All Chapters of ครัววิเศษของม่ามี๊ลูกสอง: Chapter 191 - Chapter 200

เช้าวันนี้ที่โรงเตี๊ยมเจียชินอากาศเย็นสบาย ซูหว่านกำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมอาหารให้ลูกๆ และลูกค้าที่เข้ามาใหม่ ส่วนเซิ่นเหยี่ยนวันนี้ตัดสินใจทำอาหารให้ซูหว่านและลูกๆ ด้วยตัวเอง เพื่อจะได้ทำให้ซูหว่านประทับใจและเพิ่มความรักในตัวเขา"วันนี้ข้าจะลงมือเองนะ เจ้าพักผ่อนเถอะ" เซิ่นเหยี่ยนพูดพร้อมกับยิ้มให้ซูหว่าน เลือกเมนูที่คิดว่าควรจะเป็นอาหารบำรุงร่างกายเหมาะสำหรับซูหว่านในช่วงนี้“ให้ข้าช่วยท่านไหม”“เจ้าเหนื่อยมามากแล้ววันนี้ให้ข้าได้โชว์ฝีมือบ้างแบ่งเบาฮูหยินของข้าท่านแม่ยิ่งกล่าวหาข้าว่าใช้งานเจ้าหนักเกินไปเจ้าจึงไม่ตั้งครรภ์เสียที” เขาพยุงซูหว่านให้ไปนั่งลง“เอาล่ะเด็กคอยชิมฝีมือท่านพ่อกัน”“เย้ๆๆๆๆ จะต้องอร่อยที่สุดแน่ๆ เลย” อาอวี่พูดพร้อมกับดวงตาสดใส“ต้องอร่อยแน่นอนพวกเจ้ารอชิมได้เลย” เซิ่นเหยี่ยนพูดพร้อมกับตรงไปที่ครัวเมนูที่เขาทำคือซุปเห็ดหอมกับไก่ตุ๋น กุ้งสด มีสรรพคุณคือ เห็ดหอมช่วยบำรุงร่างกาย บำรุงสายตา ช่วยเพิ่มความแข็งแรงของร่างกาย ส่วนไก่ตุ๋นจะช่วยบำรุงเลือดและเพิ่มพลังให้ร่างกายเซิ่นเหยี่ยนเตรียมเห็ดหอมสดๆ มาผัดให้หอมก่อน แล้วจึงใส่ไก่ที่หั่นเป็นชิ้นเล็กๆ ลงไปตุ๋นจนเนื

ซูหว่านมองอาหารแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน "ขอบคุณมากนะเสี่ยวเปา ข้าตั้งใจกินอย่างนี้บ่อยๆ เพื่อทารกในครรภ์"นึกขอบคุณระบบไปแด้วยที่จัดสรรอาหารบำรุงครรภ์เซิ่นเหยี่ยนหันไปยิ้มให้เสี่ยวเปา "ทำดีมาก ขอบใจที่ใส่ใจเรื่องการกินอยู่ของฮูหยินข้าตามที่ข้าสั่ง" ซูหว่านยิ้มและเซิ่นเหยี่ยนรีบตักอาหารป้อนซูหว่านอย่างเอาใจ “อร่อยไหม” ซูหว่านพยักหน้าขึ้นลงเสียงของคนงานก็ดังขึ้น เซิ่นเหยี่ยนลุกขึ้นและเดินไปเปิดประตูอย่างรวดเร็ว พอเปิดประตูออกมา ก็พบกับคนของหวงฝูเหอที่นำผ้าเนื้อดีจากเรือสำเภามาถึง“นายน้อยครับ นี่คือผ้าที่ดีที่สุดที่เราหามาได้ จะใช้ในการตัดเย็บเสื้อผ้าให้กับลูกของนายหน้อยขอรับเลยแวะเอาผ้ามาให้ท่านทั้งสองเลือกสีและลาย” คนของหวงฝูเหอรายงานด้วยความเคารพเซิ่นเหยี่ยนยิ้มพอใจและพยักหน้ารับ "ดีมาก ขอบใจนำไปวางไว้ให้นายหญิงซูหว่านนางจะได้เลือกที่ถูกใจที่สุด" เขาพูดและเลือกผ้าจากผืนหนึ่งที่มีสีอ่อนและรายละเอียดสวยงาม เพื่อสั่งตัดเสื้อผ้าเด็กในแบบที่ดีที่สุด“ผ้านี่เจ้าว่าเหมาะสมกับลูกของเราไหม ข้าตั้งใจใช้เป็นของขวัญที่ดีที่สุดสำหรับลูกในท้องของเจ้า” เซิ่นเหยี่ยนพูดอย่างมุ่งมั่นซูหว่านยิ้มน้อ

