All Chapters of ครัววิเศษของม่ามี๊ลูกสอง: Chapter 161 - Chapter 169

ก่อนถึงที่โต๊ะอาหาร ซูหว่านยิ้มให้กับอาเยวี่ยนและอาอวี่ที่รับถาดขนมมงคลสามอย่างจากมือคนงานในโรงเตี๊ยม ขนมเหล่านี้ประกอบด้วย ขนมเปี๊ยะ ที่มีความหมายถึงการเติมเต็มความสุขในชีวิต ขนมสาคู ที่มักจะใช้ในงานมงคลเพื่อสื่อถึงการเติบโตและความเจริญรุ่งเรือง และ ขนมถ้วยฟู ที่เปรียบเสมือนความมั่งคั่งและความสำเร็จในอนาคต สำหรับวันนี้ ขนมทั้งสามนี้ถูกจัดเตรียมเพื่อแสดงถึงความอบอุ่นและความปรารถนาดีในการเริ่มต้นสิ่งใหม่"ท่านผู้ใช้ขอรับ ขนมสามอย่างนี้ไม่เพียงแค่สร้างความเป็นสิริมงคล แต่ยังส่งมอบคำอวยพรถึงความสำเร็จและความสุขในชีวิต ท่านสามารถบอกสิ่งเหล่านี้แก่ท่านนายท่านและฮูหยินหวงได้เลยขอรับ"ซูหว่านยิ้มอ่อนโยน“ขอบคุณนะระบบ” อาเยวี่ยนและอาอวี่ ที่ยืนอยู่ข้างๆ ซูหว่าน ก็ไม่ยอมที่จะอยู่เฉยๆ ด้วยท่าทางมุ่งมั่น “เราสองคนจะยกขนมทั้งสามอย่างนี่ไปให้นายท่านทั้งสองของรับ” อาเยวี่ยนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น ขณะที่อาอวี่ที่อยู่ข้างๆ ก็ยิ้มด้วยความพยายามเต็มที่ซูหว่านย่อกายลงกอดลูกทั้งสองไว้“พวกเจ้าเป็นเด็กดีจริงๆ ความนอบน้อมคือเกราะป้องกัน แต่หากเราใช้ความนอบน้อมแล้วไม่สำเร็จ ต่อไปก็เดินหน้าลุยต่ออย่

"ข้ามีแค่นี้ เงินของข้าหมดแล้ว ถ้าท่านต้องการมากกว่านี้ จะต้องรอท่านพ่อของข้ากลับมาจากการขายสินค้า"พูดเสียงเบา รู้ดีว่าความหวังที่เหลืออยู่ก็แค่ลมปาก ไม่มีอะไรที่จะสามารถการันตีได้ว่าจะมีเงินพ่อครัวเสวี่ยนจั๋วยืนจ้องมองหยางลู่ด้วยดวงตาแข็งกร้าว ก่อนจะยกมือขึ้นอย่างไม่รีรอและโยนตั๋วเงินปึกนั้นไปฟาดหน้าหยางลู่ เสียงของมันดังก้องไปทั่วห้อง"หากเจ้ากล้าโกหกข้าคงรู้สินะว่าจะเกิดอะไรขึ้น" เสียงของพ่อครัวเสวี่ยจั๋วดังขึ้นอย่างดุร้าย เขาเดินเข้ามาใกล้หยางลู่ หยุดอยู่ตรงหน้าและจ้องตาหยางลู่ด้วยความโกรธ และคาดโทษ"ตอนนี้สิ่งที่เจ้าควรทำที่สุดคือภาวนาให้ฮูหยินของข้าพอใจ เพราะถ้าฮูหยินของข้าไม่พอใจ เจ้าจะต้องรับผิดชอบเรื่องนี้ นางต้องทนลำบากดูแลโรงเตี๊ยมไห่ถัง เช่นนั้นนางอยากได้อะไรนางก็ต้องได้"หยางลู่สะอื้นเบาๆ รู้สึกถึงน้ำตาที่ไหลรินออกมา ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวดจากการถูกฟาด แต่เป็นความสิ้นหวังที่แผ่กระจายไปทั่วทุกส่วนของหัวใจก้มหน้าลงจนมองไม่เห็นอะไรทั้งนั้นมีเพียงดวงตาพร่ามัวจากหยาดน้ำตา ได้แต่พูดออกมาด้วยเสียงที่แผ่วเบา"ข้าไม่เคยทำร้ายท่าน ทำไมท่านต้องทำกับข้าแบบนี้ด้วยโรงเตี๊ยมไห่ถังท่านก็

