All Chapters of มธุรสวาทเจ้าสำนัก: Chapter 41 - Chapter 50

ท่ามกลางความมืดมิดที่โอบล้อมผืนป่าแดนใต้ แสงจันทร์เสี้ยวเบื้องบนช่างดูห่างไกลและซีดเซียวราวกับดวงตาของผู้วายชนม์ที่จ้องมองลงมายังโลกมนุษย์ ความเงียบสงัดของป่าดิบชื้นรอยต่อทิศตะวันตกไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบสุข หากแต่เป็นความเงียบที่กดดันประหนึ่งพายุใหญ่กำลังตั้งเค้าลึกเข้าไปในเงาไม้ที่บิดเบี้ยวเซียวหลันและหลี่หยางทะยานร่างผ่านแมกไม้อย่างรวดเร็วและแผ่วเบาราวกับสองวิญญาณที่ล่องลอยผ่านม่านกาลเวลา ฝีเท้าของหลี่หยางมั่นคงและไร้สุ้มเสียงประหนึ่งพยัคฆ์ร้ายในรัตติกาล ขณะที่เซียวหลันแม้จะไม่ได้มีวรยุทธ์สูงส่งแต่ความคล่องตัวที่ฝึกฝนมาจากการเป็นศัลยแพทย์ผู้ต้องเคลื่อนไหวอย่างแม่นยำในพื้นที่จำกัด ผสานกับความรู้เรื่องจุดชีพจรและการถ่วงสมดุลร่างกายทำให้นางตามเขาได้โดยไม่เป็นภาระ"พวกมันยังตามมาอยู่" หลี่หยางกระซิบ เสียงของเขาแผ่วเบายิ่งกว่าเสียงใบไม้ไหว แต่ความเคร่งเครียดกลับแผ่ซ่านออกมาอย่างชัดเจนเซียวหลันขมวดคิ้ว มือหนึ่งกุมกระชับกระเป๋ายาสะพายข้างที่บรรจุหัวใจของการผจญภัยครั้งนี้ไว้ “พวกมันไม่ใช่ทหารพรรคมารธรรมดา ท่วงท่าการเคลื่อนไหวของพวกมันไม่มีจังหวะของการหายใจที่ต

เสียงคลื่นกระทบฝั่งสลับกับเสียงนกนางนวลที่กรีดร้องระงมเหนือฟากฟ้าสีครามเข้ม บรรยากาศของ ท่าเรือเฮยหลิง เมืองหน้าด่านทางใต้ที่ใหญ่ที่สุดช่างดูแตกต่างจากความเงียบสงบของหุบเขาพันปีอย่างสิ้นเชิง กลิ่นคาวปลาที่คละคลุ้งผสมกับกลิ่นเครื่องเทศเข้มข้นและควันไฟจากโรงเรือนริมน้ำทำเอาเสี่ยวชุนต้องยกมือขึ้นป้องจมูกพลางหันมองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตาตื่นใจ"คนเยอะเหลือเกินเจ้าค่ะคุณหนู! ข้านึกว่าคนทั้งแผ่นดินจะมารวมตัวกันที่นี่เสียอีก" เสี่ยวชุนกระซิบพลางเบียดตัวเข้าใกล้รถม้าเซียวหลันมองออกไปนอกหน้าต่างรถม้า แววตาของนางไม่ได้เต็มไปด้วยความตื่นเต้นเหมือนสาวใช้แต่กลับฉายแววเคร่งเครียด นางกุมกระเป๋ายาที่บรรจุกล่องเหล็กดาราสีทองไว้แน่นเวลาของนางเหลือเพียงห้าวันเท่านั้น หากไม่สามารถขึ้นเรือที่เร็วที่สุดเพื่อล่องขึ้นเหนือได้ ปาฏิหาริย์ในมือนี้จะกลายเป็นเพียงเศษกิ่งไม้ไร้ค่า"หลี่หยาง สถานการณ์ดูไม่ปกติ" เซียวหลันเอ่ยเตือนสั้นๆหลี่หยางที่ทำหน้าที่สารถีบังคับม้าอยู่ด้านหน้าเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อย แววตาพยัคฆ์ของเขากวาดมองไปยังกลุ่มทหารในชุดเกราะสีดำที่เดินตรวจตราหนาตาผิดปกติรอบท่าเรือ "มีการสั่งปิดน่านน้ำ ดู