ซูหว่านนอนอยู่บนเตียงที่กว้างขวาง ท่ามกลางแสงนวลจากหน้าต่างที่ส่องเข้ามาอย่างอ่อนโยน ความเจ็บปวดจางหายไป ทุกอย่างสงบลง ร่างเล็กกระจ้อยนอนนิ่งในอ้อมแขน ซูหว่านทอดสายตาที่มองไปยังหน้าจอโปร่งใสของระบบที่โปรยสายรุ้งเสมือนดวงดาวลอยละล่องในอากาศ เพื่อแสดงความยินดี ระบบที่เคยคอยช่วยเหลือเธอในทุกการกระทำ ตอนนี้ก็ปรากฏขึ้นในรูปแบบของข้อความที่อบอุ่นและห่วงใย“ภารกิจชีวิตท่านผู้ใช้ซูหว่านสำเร็จแล้ว... รายงานสรุปผลดังนี้... ระบบครัววิเศษถึงแม้จะไม่ถึงเส้นชัย... หากแต่ท่านผู้ใช้ซูหว่านมีชีวิตที่งดงามที่สุด... มีครอบครัวที่อบอุ่น... มีร้านขายอาหารที่ประสบความสำเร็จ... ยินดีกับลูกสาวตัวน้อยของท่านผู้ใช้ที่ถือกำเนิดในช่วงเวลาที่เหมาะสม ต่อไปจงใช้ชีวิตให้ดี” ระบบส่งข้อความแสดงความยินดีตรงหน้า ในขณะที่เสียงของระบบหายไป เซิ่นเหยี่ยนก็เปิดประตูเข้ามาในห้อง ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความสุขและตื่นเต้น ใบหน้าของเขากลับมาพร้อมรอยยิ้มที่สดใสกว่าเคย เขาหยุดยืนตรงหน้าซูหว่าน และสายตาของเขาก็ไม่ละสายตาจากร่างเล็กๆ ในอ้อมแขนของซูหว่าน เขากล่าวด้วยน้ำเสียงแหบแห้งจากความตื้นตันที่เห็นใบหน้าของลูกสาวของเขา“ลูกพ่อ..

ใบหน้าที่ปรากฏขึ้นนั้นช่างคุ้นเคย เป็นหญิงสาวที่มีรอยยิ้มอบอุ่นและรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะซ่อนความลับบางอย่างในตัวเธอ มีดวงตาที่ลึกซึ้ง แต่ก็ดูเป็นมิตร เส้นผมยาวสลวยและสวมชุดสีขาวสะอาดตา ดูเหมือนจะเป็นบุคคลที่คุ้นเคย แต่อย่างไรก็ยังคงดูเหมือนจะเป็นผู้หญิงในฝันที่เคยเห็นในบางความฝันของซูหว่าน แต่ซูหว่านกลับคิดไม่ออกว่าคือใครระบบยิ้มให้กับซูหว่าน และก่อนที่เขาจะพูดอะไรต่อ เขาก็ยักคิ้วแผล็บๆ ไปทางซูหว่านด้วยความขบขัน"อย่าลืมนะขอรับ... นี่คือความลับ" เสียงระบบพูดอย่างเจ้าเล่ห์แต่ยังเสียงเท่ไม่เคยเปลี่ยนถึงจะใกล้จะจบแล้วก็ตาม เสียงหัวเราะดังขึ้นเบาๆ ในคำพูดที่ซ่อนความหมายบางอย่าง“แล้วทำไมเป็นผู้หญิงแล้วเสียงเป็นหนุ่มหล่อล่ะ”“นั่นล่ะครับคือความลับ อันไหนจริงอันไหนหลอกคือความลับของระบบขอรับ”ซูหว่านอมยิ้ม ความรู้สึกแปลกใหม่ที่เกิดขึ้นในใจ ทำให้รู้สึกเหมือนกับว่าได้เรียนรู้บางอย่างที่สำคัญเกี่ยวกับตัวระบบ และอาจจะเป็นเรื่องที่จะต้องเก็บรักษาไว้ในใจ"ขอบคุณนะระบบที่ดูแลกันมาตั้งนาน" ซูหว่านพูดด้วยเสียงอบอุ่นและขอบคุณจากใจ ระบบยิ้มและพูดขึ้นอีกครั้งอย่างอ่อนโยน "ขอให้ท่านผู้ใช้มีความสุขในเส้น

ลานกว้างหน้าบ้านซูหว่านดวงดาวบนฟากฟ้าหลังจากการรับประทานอาหารที่รื่นรมย์ซึ่งซูหว่านทำเองจากสองมือของนาง ทุกคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะไม้ขนาดใหญ่บนลานกว้างหน้าบ้านยิ้มแย้มอย่างมีความสุข เสียงหัวเราะของเด็กๆ ดังระงมไปทั่วทั้งสามเล่นวิ่งไล่จับกับเสี่ยวเปา สายลมเย็นๆ ของยามค่ำคืนพัดมาอย่างอ่อนโยน แสงจากตะเกียงน้ำมันให้ความรู้สึกอบอุ่นยิ่งขึ้นซูหว่านนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เล็กๆ ใกล้ๆ กับเตาถ่าน ใบหน้าของนางสวยงามเหมือนดอกไม้ที่บานในยามราตรี มองดูลูกๆ ด้วยความอบอุ่นในใจเซิ่นเหยี่ยนที่ยิ้มให้เด็กๆ ท่ามกลางการเล่นสนุกของพวกเขา หันมามองซูหว่านที่กำลังนั่งอย่างผ่อนคลาย ใบหน้าของเขาอ่อนโยนซูหว่านยิ้มตอบอย่างรู้สึกดีใจที่ทุกอย่างเป็นไปตามที่นางหวังไว้เป็นครอบครัวที่อบอุ่นและมีความสุข“อาหารวันนี้อร่อยมากๆ เลย” เซิ่นเหยี่ยนพูดกับซูหว่านอย่างเต็มอกเต็มใจ ขณะเดินเข้าไปใกล้ๆ นางเขาหยุดอยู่ข้างๆ เก้าอี้ไม้ขณะที่นางหันมามองเขา คำพูดนั้นเต็มไปด้วยความจริงใจซูหว่านยิ้มบางๆ และยักไหล่เบาๆ“ข้าตั้งใจทำสุดฝีมือนี่ แต่มันก็แค่พอใช้ได้” นางตอบด้วยเสียงที่เบา แต่รู้สึกเหมือนโลกนี้จะเงียบสงบลงเมื่ออยู่ในอ้อมแขนของ