ข้าน้อยดีใจเจ้าค่ะที่ในที่สุดโรงเตี๊ยมเจียชินก็ได้เวลาเปิดตัวเสียที…” ฟางหลินพูดไปด้วยเสียงที่สะอื้นไปด้วย ความรู้สึกดีใจที่ได้เห็นฝันของซูหว่านกลายเป็นจริงนั้นเต็มไปด้ว

ซูหว่านนั่งอยู่ที่โต๊ะท่ามกลางบรรยากาศของโรงเตี๊ยมที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการสนทนาของแขกผู้มาเยือนทันใดนั้นเสียงของระบบก็ดังขึ้นในหัวของ“Congratulations ยินดีด้วยครับบบบบบ”"ว่าอย่างไร ระบบ" ซูหว่านถามเบาๆ เธอยิ้มบางๆ เมื่อได้ยินเสียงของระบบที่คุ้นเคย แม้จะผ่านความยากลำบากมากมาย แต่นี่คือจุดเริ่มต้นใหม่ที่ได้เดินมาถึง"ความสำเร็จในครั้งนี้ไม่ใช่ความสำเร็จทั้งหมดขอรับ แค่เพียงก้าวที่ข้ามผ่านความยากลำบาก ถึงกระนั้นข้าในฐานะระบบของท่านผู้ใช้ที่ทรงคุณค่าจึงมอบของรางวัลพิเศษให้" ระบบพูดออกมาอย่างชัดเจน เสียงมันเต็มไปด้วยความจริงจัง และเหมือนเป็นการเตือนให้ซูหว่านรู้ว่า แม้ว่านี่จะเป็นจุดเริ่มต้น แต่ก็ยังมีสิ่งที่ต้องพัฒนาและก้าวต่อไปอีกมากซูหว่านขมวดคิ้วเล็กน้อย รอฟังระบบพูดต่อ"ระบบครัวอัตโนมัติสำหรับครัวโรงเตี๊ยมเจียชินของท่านผู้ใช้ซูหว่าน" ระบบพูดต่อ โดยที่หยุดหายใจเล็กน้อยเหมือนตั้งใจให้ความสำคัญกับสิ่งที่กำลังจะกล่าวต่อไปซูหว่านตาโตขึ้นเล็กน้อย พยายามปรับท่าทางให้พร้อมรับฟังข่าวดี"แท๊น แท็น แท๊นนนนนนนประโยชน์ของครัวอัตโนมัติ คือสามารถทำอาหารได้รวดเร็ว เรียกใช้งานวัตถุดิบได้