All Chapters of ครัววิเศษของม่ามี๊ลูกสอง: Chapter 181 - Chapter 190

ซูหว่านเดินไปมาในครัวที่สะอาดสะอ้าน การเคลื่อนไหวอ่อนช้อยแต่มั่นคง แสงจากตะเกียงที่ตั้งอยู่บนโต๊ะไม้สะท้อนในดวงตา ขณะที่มือค่อยๆ เตรียมวัตถุดิบเพื่อทำอาหารให้กับเซิ่นเหยี่ยน“ข้าช่วยเจ้า” เซิ่นเหยี่ยนเสนอตัวซูหว่านยิ้มน้อยๆ“คุณชายนั่งลงเลยค่ะนั่งรอซูหว่านแป๊บหนึ่งรับรองได้กินของอร่อยและดีต่อสุขภาพ”“อะนี่เจ้าเรียกข้าว่าคุณชายอีกแล้ว ข้าบอกแล้วอย่างไรเล่าว่าให้เรียกว่าเหล่ากง”“เจ้าค่ะเหล่ากงนั่งลงเจ้าค่ะแล้วใจเย็นๆ ให้ข้าทำของอร่อยให้ท่านกับลูกๆ”"วันนี้จะทำอะไรดี..." ซูหว่านหยิบขิงสดและกระเทียมมาเตรียมสำหรับการทำเมนูแรกที่ทำคือ "ยำเห็ดหอมกับกุ้งสด"ที่ทั้งสดชื่นและเบา แต่ยังคงอุดมไปด้วยคุณประโยชน์ซูหว่านเริ่มจากการหยิบเห็ดหอมสดๆ ที่เพิ่งเก็บมาจากสวนหลังบ้าน ล้างมันให้สะอาดแล้วตัดเอาก้านออก ทิ้งไว้ให้สะเด็ดน้ำ แล้วก็หันไปหยิบกุ้งสดจากมาเตรียมพร้อม สังเกตดูเนื้อกุ้งที่สดใสไม่มีรอยดำและยังคงความหวานอยู่"ส่วนผสมหลักของเราวันนี้คือเห็ดหอมกับกุ้งสด…" ซูหว่านพูดเบาๆ เซิ่นเหยี่ยนชะโงกหน้าเข้าไปดูเริ่มต้มกุ้งในน้ำเดือดจนมันเปลี่ยนเป็นสีชมพูสวยและเนื้อกรอบนุ่ม พร้อมกับใส่เกลือนิดหน่อยในน้ำ

งานแต่งงานของฟงหงเหยินกับฟางหลินที่โรงเตี๊ยมลี่เฉาเต็มไปด้วยบรรยากาศที่อบอุ่นและเปล่งประกายความสุข แขกผู้มีเกียรติทยอยกันมาร่วมงาน โดยมีการจัดตกแต่งที่งดงาม ทั้งดอกไม้นานาชนิดและโคมไฟระย้าสีแดงสดสวยงามที่ทำให้บรรยากาศดูหรูหราและเป็นมงคล ซูหว่านในชุดเรียบหรูแต่กลับอยู่ในห้องครัว รู้สึกถึงความอบอุ่นของงานนี้ และในใจกลับรู้สึกดีใจที่ได้มีส่วนร่วมในวันนี้แม้ฟางหลินและฟงหงเหยินจะพยายามขอให้ซูหว่านมาเป็นแขกสำคัญในงานแต่งงานของพวกเขา แต่ซูหว่านกลับเลือกที่จะเป็นคนทำอาหารแทน โดยบอกว่า "ข้านะน่ะ อยากให้ฟางหลินได้มีอาหารที่อร่อยที่สุดสำหรับแขกของวันนี้ในงานสำคัญของฟางหลิน" เพราะรู้ดีว่าตัวเองมี "ระบบครัวอัตโนมัติ" ที่จะช่วยให้การทำอาหารเป็นไปได้อย่างราบรื่นและรวดเร็วเซิ่นเหยี่ยนที่ยืนอยู่ข้างๆ มองซูหว่านด้วยสายตาที่แสดงความห่วงใย เขารู้ว่าซูหว่านรักการทำอาหารมากแค่ไหน และเห็นแววตาแห่งความพึงพอใจเมื่อได้ทำให้เพื่อนสนิทมีความสุข“ท่านลุงเชิญทางนี้ขอรับ” ฟงหงเหยินเชิญนายหท่านบ้านหวงด้านในท่านหวงและฮูหยินหวงยืนอยู่ข้างๆ กัน พวกท่านยิ้มแย้มด้วยความสุขที่เห็นฟางหลินกำลังจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ ทั้งคู

