หยางลู่นั่งอยู่หน้าโรงเตี๊ยม ท่าทางของเธอดูร้อนรนและไม่ค่อยสงบเท่าไหร่ ก้มต่ำไปเหมือนจะซ่อนความวิตกกังวลจากภายนอก สิ่งที่สะท้อนออกมาในดวงตาของเธอวันนี้ กลับแตกต่างจากวันก่อนๆ ที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจและความภาคภูมิใจ ดวงตาที่เคยมีแววเฉิดฉายและดุดัน ตอนนี้กลับหม่นหมอง ส่อเค้าแววแห่งความสิ้นหวังซูหว่านที่เดินมาถึงตรงนั้น หยุดยืนข้างๆ สังเกตความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับหยางลู่ ความรู้สึกแปลกๆ ก็แล่นขึ้นมาในใจ ขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกแปลกใจในท่าทางที่ไม่เหมือนเดิมของหยางลู่"เด็กๆ ไปเข้าบ้านก่อน" ซูหว่านหันไปบอกอาเยวี่ยนและอาอวี่ที่เดินตามมา ก่อนจะหันกลับมามองหยางลู่ที่นั่งอยู่เงียบๆหยางลู่เงยหน้าขึ้นสบตากับซูหว่าน แต่สายตาของเธอกลับมีความสับสนและหวาดกลัวบางอย่างแฝงอยู่ในนั้น ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่สามารถหลบหนีได้ซูหว่านที่เห็นความเปลี่ยนแปลงของหยางลู่ ยังคงยืนเงียบๆ จนกระทั่งเสียงถามจากเธอดังขึ้น "มีธุระอะไรกับฉันจึงมาถึงนี่" น้ำเสียงของซูหว่านไม่มีความขุ่นมัว หยางลู่พยายามรวบรวมสติ ยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่เกือบจะไหลออกมา เงยหน้าขึ้นสบตากับซูหว่านอย่างมุ่งมั่น พยายามบังคับให้ต
Read more
LOGIN
