All Chapters of มธุรสวาทเจ้าสำนัก: Chapter 51 - Chapter 60

เมื่อพันธนาการทางเสียงถูกทำลาย หลี่หยางดีดตัวขึ้นจากพื้นประหนึ่งสปริงเหล็ก ดาบอ่อนในมือตวัดวาดเป็นวงกลมสีเงินยวงตัดผ่านม่านหมอกในยามราตรี"เจ้าพวกนักพรตเก๊!" หลี่หยางคำราม พลังปราณที่อัดอั้นพุ่งทะลวงออกจากปลายดาบ บดขยี้ระฆังทองเหลืองในมือนักบวชเงาจนแตกละเอียด ร่างในชุดดำกระเด็นตกทะเลไปทีละคน ทว่าพวกมันกลับไร้เสียงร้องเจ็บปวด ราวกับว่าร่างกายนั้นเป็นเพียงเปลือกหุ้มที่ไร้ความรู้สึก"หลี่หยาง ระวัง! พวกมันไม่ได้มาเพื่อฆ่าเราอย่างเดียว!" เซียวหลันตะโกนเตือนพลางสาดสายตาสำรวจรอบดาดฟ้า นางสังเกตเห็นว่านักบวชบางส่วนไม่ได้มุ่งเป้ามาที่พวกนาง แต่กลับกำลังเทของเหลวสีดำข้นลงไปตามรอยแตกของแผ่นไม้กระดานเรือกลิ่นเหม็นฉุนคล้ายน้ำมันดินปนกำมะถันโชยมาเข้าจมูก เซียวหลันหน้าซีดวูบ “นั่นมัน... เพลิงวารี! พวกมันจะเผาเรือลำนี้ทิ้ง!"เพลิงวารีหรือน้ำมันดิบผสมสารไวไฟเข้มข้น คืออาวุธร้ายแรงที่ยากจะดับด้วยน้ำธรรมดา ทันทีที่นักบวชเงาคนสุดท้ายจุดชนวน เปลวไฟสีเขียวอมฟ้าก็ลุกพรึ่บขึ้นมาจากใต้ท้องเรือ มันลามเลียไปตามกราบเรืออย่างรวดเร็วประหนึ่งอสูรกายกระหายเลือด"คุณหนูเจ้

เสียงล้อรถเข็นบดไปบนพื้นหินที่ปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำสลับกับเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ ท่ามกลางบรรยากาศวังเวงของเขตวังเก่าที่ถูกทิ้งร้าง รถขนผักคันเดิมค่อยๆ เคลื่อนเข้าสู่เขตกำแพงอิฐสีชาดที่หลุดร่อน ที่นี่คือที่พำนักของอ๋องสิบเอ็ดผู้ปลีกวิเวกจากโลกภายนอกเบื้องหน้าของพวกเขาคือประตูไม้บานยักษ์ที่ประดับด้วยห่วงเหล็กสนิมเขรอะ ไร้ซึ่งทหารยามในชุดเกราะม่วง ไร้ซึ่งกลิ่นอายของน้ำทิพย์ลืมกาล มีเพียงกลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรตากแห้งและกลิ่นหนังสือเก่าที่ลอยมาตามลมหลี่หยางขยับมือส่งสัญญาณให้หยุดรถ เขาเดินเข้าไปเคาะประตูตามจังหวะลับที่ไป๋อวิ๋นเคยกำชับไว้ ไม่นานนักบานประตูสีกุหลาบหม่นก็แง้มออกเผยให้เห็นชายชราหลังค่อมในชุดขันทีเก่าๆ ที่จ้องมองพวกเขาด้วยสายตาหวาดระแวง“คนของหอเมฆานำของสำคัญมาส่ง” หลี่หยางกล่าวเสียงต่ำ พลางยื่นตราหยกรูปพัดให้ดูเมื่อประตูเปิดกว้างออก รถเข็นทั้งสี่คันก็ถูกเร่งเข็นเข้าไปด้านในก่อนที่ประตูจะปิดสนิทลงอีกครั้งภายในโถงกลางของวังที่ดูเงียบเชียบและเย็นเยือก มีชายหนุ่มผู้หนึ่งนั่งอยู่บนรถเข็นไม้แกะสลักลวดลายเมฆา ใบหน้าของเขาซูบซีดประหนึ