ที่ว่าการแคว้นเซิ่งเจี๋ยยืนนิ่งอยู่หน้าห้องขังของที่ว่าการแคว้น เปลือกตาของเขาปิดลงช้าๆ ร่างกายเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้าเหมือนหลุดออกจากความเป็นจริง แม้แต่เสียงฝีเท้าที่ดังจากภายในห้องขังหรือเสียงลมหายใจของตัวเอง เขาก็ไม่สามารถรับรู้ได้ในขณะนี้ ทุกสิ่งรอบตัวเขามืดมัวและห่างไกลเกินกว่าจะสัมผัสถึง"ซูหว่าน... ข้าขอโทษ" เสียงของเขากระซิบออกมาเบาๆ ท่ามกลางความเงียบของห้องขัง แม้จะไม่ได้บอกกับเธอโดยตรง แต่ในใจเขากลับรู้สึกถึงความผิดที่ได้ทำลงไป ความผิดที่ไม่สามารถลบล้างได้อย่างง่ายดาย แม้เขาจะอยากพูดคำนี้กับเธอมากมายขนาดไหน แต่มันกลับยากเกินกว่าที่จะบอกออกไปด้วยคำพูดทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากทางเดินข้างๆ ก่อนที่ประตูห้องขังจะเปิดออก หยางลู่ถูกลากเข้ามาด้วยท่าทางที่ดูทรุดโทรม ผมเผ้ารุงรัง ใบหน้าหมองคล้ำ น้ำตายังค้างอยู่ที่ขอบตา เธอสะบัดหัวเล็กน้อย สายตามองไปรอบๆ ก่อนที่จะหยุดที่เซิ่งเจี๋ย“ซะซะเซิ่งเจี๋ย คุณยังไม่ตายหรือไหนหมอนั่นบอกว่ามันผลักคุณตกเหวไปแล้ว” เซิ่งเจี๋ยอ้าปากค้างตกใจที่ได้เห็นหยางลู่ในสภาพนี้เช่นกัน"หยางลู่ๆๆๆ เธอ...เธอทำไมอยู่ที่นี่" เสียงของเซิ่งเจี๋ยดังขึ้นด้ว

ฟงหงเหยินยิ้มและยกชามข้าวต้มที่เตรียมไว้ให้ ยกช้อนตักข้าวต้มจากชามที่ยังมีไอร้อน และกลิ่นหอมลอยขึ้นมา เขาค่อยๆ เป่าให้เย็นลงก่อนที่จะยื่นให้ฟางหลิน "ตอนนี้กินข้าวต้มเสียก่อน" เขาพูดเสียงเบาและอ่อนโยน ขณะเดียวกันก็มีมือหนึ่งที่ยื่นไปประคองฟางหลินอย่างเบามือ ฟางหลินอ้าปากรับช้อนข้าวต้มจากมือของเขา ลิ้มรสข้าวต้มที่ปรุงมาอย่างดี ก่อนจะเริ่มกินอย่างช้าๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนจากฟงหงเหยินแต่จู่ๆ ฟางหลินก็รู้สึกคลื่นไส้มาอีกครั้ง หัวใจที่เต้นเร็วและไม่ค่อยมีเรี่ยวแรง ทำให้รีบวางชามข้าวลงและวิ่งออกไปนอกห้องอย่าเร็ว พยายามควบคุมตัวเองให้ดี แต่ก็ไม่สามารถหยุดอาการอยากอาเจียนที่ตามมาได้ฟงหงเหยินเห็นเช่นนั้นจึงรีบตามออกไป เขาวิ่งตามฟางหลินที่รีบออกไปข้างนอกห้อง โดยไม่รีรอเลยแม้แต่น้อย เขาไม่อยากให้ฟางหลินรู้สึกว่าอยู่คนเดียวในตอนนี้"ฟางหลิน" เขาเรียกเบาๆ ขณะที่เดินไปใกล้ๆ และวางมือบนไหล่ ก่อนจะลูบหลังให้เบาๆ เพื่อปลอบโยนและทำให้เธอรู้สึกมั่นใจ“เป็นอะไรไป ข้าคงต้องตามท่านหมอแล้วสินะ”ฟางหลินหันมามองเขา รู้สึกถึงความอบอุ่นในมือที่ลูบหลัง ความรักและความห่วงใยที่ไม่มีคำบรร

"ท่านแม่เกรงใจไปแล้ว" ซูหว่านยิ้มขอบคุณ ขณะเดียวกันก็รับของจากมือฮูหยินหวงที่สาวใช้ยื่นให้"อย่าพูดแบบนั้นเจ้าเป็นคนในครอบครัวแล้วจะเกรงใจไปทำไม " ฮูหยินหวงยิ้ม "ข้ารู้ว่าเจ้าทำงานหนัก ข้าก็เลยนำของบำรุงดีๆมาฝาก ทั้งยาและสมุนไพรบำรุงร่างกายต่างๆที่จะช่วยให้เจ้ามีสุขภาพดี สำหรับเด็กๆก็มีขนมอร่อยๆ เต็มไปหมด แค่ทานแล้วจะสุขภาพดีทั้งครอบครัว""อ่อข้าเกือบลืมเรื่องสำคัญที่สุดที่ข้าอยากบอกเจ้าด้วย""เรื่องอะไรคะ" ซูหว่านถามด้วยความสงสัย"ข้าเพิ่งจะบอกกับเซิ่นเหยี่ยนทำไมให้เจ้าทำงานหนักเพียงนี้เมื่อไหร่จะตั้งครรภ์เสียทีเล่า" ฮูหยินหวงพูดพร้อมกับยิ้มอย่างใจดี ฮูหยินหวงยิ้มละมุน ซูหว่านถอนหายใจ"รีบๆมีหลานให้ข้าเถอะ อย่าปล่อยให้ข้าแก่ลงไปมากกว่านี้ ข้าอยากอุ้มหลานเต็มทนแล้ว" ฮูหยินหวงพูดด้วยเสียงนุ่มนวล แต่ก็แฝงไปด้วยความหวังซูหว่านแล้วยิ้มตอบ พร้อมกับเอ่ยปาก"ใช่แล้ว ท่านแม่ท่านพูดถูก อย่าให้ท่านแม่ต้องรอนานนัก"เซิ่นเหยี่ยนเดินเข้ามาในโรงเตี๊ยมพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่ในนั้นก็มีความหมายแฝงสบตาซูหว่านหวานฉ่ำซูหว่านยิ้มเขินอาย "ข้าจะพยายามค่ะ"ฮูหยินหวงหัวเราะเบาๆ แล้วลูบหัวซูหว่าน "ดีม