เซิ่งเจี๋ยที่พยายามพยุงร่างกายตัวเองให้ตั้งตรงได้อย่างช้าๆ เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดจากการฟื้นคืนสภาพร่างกาย แต่ก็สามารถยืนได้อย่างมั่นคงขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่าความรู้สึกจะยังไม่เต็มที่ก็ตาม เขาหยุดมองรอบๆ หุบเขาที่เต็มไปด้วยความมืดและความเงียบสงัด เสียงน้ำไหลเบาๆ จากที่ไกลๆ เหมือนเป็นสัญญาณให้เขาทราบว่า เขากำลังเดินมาถูกทางแล้วหายใจลึกๆ ก่อนจะพูดขึ้น"ระบบ... บอกข้ามาทำอย่างไรจึงจะออกจากหุบเหวนี้ได้" เสียงของเขาค่อยๆ ทุ้มต่ำ แฝงไปด้วยความกังวลที่ยังไม่สามารถหลุดออกไปได้ทันใดนั้น ระบบก็ดังขึ้นมาอย่างชัดเจนพร้อมจอบางใสตรงหน้า"ขอรับ ท่านผู้ใช้เซิ่งเจี๋ย ตอนนี้ท่านแข็งแรงพอแล้ว ระบบจะแนะนำวิธีออกจากหุบเหวแห่งนี้ขอรับ ท่านเพียงแค่เดินตามเส้นทางที่น้ำไหลลงไปยังด้านล่างไปเรื่อยๆ ตามหลักแล้วจะมีชุมชนบริเวณริมน้ำที่ท่านสามารถไปหาความช่วยเหลือได้" เสียงระบบมีความเป็นมิตร แม้จะไม่มีความรู้สึก แต่ในความรู้สึกของเซิ่งเจี่ย มันก็รู้สึกเหมือนการให้คำแนะนำจากผู้รู้จริงเซิ่งเจี่ยพยักหน้าอย่างเข้าใจรู้สึกไม่มั่นใจนัก แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นมากนัก นอกจากต้องเดินตามคำแนะนำของระบบไป เขาหันไปมองทางน้ำที่ไ

ซูหว่านยืนอยู่ที่หน้าห้องครัวของโรงเตี๊ยมเจียชิน ภายในห้องครัวเต็มไปด้วยเสียงช้อนเคาะกับหม้อและกลิ่นหอมของอาหารที่เริ่มลอยออกมา “ระบบ” ซูหว่านพูดขึ้นขณะหยิบทัพพีขึ้นมาผสมเครื่องเทศ “ช่วยเตรียมเมนูแกล้มหลายๆ อย่างในคราวเดียวกันเลยนะ ข้าอยากได้เมนูที่สามารถเสิร์ฟเป็นชุดสำหรับแขกที่มากินอาหารในวันนี้”ระบบตอบกลับอย่างรวดเร็ว "ขอรับท่านผู้ใช้ซูหว่าน ข้าจะเริ่มทำอาหารหลายรายการตามที่ท่านต้องการ ขอเวลาเพียงครู่เดียว"ทันทีที่คำสั่งออกไป ระบบก็เริ่มทำงาน โดยวัตถุดิบต่างๆ ปรากฏขึ้นมาอย่างรวดเร็วในครัวที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีทันสมัย ซูหว่านจึงเริ่มจัดการเมนูหลายๆ อย่าง พร้อมกัน เช่น ยำปลาทอด ที่มีรสชาติเปรี้ยวเผ็ดกลมกล่อม รวมทั้ง ขนมจีบไส้ทะลัก ที่ให้รสชาติหวานจากเนื้อหมูและเผ็ดจากน้ำจิ้ม ถัดจากนั้นยังมี เห็ดหอมทอดกรอบ และ แกงจืดขิง ซึ่งจะทำให้แขกรู้สึกสดชื่นเมื่อทานร่วมกับอาหารหลักทั้งหมดซูหว่านหยิบทัพพีขึ้นมาคนซุปในหม้อ และยิ้มให้กับการทำงานที่รวดเร็วของระบบ "ทำไมมันง่ายขนาดนี้นะ"พูดกับตัวเอง ก่อนจะเห็นอาหารมากมายที่เสร็จพร้อมกันในเวลาอันรวดเร็ววางเรียงรายพร้อมเสิร์ฟทันใดนั้นเสียงระบบก็

ซูหว่านยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลหยดลงมาจากหน้าผาก ก่อนจะรีบล้างมือในอ่างน้ำที่ตั้งอยู่ข้างๆ แล้วเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนจนแห้งสะอาดด้วยท่าทางที่เป็นระเบียบ“นายหญิงเจ้าขานายท่านทั้งสองรอนานแล้วเจ้าค่ะ” คนงานในโรงเตี๊ยมเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้ม“อืมมมพวกเจ้าเก็บกวาดอีกนิดหน่อยแต่ยังไม่ต้องกลับนะเพราะข้าจะมอบเงินพิเศษให้เพราะวันนี้ลูกค้าเยอะมาก” คนงานสองสามคนยิ้มแก้มปริ“ขอบคุณนายหญิงเจ้าค่ะ” ซูหว่านยิ้มตอบแล้วเดกินออกจากห้องครัวไป"มาแล้วเจ้าค่ะ" ซูหว่านกล่าวด้วยเสียงนุ่ม ท่าทางรีบร้อนในขณะเดียวกันก็ยังคงแสดงถึงความอ่อนโยน ก่อนจะเดินไปยังโต๊ะอาหารที่นายท่านหวงและฮูหยินหวงนั่งอยู่ข้างๆ เด็กๆ ทั้งสองกำลังเก็บถ้วยจานด้วยความกระตือรือร้น แต่ก็ไม่วายทำเอาซูหว่านอดไม่ได้ที่จะยิ้มให้กับความน่ารักของพวกเขา"ไม่ต้องเกรงใจหรอกเราสองคน แค่แวะมาทานข้าว" นายท่านหวงพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความจริงใจ เขามองดูซูหว่านอย่างพอใจ ท่าทางที่คอยเอาใจใส่และทำให้ทุกอย่างดูเหมือนเป็นเรื่องง่ายๆ ชวนให้ผ่อนคลายซูหว่านยิ้มตอบในท่าทางที่เรียบร้อยแล้วถามกลับด้วยความใส่ใจ "อาหารอร่อยหรือไม่เจ้าคะ"ฮูหยินหวงยิ้ม