มธุรสวาทเจ้าสำนัก

ราตรีนี้หิมะกำลังโปรยปราย

ทว่าสีขาวบริสุทธิ์ของเกล็ดหิมะกลับถูกย้อมจนแดงฉานด้วยโลหิตที่หลั่งริน

ณ จวนแม่ทัพตระกูลเซียว ผู้ซึ่งเคยเป็นดั่งเสาหลักค้ำจุนแผ่นดิน บัดนี้กลับกลายเป็นลานประหารที่ไร้ความเมตตา เปลวเพลิงสีส้มแดงโหมกระหน่ำเลียไล้เรือนไม้สักทองสลักลายมังกร เสียงไม้ลั่นเปรี๊ยะประหนึ่งเสียงกระดูกที่หักสะบั้นผสานไปกับเสียงกรีดร้องโหยหวนของบ่าวไพร่และคนในตระกูลที่ถูกไล่ล่าสังหารราวกับผักปลา

"ฆ่าให้หมด! อย่าให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว! นี่คือรับสั่ง!” เสียงตะโกนของผู้บัญชาการทหารชุดดำดังก้องแข่งกับเสียงลมหวีดหวิว กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งรุนแรงจนน่าสะอิดสะเอียน

ท่ามกลางความโกลาหล เซียวเหลียน คุณหนูสี่ผู้อาภัพแห่งตระกูลเซียว ผู้มีร่างกายบอบบางกำลังสั่นเทาอยู่ภายใต้ซากปรักหักพังของเรือนรับรอง นางกุมหน้าท้องที่มีเลือดไหลซึมออกมาไม่หยุด ดวงตาที่เคยสุกใสบัดนี้พร่ามัวไปด้วยน้ำตาและความเจ็บปวด

เบื้องหน้าของนางคือแผ่นหลังอันกว้างใหญ่ของบิดานาม แม่ทัพเซียว ผู้ที่เคยสง่างามบนหลังม้าแต่บัดนี้กำลังยืนโงนเงน ร่างกายพรุนไปด้วยลูกธนูนับสิบดอก แต่สองเท้ายังคงปักหลักแน่นขวางทางเข้าเรือนไม่ให้คมดาบใดกล้ำกรายเข้ามาถึงบุตรสาวตนได้

"ท่านพ่อ..." นางพยายามเปล่งเสียงแต่สิ่งที่ออกมามีเพียงก้อนเลือด

แม่ทัพเซียวหันกลับมาเพียงเสี้ยวหน้า ใบหน้าที่เปื้อนเขม่าและเลือดฉีกยิ้มอ่อนโยนเป็นครั้งสุดท้าย "เหลียนเอ๋อร์... จงมีชีวิตอยู่ และอย่าได้... หันกลับมามอง... อึกก!”

ฉึก!

ดาบเล่มใหญ่ของศัตรูแทงทะลุอกแม่ทัพผู้เกรียงไกร ร่างสูงใหญ่ทรุดลงราวกับภูเขาถล่ม เซียวเหลียนกรีดร้องไร้เสียง มือเล็กๆ ของเธอเอื้อมออกไปไขว่คว้าในอากาศหวังจะช่วยเหลือพ่อของตนเองแต่ความมืดมิดกลับกลืนกินสติสัมปชัญญะของนางไปอย่างรวดเร็ว

วินาทีที่ลมหายใจเฮือกสุดท้ายของเซียวเหลียนขาดห้วง สายฟ้าสายหนึ่งฟาดผ่าลงมากลางจวนพร้อมกับการตื่นรู้ของดวงจิตอีกดวงหนึ่งที่ข้ามผ่านห้วงเวลาและภพชาติมา

มันเป็นดวงจิตของ พญ.เซียวหลัน ศัลยแพทย์มือหนึ่งแห่งศตวรรษที่ 21 ผู้เพิ่งวูบดับคาห้องผ่าตัดหลังจากตรากตรำช่วยชีวิตคนไข้ติดต่อกันสี่สิบแปดชั่วโมง

ความทรงจำสองสายไหลบ่าเข้าหากันประหนึ่งน้ำป่า ทั้งความเจ็บปวดจากการถูกแทง ความอาลัยอาวรณ์ ความเคียดแค้นจากการถูกหักหลัง และที่สำคัญเลยคือความรู้ทางการแพทย์สมัยใหม่ พวกมันถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันในร่างที่กำลังจะมอดไหม้

ดวงตาที่เคยปิดสนิทเบิกโพลงขึ้น

ไม่ใช่แววตาของดรุณีน้อยผู้อ่อนแออีกต่อไป แต่เป็นแววตาของพยัคฆ์สาวที่เพิ่งตื่นจากการจำศีลท่ามกลางกองเพลิงที่แผดเผา นางรีบสาบานกับดวงวิญญาณเจ้าของร่างเดิมในทันที

'หลับให้สบายเถิดเซียวเหลียน หนี้เลือดตระกูลเซียวครั้งนี้ ข้าจะเป็นผู้ทวงคืนให้เจ้าเอง แบบทบต้นทบดอกเลยทีเดียว!’