เรือสำเภามังกรวารีทะยานฝ่าละอองคลื่นสีเงินมุ่งหน้าสู่ทิศพายัพอย่างโดดเดี่ยว ท้องทะเลเบื้องหน้าเริ่มแปรเปลี่ยนจากสีครามใสเป็นสีเขียวมรกตที่ดูขุ่นมัว หมอกจางๆ ลอยเหนือน้ำราวกับวิญญาณเร่ร่อนที่รอคอยผู้วิเศษมาปลดปล่อย และท่ามกลางม่านหมอกนั้นเอง เงาดำทะมึนของเกาะประหลาดก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นมามันคือ เกาะกะโหลก สถานที่ซึ่งในแผนที่เดินเรือระบุว่าเป็นเขตหวงห้าม แต่สำหรับผู้ที่แข่งกับเข็มนาฬิกาแห่งชีวิตอย่างเซียวหลัน ที่นี่คือทางลัดเพียงหนึ่งเดียวที่จะย่นระยะเวลาเดินทางสู่ยอดเขาไท่ซานภาพที่ปรากฏแก่สายตานั้นช่างน่าขนพองสยองเกล้า ยอดเขาหินปูนสองยอดที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางเกาะมีรูปร่างบิดเบี้ยวจนดูคล้ายเบ้าตาขนาดใหญ่ของหัวกะโหลกมนุษย์ที่จ้องมองมายังผู้บุกรุก พฤกษาที่ขึ้นปกคลุมเกาะนี้ไม่ใช่สีเขียวขจีตามธรรมชาติ แต่กลับเป็นสีม่วงคล้ำปนแดงอิฐ ใบไม้แต่ละใบมีขนาดใหญ่ยักษ์และส่งเสียงสั่นไหวราวกับมันมีลมหายใจเป็นของตัวเอง"ข้า... ข้าเริ่มรู้สึกว่าชื่อเกาะนี้ไม่ใช่แค่การตั้งชื่อตามรูปร่างแล้วนะเจ้าคะ" เสี่ยวชุนกระซิบพลางกอดแขนตัวเองแน่นขณะก้าวลงจากเรือเล็กสู่ชายหาดทร

เสียงหวีดหวิวของพายุหิมะบนยอดเขาไท่ซานดูจะเลือนหายไปชั่วขณะ เมื่อถูกแทนที่ด้วยเสียงเคร่งเครียดของการเผชิญหน้า บรรยากาศรอบตัวเยี่ยเฉินเย็นเยียบลงจนถึงจุดเยือกแข็ง เข็มเงินนับร้อยเล่มที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศดูราวกับฝูงมัจจุราชสีเงินที่รอคอยคำสั่งสังหาร แสงสะท้อนจากน้ำแข็งที่เกาะอยู่บนหัวเข็มส่งประกายวาววับล้อกับดวงตาที่ไร้ความรู้สึกของอดีตหมอหลวง"เพลิงที่ดับไม่ได้งั้นรึ?" เยี่ยเฉินแค่นหัวเราะ เสียงของเขาแหบพร่าคล้ายน้ำแข็งที่เสียดสีกัน “เจ้าเด็กน้อย เจ้าคงยังไม่รู้ซินะว่าบนยอดเขาที่อากาศเบาบางและหนาวเหน็บเช่นนี้ แม้แต่ไฟจากอเวจีก็ยังต้องมอดดับ ความร้อนคือศัตรูของความสงบ และความสงบคือหนทางเดียวที่จะรักษาความบริสุทธิ์ของดาราสีทองไว้ได้""ความสงบของท่านมันคือความตายต่างหาก!" เซียวหลันตะโกนสวนกลับ นางกระชับห่อผ้าที่แนบติดกับอกจนสัมผัสได้ถึงความเย็นที่เริ่มแผ่ออกมาจากขวดสารสกัดดาราสีทองซึ่งเป็นสัญญาณเตือนว่าโมเลกุลในน้ำยานั้นกำลังเริ่มสลายตัวเนื่องจากอุณหภูมิที่ยังไม่คงที่ "ท่านพยายามจะแช่แข็งทุกอย่างเพียงเพราะท่านกลัวความเปลี่ยนแปลง แต่หมอที่แท้จริงต้องกล้าที่จะเผชิญก

ความเงียบสงบกลับคืนสู่เทือกเขาไท่ซานอีกครั้งทิ้งไว้เพียงร่องรอยของพายุหิมะลูกใหญ่ที่พ่นลมหายใจสีขาวโพลนกลบฝังวิหารโบราณไว้เบื้องหลัง เซียวหลันยืนหอบหายใจอยู่ท่ามกลางทุ่งหิมะกว้าง ไอกลางอากาศที่พ่นออกมาจากริมฝีปากบางกลายเป็นละอองสีขาวนวล นางกระชับกล่องเหล็กในอ้อมกอดไว้แน่นราวกับว่ามันคือสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิต"เรา... เรารอดมาได้จริงๆ ใช่ไหมเจ้าคะ?" เสี่ยวชุนพึมพำทั้งที่ฟันยังกระทบกัน ร่างเล็กๆ ของสาวใช้ตัวน้อยสั่นเทาอยู่ใต้ชุดขนสัตว์ แต่นางก็ยังไม่ยอมปล่อยมือจากย่ามยาของเจ้านายหลี่หยางเดินเข้ามาใกล้ แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงเมื่อจ้องมองใบหน้าที่เปื้อนคราบเขม่าของเซียวหลัน เขาเอื้อมมือที่สวมถุงมือหนังที่ขาดวิ่นไปเช็ดคราบหิมะออกจากหน้าผากให้นางอย่างแผ่วเบา "ข้าบอกแล้วไง... ตราบใดที่ข้ายังหายใจ เจ้าจะปลอดภัย""ท่านเองก็เจ็บหนักนะหลี่หยาง" เซียวหลันจับข้อมือเขาไว้พลางสำรวจรอยเลือดที่ซึมออกมาจากเกราะไหล่ "ยาพวกนั้นร้ายกาจกว่าที่เราคิด แต่วิทยาศาสตร์ของข้าก็พิสูจน์แล้วว่าไม่มีเครื่องจักรไหนที่เอาชนะธรรมชาติและการเปลี่ยนแปลงได้"นางหันไปหาเยี่ยเฉินที่ยืนมอง