หัวใจของเซียวหลันกระตุกวูบไปชั่วขณะหนึ่ง ทว่าสีหน้าภายใต้การตกแต่งด้วยคราบยาและสีสกัดจากรากไม้ยังคงนิ่งสนิทประหนึ่งผิวน้ำในบ่อน้ำลึก นางรู้ดีว่าในสงครามประสาทเช่นนี้ ใครที่กะพริบตาก่อนคือผู้พ่ายแพ้นางค่อยๆ เงยหน้าที่ดูแก่ชราขึ้นสบตาข้ามม่านมุกที่สั่นไหว แววตาของฮองเฮาเยี่ยเฟิ่งที่จ้องมองมานั้นแหลมคมประหนึ่งเข็มเงินที่พร้อมจะทิ่มแทงทุกความลับที่ซ่อนอยู่ความเงียบที่เข้าปกคลุมตำหนักเฟิ่งหวงนั้นบีบคั้นจนได้ยินเสียงหยดน้ำที่ไหลลงจากนาฬิกาทรายไม้แกะสลัก กลิ่นเครื่องหอมที่เซียวหลันเตรียมมายังคงลอยอวลอยู่ในอากาศ แต่มันกลับถูกกลบด้วยกลิ่นอายแห่งอำนาจที่แผ่ออกมาจากสตรีผู้นั่งอยู่บนบัลลังก์หงส์"หม่อมฉันมิได้แปลกใจที่พระนางทรงมีพระนาสิกที่เป็นเลิศเพคะ" เซียวหลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เลิกแหบพร่า แต่นิ่งสงบและกังวานในแบบของตนเอง นางค่อยๆ ยืดแผ่นหลังที่เคยแกล้งทำเป็นค่อมให้ตรงสง่า "กลิ่นกุหลาบพันปีนั้นซึมลึกอยู่ในสายเลือดของตระกูลเซียว แม้กาลเวลาจะผ่านไปยี่สิบปี แต่มันยังคงย้ำเตือนถึงสิ่งที่ถูกช่วงชิงไปในอดีต"ฮองเฮาเยี่ยเฟิ่งเลิกพระขนงขึ้นเล็กน้อยก่อนจะโบกพระหัตถ์เป็นสัญญาณให้นางกำนัลและองครักษ์ออก

บรรยากาศภายในโถงสุสานหลวงเย็นยะเยือกจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แทรกซึมผ่านเสื้อผ้าขนสัตว์ แสงสีเขียวจากตะเกียงฟอสฟอรัสที่วูบไหวสะท้อนกับชุดเกราะสีม่วงเข้มของเหล่านักฆ่าที่ยืนเรียงรายอยู่ตามระเบียงหินประหนึ่งฝูงค้างคาวปีศาจราชครูเหยียนก้าวเดินลงมาจากแท่นหินสูงอย่างเชื่องช้า ชุดคลุมยาวสีดำปักลายมังกรห้าเล็บของเขาลากไล้ไปกับพื้นหิน ส่งเสียงสากหูประหนึ่งงูที่กำลังเลื้อยผ่านใบไม้แห้ง ใบหน้าเหี่ยวย่นของเขาประดับด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนการแสยะของศพ"ส่งกุญแจและโลงหินนั่นมาเสียดีๆ เซียวหลัน" ราชครูเอ่ยเสียงเรียบ "เจ้าก็เห็นแล้วว่าที่นี่คือทางตัน ไม่มีหลี่หยาง หรืออ๋องสิบเอ็ดคนไหนจะช่วยเจ้าได้ หากข้าสั่งเพียงคำเดียว ลูกธนูอาบพิษนับร้อยจะพุ่งลงมาปลิดชีพพวกเจ้าในพริบตา"หลี่หยางก้าวออกมายืนบังหน้าเซียวหลัน ดาบอ่อนในมือพริ้วไหวประหนึ่งงูเงิน รังสีฆ่าฟันแผ่ออกมาจนนักฆ่าแถวหน้าถึงกับต้องก้าวถอยหลัง "เจ้าก็รู้ว่าดาบของข้าเร็วพอจะเด็ดหัวเจ้าก่อนที่ธนูดอกแรกจะหลุดจากแล่งด้วยซ้ำ""อย่าเพิ่งวู่วาม หลี่หยาง..." เซียวหลันวางมือบนบ่าของเขา นางสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่ตึงเครียดของชา

"เราต้องรีบไปจากที่นี่" หลี่หยางเดินเข้ามาประชิดนาง มือของเขายังคงกุมด้ามดาบที่ชุ่มไปด้วยคราบเขม่า แววตาพยัคฆ์กวาดมองไปทางตีนเขาที่เริ่มเห็นเงาของกองทหารเกราะม่วงที่กำลังรุดหน้าขึ้นมา "ราชครูอาจตายแล้ว แต่หูตาของเขายังมีอยู่ทั่วจินหลิง""คุณหนูเจ้าคะ! รถม้าพร้อมแล้วเจ้าค่ะ!" เสี่ยวชุนตะโกนเรียกมาจากแนวป่า นางพยายามพยุงอ๋องสิบเอ็ดขึ้นบนรถอย่างทุลักทุเล โดยมีคนของหอเมฆาคอยคุ้มกันอยู่รอบๆเซียวหลันหันกลับไปมองยอดเขาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะกระโดดขึ้นรถม้า "หลี่หยาง กล่องที่สามนั่นสำคัญมาก พ่อของข้าจงใจแยกมันไว้ และการที่นินจาตระกูลเยี่ยชิงมันไปได้ แสดงว่าฮองเฮาไม่ได้เล่นหมากฝั่งเดียวกับเราทั้งหมด""นางต้องการสิ่งที่เหนือกว่ายารักษา..." อ๋องสิบเอ็ดเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรงแต่ยังคงความเฉียบคม "นางต้องการความจริงที่จะทำให้บัลลังก์สั่นคลอน เพื่อที่นางจะได้กลายเป็นผู้เดียวที่พยุงมันไว้" เมื่อรถม้าลอบเข้าสู่เขตเมืองหลวงผ่านทางประตูน้ำอีกครั้ง ภาพเบื้องหน้ากลับทำให้เซียวหลันรู้สึกเย็นยะเยือกยิ่งกว่าตอนอยู่บนยอดเขาหิมะเสียอีกควันสีม่วงอ่อนๆ ลอยจา